Wątek poronień i bliźniaków, którzy nie urodzili się lub odeszli - to jest konkretny obszar, o którym sporo pisano w kontekście tzw. zaginionego bliźniaka. Michasia, czy wiesz coś o okolicznościach swojego urodzenia? Czy padało kiedykolwiek słowo o ciąży wielopłodowej?
@Malachitka98 Pytałam mamę kilka lat temu, już po wielu tych snach. Mama powiedziała, że na wczesnym USG byli 'dwaj', ale że to szybko minęło i lekarze powiedzieli jej, że prawdopodobnie był to błąd odczytu. Ale ona nigdy w to do końca nie wierzyła.
To jest bardzo konkretna informacja. Błąd odczytu na wczesnym USG albo zaginiony bliźniak we wczesnej ciąży - oba scenariusze są możliwe medycznie. Ale pytanie, które mnie tu uderza: czy powiedziałaś mamie o tych snach? I jeśli tak, jak ona zareagowała?
@Jacenty01 Powiedziałam jej tylko tyle, że śni mi się chłopiec, którego traktuję jak brata. Nie wchodziłam w szczegóły. Mama zamilkła na długą chwilę, a potem powiedziała: 'Może to on'. I więcej o tym nie rozmawiałyśmy.
Mama powiedziała 'może to on' - i temat się zamknął. To mówi dużo o tym, jak bardzo to w niej siedziało przez lata, skoro nie zapytała o nic więcej. Michasia, czy po tej rozmowie coś się zmieniło w snach?
Czekam razem z Salomeą na odpowiedź, bo mam przeczucie, że ta rozmowa z mamą mogła być jakimś punktem zwrotnym - albo właśnie dlatego, że nic po niej nie powiedziano, zostawiła coś otwartego.
Po rozmowie z mamą śniłam go przez kilka tygodni prawie każdej nocy. Ale to nie były intensywne sny - raczej spokojne, jakby był po prostu obok. Stał w tle, coś robił, ja coś robiłam. Żadnych wielkich słów. Jakby ta rozmowa z mamą coś odryglowała, ale nie dramatycznie. Cicho.
To co opisujesz - cisza po odryglowaniu - jest dla mnie naprawdę znamienne. Jakby potwierdzenie ze strony mamy wystarczyło, żeby coś się ustabilizowało. On nie musiał już nic udowadniać, ty nie musiałaś szukać. Michasia, czy w tych późniejszych spokojnych snach on był bliżej czy dalej niż wcześniej?
@Salomea63 Bliżej. Zdecydowanie. Wcześniej często stał po drugiej stronie czegoś - stołu, pokoju, jakiegoś progu. W tych późniejszych snach po prostu był obok, nie naprzeciwko.
Ten próg jako element powracający - to nie jest bez znaczenia. W symbolice onirycznej próg oddziela dwa stany, dwa porządki. Jeśli przez lata stał po drugiej stronie progu, a potem zaczął stać obok - to coś się naprawdę przesunęło. Pytanie: czy ty przeszłaś do niego, czy on do ciebie?
Zanik progu jako element snu - to jest rzadkie. Zwykle w snach długotrwałych granice albo zostają, albo się wzmacniają. To że zniknęła tak spokojnie, bez dramatycznego przejścia, mówi coś o tym procesie. Michasia, czy pamiętasz mniej więcej kiedy to nastąpiło? Czy był jakiś ważny moment w twoim życiu wtedy, niekoniecznie związany z nim?
@Domicela Właśnie o tym myślę od chwili gdy napisałaś. To był czas, kiedy zaczęłam terapię. Nie wiem czy to zbieżność, ale chyba nie przypadkowa.
To jest interesujące powiązanie. Terapia często odblokowuje rzeczy, do których świadomy umysł nie miał dostępu - i sen reaguje. Ale tutaj pojawia się pytanie, które mnie nurtuje od jakiegoś czasu w tym wątku: czy terapia tłumaczy zmiany w snach, czy tylko stworzyła warunki żeby ta relacja - z nim, cokolwiek on jest - mogła się pogłębić?
@Strzaska57 To jest właśnie to pytanie, które sprawia, że tego wątku nie da się zamknąć w jednej szufladce. Bo odpowiedź 'terapia to wyjaśnia' i odpowiedź 'terapia stworzyła przestrzeń na coś więcej' niekoniecznie się wykluczają.
Właśnie chciałam to samo powiedzieć. Jedno nie wyklucza drugiego. Ale mam do Michasi pytanie z zupełnie innej strony - czy w terapii rozmawiałaś o nim? I czy terapeuta wiedział, że to bliźniak, którego nie ma?
@Niezapominajka_68 Rozmawiałam, ale ostrożnie. Terapeuta potraktował go jako 'wyobrażonego towarzysza' i powiedział, że to forma radzenia sobie z samotnością po śmierci taty. Nie kłóciłam się z tym, ale nigdy do końca nie przyjęłam tej interpretacji.
No i tu mnie to uderza - bo 'wyobrażony towarzysz' to brzmi jak coś co dziecko ma, nie dorosła kobieta która śni te same sny od dekad. Czy terapeuta wiedział że to trwa tyle lat?
@Hazel52 Wiedział. Ale myślę, że dla niego długość trwania tylko wzmacniała tezę o niezaspokojonej potrzebie więzi. Nie wychodził poza to.
Zaginionego bliźniaka - to jest pojęcie, które w kontekście medycznym jest weryfikowalne, a w kontekście duszy jest czymś zupełnie innym. Michasia, mam do ciebie pytanie bezpośrednie: czy czułaś kiedykolwiek, śniąc o nim, że ty jesteś niepełna? Że jakaś część ciebie jest tam, gdzie on?
@Malachitka98 Tak. Właśnie tak. Nie wiem jak to lepiej opisać, ale jest takie uczucie we śnie - i trochę na jawie - że jestem tutaj i gdzieś jednocześnie. Jakby uwaga zawsze była lekko podzielona.
Podzielona uwaga to jeden z częściej opisywanych odczuć przez osoby, które mają kontakt ze swoją drugą połową - nieważne jak ją nazwiemy. Ale to co mnie zatrzymuje: czy ta podzielność jest dla ciebie ciężarem czy czymś neutralnym? Bo to może dużo mówić o naturze tej relacji.
@Domicela Nie ciężarem. Raczej takim... tłem. Jak świadomość że mam dwie ręce - nie myślę o tym, ale jest.
To jest naprawdę precyzyjny opis. I sprawia, że zupełnie inaczej patrzę na całą tę historię. To nie jest relacja wyczerpująca ani wymagająca - ona jest strukturalna. On jest częścią tego jak ty jesteś skonstruowana. Zastanawiam się czy to może znaczyć, że pytanie 'kim on jest' jest trochę nie z tej bajki - bo może on nie jest kimś oddzielnym, tylko innym aspektem ciebie samej.
@Iwetka01 Ale on ma imię. Ma własne zdania, własne 'po drugiej stronie wyboru'. Jak coś co jest tylko aspektem mówi rzeczy, których ty byś nie powiedziała do siebie?
No właśnie. To jest ten węzeł, do którego wracamy. Jeśli jest aspektem - skąd imię, którego nie znałaś? Jeśli jest zewnętrzny - dlaczego jest tak wpisany w strukturę, że czujesz go jak drugą rękę? Michasia, mam poczucie że te dwie odpowiedzi jakoś obie są prawdziwe jednocześnie i właśnie to jest najtrudniejsze do ogarnięcia.
@Salomea63 Obie prawdy jednocześnie - to chyba najuczciwsza odpowiedź na to, co czuję od lat. Bo kiedy próbuję wybrać jedną wersję, coś we mnie protestuje. Albo to jest aspekt mojej psychiki, ale wtedy skąd imię i te zdania których bym sobie nie powiedziała. Albo jest zewnętrzny, ale wtedy dlaczego czuję go jak strukturę, nie jak gościa.
Właśnie ten opór wobec jednej wersji jest dla mnie bardzo wymowny. Michasia, chcę zapytać o coś konkretnego - czy on kiedykolwiek we śnie mówił coś, co potem się potwierdziło? Nie musi być wielka przepowiednia. Nawet mały szczegół, który nie miał prawa wynikać z tego co wiedziałaś na jawie.
@Iwetka01 Raz. Powiedział coś w stylu 'ona już nie wróci, nie czekaj' i myślałam że chodzi o kogoś bliskiego. Kilka tygodni później przyjaciółka zerwała ze mną kontakt bez wyjaśnienia. Ale czy to przepowiednia czy moja własna intuicja przetworzona przez sen - nie wiem naprawdę.
@Iwetka01 Widzę że zmierzasz do testu na zewnętrzność źródła. Ale mam wątpliwość - intuicja też pochodzi 'skądś'. Jeśli on jest kanałem przez który intuicja Michasi mówi jej rzeczy, których świadomie nie dopuszcza, to czy to w ogóle zmienia jego status? Albo osłabia, albo wzmacnia tezę że jest czymś więcej niż tylko wyobraźnią.
Tu bym się zatrzymała. Bo 'kanał intuicji' i 'odrębna istota' to nie są kategorie rozłączne, przynajmniej nie w tradycjach, które traktują sen jako przestrzeń duchową. Pytanie które mam do Michasi jest inne - czy on kiedykolwiek powiedział coś, z czym się nie zgadzałaś? Coś co cię zdenerwowało lub odrzuciłaś?
@Domicela Tak. I to kilka razy. Raz powiedział mi żebym odpuściła komuś, kto mnie skrzywdził. Byłam wściekła po przebudzeniu. Naprawdę wściekła. Myślałam - łatwo ci mówić.
To jest bardzo ważna informacja. Aspekt własnego ja raczej nie mówi rzeczy, które nas złoszczą - bo byłby to mechanizm autodestrukcji psychicznej. Zwykła projekcja daje nam to czego pragniemy albo czego się boimy. Ale coś co mówi: 'odpuść' kiedy ty chcesz zaciskać pięści - to brzmi jak coś z zewnątrz. Albo bardzo głęboko z wewnątrz. Co na to Domicela?
@Jacenty01 Zgadzam się, że to kluczowy sygnał. Chociaż byłabym ostrożna z kategorycznym wnioskiem. Głęboka psyche potrafi być dla nas wymagająca i mówić rzeczy, których ego nie chce słyszeć - to jest właśnie praca jaką sen wykonuje. Ale intensywność złości którą opisuje Michasia... to nie brzmi jak rozmowa ze sobą. To brzmi jak konflikt z kimś odrębnym.
Czytam to i myslę - czy wy w ogóle dopuszczacie że to może być dosłownie to co mówi tytuł wątku? Czyli że gdzieś jest bliźniak który istnieje, tylko nie w tej rzeczywistości? Bo cała ta dyskusja kręci się między 'aspekt psychiki' a 'intuicja' a 'może zewnętrzny' ale nikt wprost nie powiedział: równoległa linia życia.
@Hazel52 Dopuszczam. I powiem więcej - model wielu światów nie jest już tylko science fiction, fizycy kwantowi poważnie go traktują. Ale nas interesuje co innego: czy sen jest kanałem między tymi liniami. I nie mamy na to dowodów, tylko doświadczenia. Jak doświadczenie Michasi.
Przepraszam że się wtrącam bo jestem tu chyba najbardziej zielona, ale mam pytanie do Michasi - czy on we śnie wygląda jak ktoś kogo znasz? Czy ma twarz? Czy wygląda jak ty, tylko inaczej, czy jest zupełnie osobny?
@Saturnella Wygląda jak ktoś, kogo rozpoznaję ale nigdy nie widziałam. To nie jest twarz z mojego życia. Nie jest też moją twarzą w lustrze. Ale kiedy go widzę, wiem że to on, bez żadnych wątpliwości. Jakby był zakodowany jako 'bliźniak' zanim zdążę się zastanowić.
To rozpoznanie bez wcześniejszego widzenia - to jest jeden z tych elementów które najczęściej pojawiają się w opisach kontaktu ze zaświatami albo z istotami z innej linii. Michasia, mam pytanie które może być trudne - czy kiedykolwiek próbowałaś we śnie zapytać go wprost kim jest? I co odpowiedział?
@Niezapominajka_68 Próbowałam. Raz zapytałam go we śnie 'czy naprawdę istniejesz' i roześmiał się. Nie odpowiedział słowami. Po prostu się roześmiał jakby pytanie było absurdalne. Obudziłam się z tym śmiechem w uszach.
Śmiech zamiast odpowiedzi. To jest bardzo stara technika - Sokrates też odpowiadał pytaniem, mistrzowie zen milczą albo klaszczą. Ale tu mam inne skojarzenie: ten śmiech mógł znaczyć 'pytasz o złą rzecz'. Nie 'czy istnieję' tylko może 'co to w ogóle znaczy istnieć'. Michasia, co ty sama poczułaś po tym przebudzeniu - zdenerwowanie, spokój, coś innego?
@Iwetka01 Dziwne ciepło. I jakieś rozbawienie. Jakbym była wtajemniczona w żart, którego nie rozumiem do końca, ale wiem że jest zabawny.
Obserwuję ten wątek od dawna i nie pisałam, ale to ciepło i rozbawienie po przebudzeniu - to mi się zgadza z opisami które czytałam o kontakcie z bliźniaczą duszą. Nie strachu, nie niepokoju, tylko takie 'wiem że coś tu jest, nawet jeśli nie wiem co'. Michasia, czy to uczucie zostaje z tobą przez cały dzień po takim śnie?
@Florka77 Przez kilka godzin, tak. Potem zwykłe życie to przykrywa. Ale jest taki moment rano kiedy jeszcze czuję jakby on stał gdzieś za moim lewym ramieniem.
Za lewym ramieniem. To nie jest przypadkowy obraz. Lewa strona w wielu tradycjach to strona przodków, niewidzialnych towarzysz, tych którzy odeszli albo nie przyszli. Nie wiem czy to znaczy że on 'jest tam' dosłownie, ale to że twoje ciało go lokalizuje w konkretnym miejscu - to jest coś warte uwagi.
@Salomea63 I to jest może najciekawszy szczegół z całego wątku. Bo ciało ma własną pamięć i własną mapę. Jeśli przez lata Michasia czuje go za lewym ramieniem po przebudzeniu - to znaczy że gdzieś na poziomie somatycznym ta relacja jest zapisana. To nie jest abstrakcja, to jest coś fizycznie obecnego w jej doświadczeniu. Czy to nie zmienia trochę pytania - nie 'czy on istnieje' ale 'gdzie istnieje'?
Czytam ten wątek od dłuższego czasu i nie rozumiem jednej rzeczy. Piszecie o pamięci ciała, o lewym ramieniu, o zapisie somatycznym - ale skąd wiadomo że to nie jest po prostu wyobraźnia, która znalazła sobie stałe miejsce? Michasia śni o nim od lat, więc ciało po prostu zapamiętało schemat. Nie mówię że tak jest, naprawdę pytam.
@Grazynka Ale to jest właśnie pytanie o to, czym jest wyobraźnia. Jeśli coś zostawia ślad w ciele, wyzwala ciepło, pojawia się bez zaproszenia i mówi rzeczy których nie chcemy słyszeć - to w którym momencie przestaje być 'tylko wyobraźnią'? Nie bronię żadnej konkretnej interpretacji, ale ta granica jest znacznie mniej ostra niż się wydaje.
@Jacenty01 Właśnie to jest dla mnie najtrudniejsze. Przez całe życie starałam się tłumaczyć go racjonalnie. A potem przychodzi taki ranek, kiedy stoję przy oknie i dosłownie czuję że coś za mną stoi, i nie potrafię tego wytłumaczyć żadnym schematem który znam.
To co opisujesz - ten moment przy oknie - to nie jest już tylko sen. To jest przebudzony ślad po śnie, coś co przechodzi przez próg. Mam pytanie do ciebie, Michasia, bo ono może dużo powiedzieć: czy ten ślad pojawia się tylko po snach z nim, czy czasem pojawia się też w ciągu dnia, bez żadnego snu poprzedzającej nocy?
@Domicela Rzadko, ale tak. Czasem w środku zwykłego dnia mam takie poczucie, jakby ktoś był obok. Nie strach, nie niepokój. Coś spokojnego. Ale nie wiem czy to nie jest po prostu nawyk psychiczny - że już nauczyłam się go 'czuć'.
To rozróżnienie które proponujesz, Michasia - nawyk czy obecność - jest ważne, ale może też być pułapką. Bo jeśli coś wraca latami, pojawia się niezaproszenie, mówi rzeczy których nie chcemy, i zostawia ślad w ciele, to samo pytanie 'czy to nawyk' jest już dowodem że traktujesz to poważnie. Nawyk się nie pyta o siebie.