O właśnie, to jest bardzo dobre spostrzeżenie i masz racje że to może byc koło, z ktorego trudno wyjsc. Ale ja nie miałam na mysli że te relacje muszą byc idealne. Chodzi bardziej o to żeby byl ktos kto w razie czego odbierze telefon i porozmawia. Nie musi rozumiec energetyki, wystarczy że bedzie.
@Feniksa55 Ale to trochę inne wymagania niż bezpieczeństwo w pracy z energią, nie? Tzn. czy to nie jest tak że pocieszenie od przyjaciela to jest pocieszenie, a nie naprawdę zabezpieczenie przed czymś co może pójść nie tak energetycznie?
@Basienka To jest właściwe pytanie. Relacje jako bufor emocjonalny to jedno, a bezpieczeństwo samej praktyki to drugie. Mieszamy tu dwie rzeczy. Co konkretnie ma zabezpieczać przed czym?
Właściwie chciałam się zapytać Vladi, bo rzadko się tu wypowiadasz w stylu 'nie rób tego'. Czy z twojej perspektywy są rzeczy które naprawdę odradzasz osobie samodzielnej, bez żadnych wyjątków?
@Malachitka Tak. Praca z energią wokół traum, szczególnie wczesnodziecięcych, bez żadnego wsparcia z zewnątrz. Nie dlatego że energia jest 'niebezpieczna' sama w sobie, ale dlatego że takie rzeczy lubią wychodzić w sposób nieoczekiwany i w tempie którego nie kontrolujesz. I wtedy potrzebujesz kogoś kto wie co się dzieje.
@Vladi A skąd osoba bez doświadczenia ma wiedzieć że jej afirmacja dotyczy traumy? Czy to nie jest tak że wiele osób nie wie że pewne rzeczy sięgają aż tam?
@Mirtowa Właśnie. I to jest jeden z argumentów za tym żeby zaczynać od czegoś bardzo powierzchownego i obserwować. Nie od razu sięgać po afirmacje o miłości do siebie albo o zasługiwaniu na coś, bo to często dotyka głębiej niż wygląda.
Mogę się tu odnieść bo miałam coś podobnego. Afirmacja o tym że zasługuję na dobre relacje wydawała mi się bardzo prosta i pozytywna. A potem przez kilka nocy śniłam o mamie i budziłam się z takim ściskiem w klatce piersiowej. Zupełnie nie spodziewałam się że to tam dotrze.
@Leszczynka I co zrobiłaś z tymi snami? Zapisałaś je, analizowałaś, czy raczej po prostu czekałaś aż przejdą?
@Elfin Zapisywałam, ale raczej żeby mieć poczucie kontroli niż dlatego że wiedziałam co z tym zrobić. Nie analizowałam w głęboki sposób, bo nie bardzo wiedziałam jak. Bardziej czekałam i pilnowałam żeby nie iść dalej dopóki to się nie uspokoi.
Sny to dla mnie jeden z najciekawszych wskaźników w całej tej pracy. Ale tez jeden z najtrudniejszych do interpretacji samemu. Bo sen może byc reakcją na afirmacje, na stres, na to co obejrzałeś wieczorem. Jak Leszczynka odróżniała że te sny są związane z praktyką a nie z czymś innym?
@Oskar Szczerze? Nie byłam pewna. Zrobiłam takie proste skojarzenie czasowe, zaczęłam afirmacje i po kilku dniach pojawiły się sny. Ale masz rację że to może być zbieżność.
Właśnie ta niepewność którą Leszczynka opisuje jest dla mnie kluczowa dla całego pytania w tym wątku. Nie wiemy czy to przez nas, nie wiemy czy to minie, nie wiemy czy to głębsze. I w tej niewiedzy możemy albo się zatrzymać albo iść dalej. Czy jest jakiś sposób żeby tę niepewność zmniejszyć bez terapeuty?
@Faye Myślę że dziennik praktyki to minimum. Zapisywać co robisz, kiedy, i co się dzieje po. Nie żeby od razu wyciągać wnioski, ale żeby mieć jakiś materiał do oglądania wstecz. Bo jak człowiek jest w środku czegoś, to trudno ocenić czy to normalne falowanie czy coś więcej.
Dziennik to dobry pomysł ale mam pytanie praktyczne, co tam właściwie zapisywać? Bo jak mam notować 'zrobiłam afirmacje' to to nie jest za dużo informacji. Jakie szczegóły są ważne?
Ja bym zapisywał: co dokładnie robiłaś i jak długo, jak sie czułaś bezpośrednio po, jak sie czułaś wieczorem, i jak spałaś. I ewentualnie rano jakiś krótki komentarz. Nie musisz pisać dużo, wystarczy kilka zdań. Po tygodniu można już zobaczyc jakiś wzorzec.
Ale czy to nie jest tak że skupiając się na zapisywaniu każdego odczucia, zaczynamy za bardzo analizować i wchodzimy w głowę zamiast w ciało? Pytam szczerze, bo sama mam tendencję do nadmiernego analizowania i zastanawiam się czy dziennik nie nasilałby tego u mnie.
@Jasminka To jest realne ryzyko. Znam to z własnego doświadczenia, że zapis zaczyna być szukaniem potwierdzenia a nie obserwacją. Ale myślę że to zależy od podejścia, czy traktujesz dziennik jako notatkę czy jako diagnozę.
A ja chce wrócic do pytania Zorzy z początku wątku, bo mam wrażenie że troche odpłyneliśmy. Pytała czy można sobie zrobić krzywdę. I po całej tej rozmowie mam poczucie że tak, można, ale raczej przez zaniedbanie sygnałów niż przez samą praktykę. Czy to jest uczciwe podsumowanie tego co tu mówimy?
No właśnie, to jest moje pytanie do reszty. Czy mozna sobie zrobić krzywdę przez samą praktyke, czy raczej przez ignorowanie tego co sie dzieje? Bo mam wrazenie ze te dwie rzeczy sa traktowane jak jedno, a to nie jest to samo.
To dobre rozróżnienie. Praktyka sama w sobie rzadko jest problemem. Problem zaczyna się kiedy ktoś widzi że coś się dzieje i albo tłumaczy to jako sukces, albo udaje że nie widzi. Obydwa błędy są możliwe i obydwa mogą prowadzić do miejsca, z którego trudno wyjść bez pomocy.
Ale jak to rozróżnić w praktyce? Tzn. skoro mówisz Vladi że obydwa błędy są możliwe, to co jest tym sygnałem, że to już nie jest 'normalne falowanie' jak pisała Basieńka wcześniej, tylko coś co trzeba zatrzymać?
Jedno kryterium które uważam za dość niezawodne to czas. Jeśli coś intensywnego trwa więcej niż kilka dni i nie odpuszcza, to już warto się zatrzymać. Niezależnie od tego czy to sny, drażliwość, płaczliwość, czy cokolwiek innego. Czas trwania jest ważniejszy niż intensywność.
@Vladi A jeśli ktoś ma np. drażliwość na co dzień i nie wie czy to od praktyki czy od życia? Jak wtedy liczyć te kilka dni?
To jest dobre pytanie bo w praktyce bardzo trudno to oddzielić. Ja bym powiedział ze kluczowe jest czy to się nasila od kiedy zacząłeś pracować, czy jest na podobnym poziomie. Jezeli regularnie bywasz drażliwy to trudno powiedziec ze afirmacja cie 'zniszczyła'. Ale jak wcześniej byłes w miarę spokojny a teraz cos sie zmieniło, to warto zwrócic na to uwage.
@Oskar Ale to zakłada że dobrze znamy swoje bazowe samopoczucie, a nie wszyscy to mamy. Czy nie jest tak że osoby które zaczynają tego rodzaju pracę często właśnie dlatego to robią, bo nie są dobrze zakorzenione w sobie i nie wiedzą co jest ich 'normalnym' poziomem?
To jest bardzo celne Jasminka. I to właśnie dlatego dziennik ma sens, nie po to żeby diagnozować, ale żeby w ogóle zacząć mieć jakiś punkt odniesienia. Bez tego nie wiadomo od czego liczyć.
Dokładnie to miałam. Nie wiedziałam jaki jest mój 'normalny' poziom bo byłam przyzwyczajona do pewnego napięcia jako tła. Dopiero po kilku tygodniach prowadzenia notatek zobaczyłam że są dni kiedy jest lżej i to mnie zaskoczyło, bo wcześniej myślałam że zawsze jest tak samo.
@Leszczynka I to to napięcie jako tło było twoją bazą wyjściową, tak? Czyli właściwie kiedy zaczęłaś pracę, każde odchylenie było trudne do ocenienia bo nie miałaś punktu zero?
@Faye Tak, mniej więcej. Chociaż powiem szczerze że punkt zero to trochę mit. Myślę że każdy zaczyna z jakimś bagażem i praca z energią to nie jest zerowanie do fabrycznych ustawień. Przynajmniej u mnie tak nie działało.
Mam pytanie trochę z boku, bo czytam ten wątek od początku i zastanawiam się nad jedną rzeczą. Cały czas mówimy o sygnałach wewnętrznych, snach, drażliwości, ciele. Ale czy jest coś co widać z zewnątrz? Tzn. czy bliskie osoby mogą zauważyć że ktoś idzie w złą stronę wcześniej niż on sam?
@Elfin O, to ciekawe pytanie. Myślę że tak, i to jest właśnie jedna z wartości relacji o których mówiła wcześniej Feniksa. Ale to wymaga żeby ta bliska osoba miała odwagę powiedzieć. A z tym bywa różnie.
Zgadzam sie z Malachitka. I dodam ze bliscy czesto widza zmiany zanim my sami je zauwazymy, ale czesto mysla ze to 'nowa pasja' i nie komentuja. Szczegolnie jesli czuja ze to temat na ktory nie maja wstepu.
To trochę smutne bo wychodzi na to że właśnie kiedy trzeba by mieć kogoś kto to widzi z zewnątrz, te osoby zazwyczaj milczą. Czy jest jakiś sposób żeby to zmienić, tzn. żeby powiedzieć komuś bliskiemu 'hej, obserwuj mnie i powiedz mi jeśli coś się zmieni'?
To jest trudne bo wymaga bardzo konkretnego zaufania. Musisz tez wiedziec co prosisz tę osobe żeby obserwowała. Nie mozesz powiedziec 'obserwuj czy nie zwariuje' bo to zbyt ogolne i straszace. Ale mozesz powiedziec 'powiedz mi jesli zauwazysz ze bywam bardziej zamknieta albo bardziej rozdrażniona niz zwykle'. To jest konkretne.
Ale czy to nie przenosi odpowiedzialności za naszą praktykę na innych? Tzn. jeśli pracuję z energią, to chyba moja rola to monitorować siebie, a nie delegować to do znajomych, nie?
@Jasminka Odpowiedzialność można mieć i równocześnie korzystać z zewnętrznego spojrzenia. To nie jest sprzeczne. Zresztą w każdej poważnej pracy nad sobą, terapia, coaching, cokolwiek, zewnętrzna perspektywa jest uznawana za wartościową właśnie dlatego że my sami mamy martwe pola we własnym oglądaniu siebie.
Wracam do tego co mówił Vladi na początku o traumach, bo mnie to nie daje spokoju. Jak rozpoznać czy dana afirmacja dotyka traumy zanim zacznie się dziać coś nieprzewidywalnego? Czy jest jakiś sposób żeby to sprawdzić wcześniej?
@Mirtowa Myślę że jedną ze wskazówek jest reakcja ciała przy pierwszym kontakcie z afirmacją. Jeśli czytasz ją i czujesz coś w gardle albo w klatce, albo masz odruch żeby ją odłożyć, to to może być sygnał że idzie głębiej. Ale to nie jest pewnik, to bardziej zaproszenie do ostrożności.
@Basienka I co robiłaś z tą reakcją w gardle czy w klatce? Zostawiałaś tę afirmację, zmieniałaś ją, czy próbowałaś przez to przejść?
@Mirtowa Szczerze? Za pierwszym razem zostawiłam i wróciłam po kilku dniach. I przy drugim podejściu ta reakcja była mniejsza, co mnie zastanowiło. Nie wiem czy to znaczy że się oswoiłam, czy że coś przepracowałam w międzyczasie nawet o tym nie wiedząc. Ale nie odrzucałam jej na stałe.
Czyli ta reakcja ciała może być tymczasowa i nie znaczy od razu 'nie dotykaj tego'? Bo ja miałam jedną afirmację której prawie nie mogłam wymówić głośno, ale czułam że jakoś mi chodzi po głowie i nie wiedziałam co z tym zrobić.
To co opisujesz Zorza69 brzmi jak coś co niektórzy nazywają oporem, ale to słowo jest trochę za bardzo załadowane. Powiedziałbym raczej że ciało sygnalizuje że temat jest nieobrobiony. Pytanie jest inne, czy ta afirmacja dotyka czegoś co jest gotowe być dotknięte, czy czegoś co wymaga najpierw innej pracy?
@Vladi A jak w ogóle można wiedzieć czy coś jest 'gotowe'? Bo to brzmi jak kryterium którego nie da się sprawdzić zanim się już zrobi ten krok.
Ja mysle ze cialo to wlasnie wie i ze problem jest taki ze my nie umiemy go sluchac, nie ze ono nie mowi. Jak mnie cos sciska w zebrach jak czytam afirmacje to to jest sygnał, tyle ze ja przez lata uczyłam się ze sygnaly ciala to przeszkoda a nie informacja.
@Feniksa55 To bardzo ważne co mówisz bo u mnie było tak samo. Myślałam że muszę przez te sygnały 'przebić się' i że to jest właśnie ta praca. A potem okazało się że niektóre rzeczy chciały żebym je obeszła, nie przebiła.
Przepraszam że wchodzę z głupim pytaniem, ale co znaczy 'obejść'? Tzn. mówisz żeby nie pracować z daną afirmacją, czy żeby dojść do tego samego miejsca inną drogą?
@Elfin Inną drogą. Np. zamiast afirmacji o wartości własnej, która mnie blokowała, zaczęłam od czegoś bardziej zewnętrznego, o ciele, o oddychaniu. I jakoś to samo miejsce otworzyło się z boku, nie na wprost.
To jest ciekawe bo z zewnątrz takie obejście może wyglądać jak unikanie. Jak odróżnić że faktycznie idę inną drogą do tego samego miejsca, a nie że po prostu uciekam od tematu?