Witam, piszę bo dzieją się u mnie w mieszkaniu rzeczy, których nie umiem sobie wytłumaczyć i jestem już naprawdę zmęczona. Krótko - od jakichś trzech miesięcy ciągle mi giną rzeczy. Klucze z miseczki przy drzwiach. Pierścionek po babci, który zdejmuję do mycia naczyń i odkładam zawsze w to samo miejsce. Okulary mojego męża. Ostatnio nawet pilot do telewizora. I co najdziwniejsze - po jakimś czasie znajduję te rzeczy, ale w zupełnie innym miejscu niż je zostawiłam. Pierścionek znalazłam w pralni między ręcznikami, choć NIGDY tam nie chodzę z biżuterią. Okulary były w lodówce. Tak, w lodówce. Mąż twierdzi że to ja je tam zostawiam i mam stwardnienie rozsiane czy coś. Mieszkamy we dwoje, bez dzieci, bez zwierząt. Nie wiem już co o tym myśleć. Czy ktoś z Was miał coś podobnego? Nigdy się tym nie zajmowałam, ale szukałam w sieci i trafiłam na to forum.
To bardzo rozpoznawalne. Większość z nas miała coś podobnego, albo zna kogoś bliskiego kto miał. Klucze i okulary to klasyczne przedmioty "zabierane". Plus lokalizacje - pralnia, lodówka, koszyk z owocami, parapet w pokoju, w którym nie bywasz - to też się powtarza. Zanim zaczniemy snuć interpretacje, powiedz proszę: czy w mieszkaniu wprowadziliście ostatnio jakieś zmiany? Remont, przeniesione meble, nowy mebel z drugiej ręki, antyk po kimś z rodziny? Plus - czy w okresie tych trzech miesięcy działo się coś emocjonalnie silnego u Ciebie lub męża? Stres w pracy, choroba w rodzinie, niedawna śmierć kogoś bliskiego?
@Sauwak Tak, faktycznie. Trzy i pół miesiąca temu wprowadziliśmy się do mieszkania mojej zmarłej babci. Mieszkała tu sama przez ostatnie 20 lat, zmarła w grudniu. Zostawiła nam mieszkanie w testamencie. Nie remontowaliśmy, większość mebli zostawiliśmy jej. Niektóre nasze, część jej. Mąż mówił że "nie chce mieszkać między starymi rzeczami" ale ja się uparłam żeby trochę zostawić. Mam wrażenie że właśnie odkąd się wprowadziliśmy, zaczął się ten cały chaos.
@Zaintrygowana To wiele wyjaśnia. Tradycja słowiańska na to ma swoje określenia - mówiłybyśmy że dom ma "starego gospodarza", którego my nazywamy Domowikiem. Po śmierci długoletniej mieszkanki energia miejsca jest jeszcze do niej "przypisana". Wchodzicie do tej energii jako nowi, ona Was poznaje. Często takie zachowania nowego mieszkania to po prostu rozpoznawanie - dom "sprawdza" co przynieśliście. Klucze giną i wracają, bo ktoś chce, żebyś go zauważyła.
@Zaintrygowana Zanim pójdziesz w interpretacje energetyczne - sprawdź proste rzeczy. Przeprowadzka wywołuje u ludzi krótkotrwałe zaburzenia uwagi i pamięci miejsc. Mieszkasz w nowym układzie, ręka idzie automatycznie tam, gdzie kładła klucze w starym mieszkaniu. Mózg czasem "nakłada" stare mapy na nowe, stąd pomyłki. Pierścionek w pralni - mogłaś tam pójść z nim w ręku i bezmyślnie odłożyć. Okulary w lodówce - klasyka, naprawdę występuje przy zmęczeniu i wielozadaniowości. Plus stres po przeprowadzce wzmacnia te zjawiska. Nie mówię że Lady się myli, tylko że trzeba przesiać racjonalne hipotezy zanim pójdziemy w stronę "domowika".
@Hellan Częściowo się z Tobą zgadzam. Tylko że w opisie Zaintrygowanej kilka rzeczy nie pasuje do hipotezy "rozkojarzenie". Pierścionek po babci który "zawsze odkłada w to samo miejsce" - to jest automatyzm. Plus ZAINTRYGOWANA tego nie tłumaczy sobie sama jako rozkojarzenia - twierdzi że odkłada zawsze tak samo. Czyli ma świadomość zwyczaju. Trudniej tu o pomyłkę.
@Zaintrygowana Mam pytanie. Kiedy pierwszy raz coś zniknęło - zwracała Pani na to uwagę, że "no, znowu, gdzie ja to położyłam", czy to było wręcz szokujące "TEGO TU NIE BYŁO"? Bo to są dwa różne sygnały.
@Bylica To był szok. Pierwszy raz zniknął mi telefon. Położyłam go na blacie w kuchni, robiłam herbatę, nie wychodziłam z kuchni. Po trzech minutach nie ma. Szukałam pół godziny. Znalazłam za sześć dni, na półce z butami w przedpokoju. Nie mam jak go tam zostawić, nawet jakbym chciała. To było tak nieprawdopodobne, że spisałam to w kalendarzu. Potem zaczęło się więcej.
@Zaintrygowana Telefon znaleziony po sześciu dniach na półce na buty to klasyka tego, co w literaturze anglosaskiej nazywa się "JOTT" (z ang. "Just One of Those Things" - czyli "po prostu jedna z tych rzeczy"). Mary Rose Barrington zebrała setki takich przypadków w swojej książce z 2018. Przedmiot znika w jednym miejscu, pojawia się w innym, czasem po dniach, czasem po tygodniach. Lokalizacje są nieoczywiste, a często wręcz "demonstracyjnie głupie". Półka z butami w przedpokoju - klasyczna kategoria "demonstracyjnego absurdu".
@Kapturek Świetnie że Barrington wjechała do tej rozmowy. Bo to nie jest temat tylko polski albo słowiański. Anglosasi mają swoje historie - "borrowers" (czyli "pożyczacze"), "brownies" (skrzaty domowe), "Tomte" (skandynawski domowy duch). Wszędzie na świecie ludzie opisują dokładnie ten sam wzór. Coś bierze, coś odkłada w dziwnym miejscu. Czasem oddaje, czasem nie. Czasem przedmioty nigdy nie wracają.
@Lurisk Plus interesujące jest to, że Barrington wprowadziła klasyfikację - "walkabouts" ("wędrowcy") to przedmioty które znikają i wracają w to samo miejsce (po dniach czy tygodniach). "Comebacks" ("powracające") - znikają i pojawiają się gdzie indziej. "Flyaways" ("uciekinierzy") - znikają na zawsze. "Turn-ups" ("przybysze") - rzeczy pojawiające się znikąd. Każdy typ ma swoje cechy.
@Krysztal Plus "windfalls" ("nieoczekiwane znaleziska") - przedmioty pojawiające się w nieoczekiwanych miejscach, należące do osoby, ale o których zapomniała. To wszystko są zjawiska osobne, choć łączy je niewytłumaczalne przemieszczenie. Zaintrygowana opisuje głównie "comebacks" (powraty) - znika z punktu A, pojawia się w punkcie B, niezwiązanym kontekstowo.
Pytam się, co właściwie mam z tym zrobić? Bo czytam Was i już sama nie wiem - to duch babci, jakiś domowik, mój mózg, czy może problemy z mężem? Bo widzę że mąż się ze mnie śmieje, ale ja przy nim też tracę cierpliwość. Czy mam się tego BAĆ? Czy to jest coś groźnego?
@Zaintrygowana Spokojnie. Nic Wam tu nie grozi. Sygnały które opisujesz to bardzo łagodna kategoria. Klucze i okulary w nieoczekiwanych miejscach - to nie jest agresja, to jest "obecność". Zazwyczaj coś chce zostać zauważone, to wszystko. Niegroźne. Nikt Cię nie krzywdzi, nic na Ciebie nie spada, nic Cię nie atakuje. To są subtelne sygnały, nie zagrożenie.
@Zaintrygowana Plus tradycyjnie ludzie patrzyli na takie zjawiska wręcz pozytywnie. Dom miał swojego stałego mieszkańca, niewidzialnego, który pilnował porządku po swojemu. Nie zawsze rozumieliśmy jego logikę, ale wiedzieliśmy że jest obecny. To bardziej kwestia ustalenia "współżycia" niż walki czy strachu.
@Zaintrygowana Trzeba odróżnić dwie rzeczy. Pierwsze - czy to faktyczne zjawisko niewytłumaczalne, czy zaburzenia uwagi po przeprowadzce. Drugie - jeśli jest niewytłumaczalne, to czy w tym mieszkaniu "coś" jest, czy energia po babci się jeszcze "rozwiewa". To są dwie różne diagnozy, dwie różne strategie.
@Zaintrygowana A jak wyglądały sprzęty babci? Pytam bo czasem rzeczy są "przywiązane" do innych rzeczy. Babcia miała coś, co szczególnie kochała? Lampę, zegar, lustro, pamiątkę?
@Lalik Tak, miała stary zegar wahadłowy w salonie, jeszcze przedwojenny. Mamy go nadal, nie pozbyliśmy się. Plus kilka jej fotografii ślubnych w sypialni. I serwantka z porcelaną. Cała reszta - meble, lampy, dywany - jej.
@Zaintrygowana Zegar wahadłowy - klasyczny "kotwicowy" przedmiot w starych domach. Pełni rolę punktu energetycznego, do którego "przyzwyczaja się" mieszkanie. Stojący od kilkudziesięciu lat w tym samym miejscu, ma swoją własną stabilność. Po śmierci babci ten zegar prawdopodobnie nadal "wybija" rytm jej życia, choć nikogo żywego już tam nie ma. Trochę jak metronom dawnej obecności.
@Zaintrygowana Plus fotografie ślubne - to są obrazy z dużym ładunkiem emocjonalnym. Babcia patrzy na Was z tych zdjęć codziennie. To nie znaczy że to złe - po prostu wpływa na atmosferę mieszkania. Czy na fotografiach jest też zmarły dziadek?
@Kunia Tak, są oboje na zdjęciach ślubnych. Dziadek umarł 25 lat temu. Babcia tylko jego trzymała na fotografii dużej, plus mniejsze ze ślubu. Mówiła że "go tu trzyma".
@Zaintrygowana Babcia "trzymała dziadka tu". To jest informacja. Czyli mieszkanie ma 25-letni nawyk obecności dziadka, plus 3-miesięczny ślad obecności babci. Plus Wy nowi. To są trzy warstwy energetyczne mieszkania. Coś się tam organizuje, miesza, sprawdza nawzajem. Stąd dziwne zachowania przedmiotów.
Z mojej praktyki - przy przeprowadzkach do mieszkań po zmarłych krewnych ten wzór się powtarza w 60-70% przypadków. Tylko że większość ludzi to ignoruje albo zwala na "stres". W tym kontekście Twoja sytuacja jest dosyć typowa.
Dodam coś z polskiej tradycji ludowej. Babcie na wsi mówiły o "Ubożętach" - domowych skrzatach, które chowały rzeczy. Czasem żartem, czasem żeby zwrócić uwagę. Plus wątek "chowańca" - domowy duch, czasem przywiązany do konkretnego przedmiotu (lampy, lustra, mebla). To była stała część świata wiejskiej polski jeszcze 100 lat temu.
Wkraczam tu z konieczną korektą metodologii. Wszyscy budujemy interpretację na założeniu że za zjawiskiem stoi "obecność". Ale Zaintrygowana nie ma żadnych innych objawów - nie widzi postaci, nie słyszy kroków, nie ma wrażeń obecności. Ma tylko przemieszczające się przedmioty. To jest WĄSKA kategoria zjawisk. Może być tłumaczona dystraktorską teorią uwagi, plus czynnikiem ludzkim (mąż?), bez konieczności sięgania do energetyki.
@Hellan To ważny punkt. Plus warto zapytać Zaintrygowaną - czy mąż mógł celowo lub nieświadomie przekładać te rzeczy? Bo to jest najprostsze racjonalne wyjaśnienie. Mężczyzna który ironizuje "no znowu zgubiłaś" mógł też ich przesuwać, świadomie albo nieświadomie.
@Pajeczyna Myślałam o tym. Ale niektóre rzeczy ginęły, kiedy mąż był w pracy lub na delegacji. Pierścionek zniknął w niedzielę, mąż był wtedy u brata. Telefon zniknął gdy byłam sama w domu. Mąż akurat na te dni nie pasuje.
@Zaintrygowana Ok, to wyklucza męża. Co prowadzi do dwóch poziomów. Pierwszy - własna uwaga, własny stres, własne automatyzmy. Drugi - "coś jeszcze". Większość przypadków zostaje na pierwszym poziomie. Ale Twój przypadek może być w mniejszości, która wymaga drugiego.
@Pajeczyna Wracając do tego o czym powiedziałaś. Mary Rose Barrington podkreślała że kluczową cechą prawdziwego JOTT to jest niemożliwość obecności w lokalizacji końcowej. Telefon na półce na buty, gdy Zaintrygowana nie miała go w ręce w przedpokoju - to klasyczny JOTT. Pierścionek w pralni, gdy nie chodziła tam z pierścionkiem - klasyka. To są przypadki które po wykluczeniu pomyłki uwagi pozostają niewytłumaczalne.
@Cohen Plus to nie jest jednorazowe. Zaintrygowana opisuje kilka przedmiotów w przeciągu trzech miesięcy. Statystycznie pojedyncze "JOTT" da się odbić przypadkiem, seria - już trudniej. To jest argument za tym że coś tu się dzieje systematycznie.
Mam podobne doświadczenie, choć w mniejszej skali. Pierścionek po mamie zniknął mi z półki. Szukałem dwa tygodnie. Znalazłem w kieszeni płaszcza, którego od miesięcy nie zakładałem. Płaszcz wisiał w szafie, kieszeń sprawdzałem dziesięć razy. Niemożliwe, że tam włożyłem - nawet nie miałem dostępu do tego pierścionka w tym czasie. Ale tam był.
@Whisper Klasyka. To pasuje do tego co opisał Cohen - lokalizacja, do której nie mogłeś sam przedmiot dostarczyć w okresie zniknięcia. Niewytłumaczalne. Mary Rose Barrington miała kilkadziesiąt takich przypadków w swojej kolekcji.
Plus warto zaznaczyć że JOTT nie jest "domeną" osób ezoterycznych. Mary Rose Barrington pisała że to zjawisko niemal demokratyczne - dotyka sceptyków i niesceptyków w tej samej proporcji. Stąd jej rola w nadaniu temu nazwy. Bo bez nazwy ludzie milczeli, czuli się głupio.
@Lurisk Trafnie. Plus polskie podejście do tego było zawsze dwuczęściowe - albo tłumaczono Domowikiem, albo wstydzono się i mówiono "ja głupia, gdzie ja to znowu położyłam". Mary Rose Barrington dała tej drugiej grupie język - "to się dzieje, to nie ja, to jest zjawisko". To dało ludziom ulgę.
Powiedzcie mi proszę - czy ja powinnam jakoś z tym "rozmawiać"? Bo widzę że niektórzy mówią o "domowiku" jakby on rozumiał słowa. Jak się komunikuje się z czymś, co miesza okulary mojemu mężowi?
@Zaintrygowana Plus w polskiej tradycji - drobne podarunki. Filiżanka mleka na talerzyku w kącie kuchni przez noc. Kromka chleba położona przy zegarze. Pierwszy łyk wina rozlany w kącie domu. To są stare gesty, robione przez babcie z ich babciami. Nie szkodzi - może pomóc. Można to robić raz w tygodniu albo raz w miesiącu, jak pamiętasz.
@Zaintrygowana Tak, można "rozmawiać". Wielu ludzi to robi i czuje efekty. Konkretnie - po prostu wypowiada się głośno w pustym pokoju coś w stylu "Słucham, mieszkam tu teraz. Szanuję, że tu byłeś. Daj mi proszę spokojnie żyć w tym domu. Klucze proszę zostawiaj w miseczce. Razem damy radę". Brzmi naiwnie, ale to ma efekt.