Mam wrażenie, że w moim przypadku naprawdę nie było obrazów - nie dlatego, że ich nie zapamiętałam, ale dlatego, że w trakcie snu wiedziałam, że ich nie ma. To brzmi dziwnie, ale w lucydnych momentach mam świadomość, co jest, a czego nie. I tego razu nie było nic wizualnego.
Czy to był sen lucydny? Bo jeśli miałaś świadomość braku obrazów - to znaczy, że byłaś w jakimś stopniu przytomna w tym śnie, nie?
@Kinia.2 Nie do końca lucydny. Nie kontrolowałam nic, nie wiedziałam, że śnię. Ale miałam dostęp do obserwacji w czasie rzeczywistym - jakbym była świadkiem własnego snu, nie uczestnikiem. Nie wiem, jak to inaczej nazwać.
@Inwokacja To rozróżnienie, które opisujesz - świadek kontra uczestnik - jest bardzo konkretne. Mam jedno pytanie: czy w tamtym śnie był w ogóle jakiś punkt, z którego 'obserwowałaś'? Jakieś miejsce, pozycja, czy raczej byłaś obecnością bez lokalizacji?
@Wajdelota Trudno powiedzieć. Nie miałam ciała ani miejsca. Byłam czymś w rodzaju uwagi - obecność skupiona na dźwięku, ale bez źródła tej obecności. Jakby słyszenie istniało bez słuchającego.
@Inwokacja To brzmi trochę jak opis stanu medytacyjnego bez ciała - 'czysta uwaga'. Czy masz wrażenie, że ten stan był jakościowo inny od zwykłego snu, czy po prostu inny w treści?
@Martynka78 Jakościowo inny. Zwykłe sny, nawet dziwne, mają poczucie bycia gdzieś, robienia czegoś. Ten miał tylko poczucie słyszenia. Jakby reszta struktury snu po prostu nie istniała.
Słuchajcie, to co opisuje Inwokacja zaczyna mi się kojarzyć z tym, co niektóre tradycje wschodnie nazywają 'czystą świadomością' - stanem, w którym umysł nie produkuje treści, tylko jest. Jeśli sen może wejść w taki stan, to może dźwięk jest jedynym, co przychodzi z zewnątrz, kiedy wewnętrzna produkcja się wyciszy.
@Gozdzika Ale zaraz, skąd ten dźwięk miałby 'przychodzić z zewnątrz'? Co to znaczy zewnątrz w kontekście snu?
@Turmalinka_F No właśnie tu wchodzi interpretacja. Zewnątrz to może być: coś z wymiaru energetycznego, przekaz od przewodnika, sygnał z podświadomości głębszej niż ta, która produkuje obrazy. Nie mówię, że wiem które, ale te trzy opcje są zupełnie różne.
Wróćmy na chwilę do pytania Sigili, bo myślę, że jest kluczowe. Czy sny bez obrazów to brak obrazów, czy ich niepamiętanie? Bo to nie tylko kwestia metodologiczna - to zmienia to, co w ogóle analizujemy.
@Ballen I jak byś to rozstrzygnął? Bo mnie się wydaje, że z zewnątrz nie można tego odróżnić. Jedynym świadkiem jest śniący.
@Naparstnica98 Zgadzam się, że z zewnątrz nie można. Ale śniący też może mieć dostęp do tej informacji - tak jak opisywała Inwokacja. Lucydność daje metapozycję. Bez niej rzeczywiście zostajemy z samą relacją po przebudzeniu, która jest niepewna.
Mam pytanie do tych, którzy mają sny czysto dźwiękowe od jakiegoś czasu - czy zauważyliście jakiś wzorzec, kiedy one przychodzą? Przy stresie, przy spokoju, losowo?
U mnie było podczas okresu, kiedy dużo medytowałam wieczorami. Nie wiem, czy to przypadek, ale te sny pojawiły się właśnie wtedy i potem już rzadziej, kiedy medytacja zeszła na drugi plan. Połączenie może być przypadkowe, ale jakoś mi zostało.
Mnie podobnie - ale nie medytacja, tylko kilka tygodni, kiedy dużo byłam sama i cisza mi jakoś weszła w głowę. Głos we śnie przyszedł chyba w trzecim tygodniu takiego okresu.
Ciekawe, że i Sigilia, i Frania wskazują na okresy wyciszenia zewnętrznego. To by mogło znaczyć, że sny dźwiękowe nie pojawiają się same z siebie, tylko że stają się słyszalne, kiedy jest mniej szumu. Zupełnie jak z odbiornikiem - nie zmieniasz stacji, tylko obniżasz tło.
@Wajdelota Ale czy nie jest tak, że po prostu je bardziej pamiętamy, gdy jesteśmy spokojniejsi? A nie że częściej się pojawiają? To trochę inna teza.
@Larkis To byłoby możliwe. Spokój poprawia jakość zapamiętywania snów - to wiadomo. Ale wtedy pytanie brzmi: czy my tu w ogóle rozmawiamy o snach dźwiękowych jako zjawisku, czy tylko o tym, że je lepiej pamiętamy? Jeśli drugie - to zmienia całą rozmowę.
Hmm, ale nawet jeśli chodzi o pamięć, a nie o samo zjawisko - to czy nie jest tak, że to, co zapamiętujemy, jest tym, co dla nas ważne? Pamięć snu jest selektywna. Jeśli zapamiętujemy dźwięk, może to znaczy, że coś w nas rozpoznało ten dźwięk jako istotny.
@Martynka78 To by znaczyło, że to my decydujemy, co jest ważne, nie sen. A wcześniej Ballen mówił, że sen przychodzi do nas, a nie odwrotnie. Trochę mi się to gryzie.
@Jadeitka_B Nie musi się gryźć. Sen przynosi - ale to, co z tego zatrzymamy, zależy od nas. Filtr jest nasz, ale materiał nie musi być. Możliwe, że dźwięk dociera, bo coś w nas jest gotowe go przyjąć, a obraz nie przechodzi przez ten filtr w danym momencie.
Mam wrażenie, że ta cała rozmowa krąży wokół jednego - czy sny dźwiękowe są głębszym przekazem niż wizualne, bo są rzadsze i trudniejsze do złapania. Ale może to jest po prostu inny kanał, ani lepszy ani gorszy? Coś jak słuch kontra wzrok - jedno nie jest ważniejsze, po prostu inne.
To co pisze Agnisia jest ważne, żeby nie popaść w hierarchię zmysłów. Ale jest jedno 'ale' - dźwięk ze swojej natury jest bardziej czasowy niż wzrok. Obraz można zatrzymać, dźwięk przemija. Może dlatego sny dźwiękowe są trudniejsze do uchwycenia i rzadziej opisywane, nie dlatego że są głębsze, ale dlatego że ich forma jest z definicji ulotna.
@Ballen Ale czy to nie znaczy, że trzeba być bardziej skupionym, żeby je w ogóle usłyszeć? Bo obraz zostaje, a dźwięk musisz złapać w locie.
@Jadeitka_B Właśnie. I stąd moje pytanie do Sigili i Franii - czy w tych snach dźwiękowych byłaś w jakiś sposób bardziej 'obecna' niż zwykle? Nie lucydna koniecznie, ale skupiona?
Pamiętam, że miałam poczucie, że naprawdę słucham. Nie w sensie biernego odbioru, ale aktywnego skupienia. To było dziwne właśnie dlatego - w zwykłym śnie coś się dzieje i ty jesteś w środku. Tu miałam wrażenie, że robię konkretną czynność: słucham.
U mnie podobnie. Chociaż nie powiedziałabym, że byłam lucydna. Ale jakieś skupienie było, tak.
To co opisujesz - aktywne słuchanie zamiast biernego bycia w śnie - brzmi jak coś, co w pracy z czakrami byłoby związane z czakrą gardła lub ucha etycznego. Masz wrażenie, że ten dźwięk był kierowany do ciebie, czy po prostu był?
@Martynka78 Był kierowany. Nie wiem skąd ta pewność, ale tak to czułam. Nie było źródła, nie było kierunku przestrzennego, ale było poczucie, że to nie jest tło - to jest komunikat.
Właśnie o to mi chodziło wcześniej. Dźwięk jako forma przekazu bez formy wizualnej może być bardziej bezpośredni, bo omija całą warstwę interpretacji symbolicznej. Nie musisz rozszyfrować, co znaczy drzewo ani co znaczy nieznajomy. Słyszysz i tyle.
@Gozdzika A jeśli słyszysz słowa, to nie musisz ich interpretować? Słowa to też symbole.
@Turmalinka_F No tak, ale mam na myśli, że jest jeden krok mniej. Obraz musisz najpierw przetłumaczyć na znaczenie. Słowo jest bliżej znaczenia już ze swojej natury.
To zależy co słyszysz. Muzyka bez słów, dźwięk bez formy - to może być równie symboliczne jak obraz, tylko że symbolika dźwięku jest słabiej skodyfikowana. Senniki są pełne obrazów. A jak często widzisz w senniku hasło 'usłyszałam dźwięk dzwonu bez widoku dzwonu'?
@Wajdelota To akurat ciekawy punkt. Senniki są z natury wizualne, bo sny kojarzą się ze wzrokiem. Czy ktoś zna jakieś źródło, które traktuje symbolikę dźwięków sennych osobno?
@Naparstnica98 Chyba nie ma czegoś takiego jak porządny 'słuchowy sennik'. Przynajmniej ja nie trafiłam. Jest trochę o głosach, dzwonach, ale jako elementy wizualnych snów, nie jako osobna kategoria.
W tradycji sufickiej dźwięk - szczególnie wewnętrzny, niesłyszalny dla innych - był traktowany jako jeden z najwyższych rodzajów objawienia. Ibn Arabi pisał o 'dźwięku bez instrumentu'. To nie jest dokładnie to samo co sen, ale blisko, jeśli chodzi o bezobrazową percepcję duchową.
@Wajdelota Nie znałam tego, dzięki. A czy w tej tradycji taki dźwięk miał jakieś konkretne znaczenie, czy był sam w sobie celem?
@Kinia.2 Raczej sam w sobie - jako dowód na obecność, a nie jako wiadomość do rozszyfrowania. Bliżej doświadczenia niż informacji.
To pasuje do tego, co czułam. Nie miałam poczucia, że dostałam coś do odczytania. Miałam poczucie, że byłam przy czymś. Uczestniczyłam, ale nie w fabule.
@Inwokacja Ale czy po takim śnie miałaś jakieś wrażenie, że coś zrozumiałaś? Nie wiem jak to inaczej zapytać - czy coś zostało, poza samym wspomnieniem dźwięku?
@Agnisia Zostało spokój. Taki, który trudno wytłumaczyć. Jakby po bardzo dobrej rozmowie, ale bez treści, którą mogłabym przytoczyć.
Inwokacja, to bardzo ładnie to ujęłaś. 'Spokój bez treści.' U mnie podobnie zostało coś w rodzaju poczucia, że byłam gdzieś właściwego - bez wiedzy gdzie ani po co. Może właśnie o to chodzi z tymi snami. Nie przynoszą odpowiedzi, przynoszą poczucie, że pytanie jest w porządku.
To co napisała Sigilia na końcu - że te sny nie przynoszą odpowiedzi, tylko poczucie, że pytanie jest właściwe - jakoś mi to zostało. Bo ja zazwyczaj po śnie szukam: co to znaczy, co mi to mówi, co mam z tym zrobić. A tu nie ma czego szukać i to jest dziwnie ulżające.
@Frania I właśnie to może być klucz do zrozumienia tych snów. Nie są zadaniem do rozwiązania. Są stanem. Czy myślisz, że dlatego je w ogóle pamiętasz - bo zostawiają ten spokój, a nie dlatego, że coś w nich się dzieje?
@Martynka78 Chyba tak. Normalnie sny pamiętam przez chwilę i znikają. Ten rodzaj - ze dźwiękiem tylko - pamiętam długo, właśnie dlatego, że zostaje po nim coś fizycznego niemal. Takie odczucie w klatce piersiowej.
Słucham tej rozmowy od jakiegoś czasu i mam pytanie, które mnie gryzie. Czy ktokolwiek z was próbował wywołać taki sen świadomie? To znaczy - zasnąć z intencją słuchania, nie patrzenia?
Nie próbowałam świadomie, ale teraz jak tak pytasz, to zastanawiam się czy to w ogóle możliwe ustawić intencję w taki sposób. Zazwyczaj jak ustawiam intencję przed snem, to formuluję ją słowami albo wyobrażam sobie obraz. Ale jak ustawić intencję na dźwięk? Jak to miałoby wyglądać?
Właśnie na to nie mam gotowej odpowiedzi, stąd pytam. Ale myślę, że można by spróbować przez muzykę przed snem - nie jako białe szumy, ale jako konkretne nastawienie słuchu. Zamknąć oczy i przez kilkanaście minut aktywnie słuchać bez oglądania, potem zasypiać w tym trybie.
@Ballen To przypomina techniki stosowane w pracy z mantrami - zasypianie z powtarzanym wewnętrznym dźwiękiem. Ale tu jest różnica: mantra jest kontrolowana przez ciebie, a w tych snach dźwięk przychodzi z zewnątrz, czy raczej z czegoś, co nie jest tobą świadomym. Czy nie obawiasz się, że świadoma intencja zaburzy właśnie tę bezobrazową czystość?
@Wajdelota Dobre pytanie. Może właśnie dlatego te sny są takie rzadkie - bo wymagają braku intencji, czyli czegoś, co jest bardzo trudne do osiągnięcia celowo. Im bardziej chcesz, tym bardziej blokujesz.
Wchodzę trochę z boku, bo mnie zastanawia co innego. Czy te dźwiękowe sny pojawiają się u was w jakimś konkretnym momencie życia? Znaczy - czy to był czas spokojny, czy przeciwnie, jakiś przełomowy?
@Naparstnica98 U mnie był to czas dosyć spokojny zewnętrznie, ale wewnętrznie coś się wtedy powoli zmieniało. Nie dramatycznie, raczej takie ciche przemieszczenie czegoś.
@Naparstnica98 U mnie podobnie. Nic się wtedy nie działo spektakularnego, ale przez kilka tygodni miałam poczucie, że coś dojrzewa, tylko nie wiedziałam co. I właśnie w tym czasie pojawił się ten sen.
To ma sens, że te sny przychodzą w momentach wyciszenia. Kiedy jesteś w środku dramatu, mózg i dusza są zajęte fabułą. Dopiero gdy trochę ciszej, może się otworzyć inny kanał odbioru.
@Gozdzika Ale czy to nie może być też odwrotnie - że właśnie w bardzo trudnych momentach słyszysz coś takiego, bo potrzebujesz tego spokoju? Nie wiem, pytam, bo sama nigdy nie miałam snu bez obrazów i zastanawiam się czy to w ogóle jest coś, co można jakoś przywołać.
@Turmalinka_F Też możliwe, nie mówię że mam to pewne. Raczej dzieliłam się obserwacją, nie regułą.
A ja mam zupełnie inne pytanie, trochę praktyczne - czy po takim śnie prowadziłyście jakiś zapis? Bo wydaje mi się, że sam dźwięk ciężko zapisać w dzienniku snów. Co się w ogóle notuje - opis odczucia? Emocję?
@Larkis Właśnie to jest problem z dziennikiem sennym w tym wypadku. Napisałam coś w stylu: 'słyszałam głos, nie wiem czyj, nie wiem co mówił, zostało ciepło.' I to tyle. Ale paradoksalnie ten krótki zapis pomógł mi wracać do tego doświadczenia lepiej niż rozbudowane opisy wizualnych snów.
To ciekawe, że skrótowy zapis działa lepiej. Może właśnie dlatego, że nie narzucasz mu interpretacji od razu - zostawiasz otwarte i wracasz z nowym spojrzeniem?