Czyli rozumiem że dla mnie, który właśnie zaczynam i ma problem z kręgosłupem, stanie to raczej nie jest pierwszy krok. Dobrze rozumiem?
Ferdek, dobrze rozumiesz. Stanie wymaga dość dużo koncentracji samej w sobie żeby utrzymać ciało bez napięcia. Przy bólu kręgosłupa i przy starcie to by był zły pomysł. Leżenie z podporą pod kolanami to na razie najrozsądniejszy kierunek dla ciebie.
To mam inne pytanie, trochę do wszystkich. Czy pozycja w ogóle zmienia to co się dzieje w głowie podczas medytacji? Tzn. czy w leżeniu myśli inaczej chodzą niż w siedzeniu, czy to czysto kwestia komfortu ciała?
@Natka77 Z mojego doświadczenia - tak, zmienia. W leżeniu łatwiej mi odpuścić kontrolę, ale trudniej utrzymać świadomość. W siedzeniu jest odwrotnie - jestem bardziej skupiona, ale bywa że się spinam. Nie wiem czy to jest reguła ogólna czy tylko moje.
@Irenka.1 A to co opisujesz z tym odpuszczaniem kontroli - to jest dobre czy złe? Bo nie wiem czy w medytacji chodzi o to żeby odpuścić czy żeby kontrolować.
@Marchewka_74 Ani jedno ani drugie. Chodzi o obserwację bez ingerowania. Ale żeby odpowiedzieć na twoje pytanie praktycznie - odpuszczenie kontroli jest dobre, jeśli zostaje przy tym świadomość. Jak świadomość odpada razem z kontrolą, to masz sen, nie medytację.
Czyli wracamy do tego problemu z zasypianiem, który Ferdek miał na początku. Domicela, to rozumiem że w leżeniu to ryzyko jest zawsze większe, tak? Nie da się tego całkiem wyeliminować?
No właśnie, bo to jest mój główny problem. Kładę się, jest mi wygodnie i po pięciu minutach nie wiem czy medytuję czy śpię. A przy wstawaniu to zawsze okazuje się że spałem. Czy to jest w ogóle do naprawienia bez zmiany pozycji na siedzącą?
Ferdek, to da się poprawić bez rezygnowania z leżenia, ale wymaga pewnej pracy. Kilka rzeczy które możesz spróbować: po pierwsze, nie kładź się całkowicie płasko - lekko uniesiona głowa i podparcie pod kolanami to nie to samo co spanie. Po drugie, pora dnia ma ogromne znaczenie. Kiedy ty to robisz?
Zazwyczaj wieczorem przed snem, bo wtedy mam spokój. Ale chyba teraz rozumiem dlaczego to nie działa.
No właśnie, wieczór przed snem to najgorsza możliwa pora jeśli masz problem z zasypianiem w leżeniu. Ciało już jest nastrojone na sen, więc każdy sygnał 'połóż się i odpoczywaj' jest traktowany jako zielone światło. Próbowałeś kiedyś o innej porze?
A to ciekawe, bo ja zawsze myślałam że wieczór to idealny moment na medytację, właśnie dlatego że jest spokojnie. Domicela, to kiedy według ciebie najlepiej zaczynać jeśli się jest na początku?
@Natka77 To zależy od trybu życia, nie ma jednej odpowiedzi. Ale jeśli ktoś ma konkretny problem z zasypianiem w trakcie - rano albo w środku dnia jest zdecydowanie bezpieczniejsze. Wieczór może przyjść później, jak już ciało się nauczy co to jest medytacja, a co sen.
Ferdek, czy próbowałeś kiedyś medytacji rano? Chociażby raz dla porównania? Bo to by dało ci konkretną odpowiedź czy problem leży w porze czy w pozycji.
Nie próbowałem rano, szczerze to rano ledwo wstaję i raczej nie wyobrażam sobie siedzenia i skupiania się. Ale może to jest właśnie mój błąd że szukam idealnych warunków zamiast po prostu spróbować.
A powiedz mi, bo ciekawa jestem - ten kręgosłup ci przeszkadza tylko w siedzeniu czy w leżeniu też coś czujesz? Bo sama mam trochę podobnie i zastanawiam się czy leżenie to w ogóle dobra opcja jak kręgosłup daje znać o sobie.
@Marchewka_74 W leżeniu jest lepiej, szczególnie jak mam coś pod kolanami. W siedzeniu po kilku minutach zaczyna boleć lędźwie i to mnie totalnie wybija ze skupienia. Właśnie dlatego leżenie wydawało mi się sensowne, ale wiadomo jak to się kończy.
Mam pytanie do Domiceli albo Irenki - czy jest coś pomiędzy? Tzn. jakaś pozycja która nie jest ani pełnym leżeniem ani siedzeniem? Myślę o czymś w stylu półsiedzenia, oparta o ścianę albo zagłówek. Czy to w ogóle jest praktykowane?
@Gienia98 Jak najbardziej. Siedzenie z oparciem pleców o ścianę jest zupełnie w porządku, szczególnie dla osób z problemami kręgosłupa. Nie musisz siedzieć w powietrzu jak na tronie żeby to była 'prawdziwa' medytacja. Fotele z prostym oparciem też działają.
Ja przez jakiś czas medytowałam oparta o wezgłowie łóżka, nogi wyprostowane, i to był dobry kompromis. Niby leżę, ale nie do końca. Koncentracja była lepsza niż w pełnym leżeniu, a kręgosłup miał oparcie. Ferdek, może coś takiego by u ciebie zadziałało?
Słuchajcie, a czy oparcie o ścianę nie zmienia jakoś tej medytacji? Mam na myśli czy ciało jest wtedy aktywne czy pasywne, bo z tego co rozumiem to ma znaczenie dla tego co się dzieje w głowie.
@Sasanka94 Dobre pytanie. Ciało jest bardziej pasywne przy pełnym oparciu, ale nie aż tak jak w leżeniu. Klucz jest w tym czy głowa ma tendencję do opadania - bo jak głowa zaczyna opadać, to mózg dostaje sygnał że czas spać. Przy siedzeniu opartym o ścianę głowa zwykle zostaje prosta.
To wychodzi na to że cała ta dyskusja o pozycji to tak naprawdę dyskusja o tym jak nie zasnąć? Tzn. każda pozycja jest dobra o ile nie prowadzi do snu?
@Kwarcowa Nie do końca chyba, bo wcześniej Domicela i Irenka mówiły że pozycja zmienia też to co się dzieje w głowie, nie tylko ryzyko zaśnięcia. Więc to chyba dwie osobne sprawy, nie?
Dokładnie, bo ja np. w leżeniu mam zupełnie inne doświadczenia niż w siedzeniu i to nie chodzi tylko o sen. Trudniej mi utrzymać skupienie na jednej rzeczy, myśli bardziej się rozłażą. Może to kwestia mojego przypadku, ale nie mam wrażenia żeby to była tylko kwestia zasypiania.
Mam w notatniku zapisane kilka takich porównań z różnych sesji i faktycznie to nie jest to samo. W siedzeniu więcej mi umykało na poziomie ciała, za to głowa była spokojniejsza. W leżeniu odwrotnie - ciało jakby bardziej istniało, ale myśli robiły co chciały. Nie wiem czy to ma sens jako opis.
@Gienia98 Właściwie to ma sens, choć brzmi trochę odwrotnie niż bym się spodziewała. A jak długo prowadzisz te notatki? Bo zastanawiam się czy takie różnice w ogóle wychodzą po kilku próbach czy trzeba dłużej.
Gienia, to co piszesz to całkiem spójne z tym co słyszałam na jednym warsztacie - że leżenie aktywuje bardziej czucie somatyczne, a siedzenie sprzyja obserwacji myśli. Ale Domicela, czy to jest jakoś ugruntowane w konkretnych tradycjach czy raczej ogólna obserwacja praktyków?
Irenka, to co mówisz o tradycjach - jest kilka różnych źródeł. W vipassanie nacisk kładzie się na siedzenie właśnie dlatego że aktywuje pewną czujność, ale body scan z tradycji mindfulness MBSR robi się w leżeniu i tam celowo chodzi o to żeby wejść głębiej w czucie ciała. Więc obie obserwacje mają swoje uzasadnienie, tylko wywodzą się z różnych celów. Pytanie jest takie co kto chce osiągnąć.
@Domicela A to znaczy że trzeba z góry wiedzieć jaki ma się cel żeby wybrać pozycję? Bo to brzmi jakby medytacja wymagała dużo przygotowania intelektualnego zanim się w ogóle zacznie.
@Domicela Dzięki za doprecyzowanie, bo właśnie tego nie byłam pewna - czy to jest jakiś wspólny mianownik różnych tradycji czy każda ma swoją logikę. Rozumiem że to zależy od celu, ale czy dla kogoś zupełnie na początku, jak Ferdek, to w ogóle ma znaczenie na tym etapie?
No właśnie, bo ja słucham tego i z jednej strony rozumiem że to ma sens, ale z drugiej strony - skąd mam wiedzieć jaki mam cel jak jeszcze nie wiem co ta medytacja w ogóle mi daje? Trochę jak z zamówieniem dania w restauracji zanim zobaczysz menu.
Ferdek, dokładnie to samo myślę. Ja jak zaczynałam to w ogóle nie wiedziałam po co to robię, po prostu gdzieś przeczytałam że pomaga na stres i tyle. Cel to chyba coś co się odkrywa po drodze, nie?
To porównanie z menu jest całkiem trafne. Na początku cel nie musi być precyzyjny - wystarczy najszerszy: chcę się uspokoić, chcę lepiej spać, chcę mniej myśleć. To już wystarczy żeby wybrać kierunek. I tak jak mówisz, cel się zmienia w trakcie. Ale pytanie o pozycję pozostaje - co u ciebie z tym oparciem o ścianę? Próbowałeś?
Właśnie chciałam zapytać bo trochę zgubiłam wątek - Ferdek, zdecydowałeś się na coś konkretnego po tej całej dyskusji czy nadal szukasz? Bo mam wrażenie że minęło sporo postów i wciąż nie wiadomo co u ciebie zadziałało.
@Marchewka_74 Szczerze to jeszcze nie próbowałem z oparciem, bo ostatnio nie miałem warunków. Ale planuję w tym tygodniu sprawdzić to siedzenie przy ścianie o którym mówiły Domicela i Irenka. Wydaje mi się że to najrozsądniejsze wyjście przy tym moim kręgosłupie.
A wracając do tego co Gienia pisała o notatkach - to znaczy że różnice w doświadczeniu między pozycjami są na tyle wyraźne że daje się je opisać słowami? Bo jakoś wyobrażałam sobie że to jest zbyt subiektywne żeby porównywać.
@Kwarcowa U mnie tak, ale musiałam się tego nauczyć. Na początku notatki wyglądały jak 'było okej' albo 'coś mi przeszkadzało'. Dopiero po jakimś czasie zaczęłam pisać konkretniej - co dokładnie czułam, gdzie, kiedy to się zmieniało. I wtedy zaczęły wychodzić wzorce.
Gienia, a jak długo prowadziłaś te notatki zanim zobaczyłaś te wzorce? Bo zastanawiam się czy to jest kwestia tygodni czy raczej miesięcy.
@Fluorytka.1 Powiedziałabym że pierwsze wyraźne wzorce po jakichś sześciu tygodniach regularnych sesji. Ale regularnych, tzn. przynajmniej cztery razy w tygodniu. Przy rzadszym praktykowaniu pewnie trwałoby dłużej, bo za mało danych.
To ciekawe że mówisz o danych, bo sama trochę tak podchodzę do swojej praktyki. Ale mam pytanie do Domiceli - czy takie analityczne podejście do medytacji nie jest trochę sprzeczne z samą ideą bycia tu i teraz? Tzn. czy zbytnie obserwowanie i notowanie nie zabija spontaniczności?
@Irenka.1 To jest napięcie które pojawia się w wielu tradycjach. Moje zdanie jest takie że notatki po sesji nie zakłócają samej sesji jeśli pisze się je po, a nie w trakcie. Podczas medytacji analizowanie jest przeszkodą, ale refleksja po fakcie może być pomocna. Ale to też zależy od człowieka - ktoś kto i tak ma skłonność do nadmiernego analizowania może tym sobie zaszkodzić.