Pomyślałam, że ciekawie byłoby pogadać o tym, jak każdy z was obchodzi Koło Roku. Pracuję z pełnym cyklem ośmiu sabatów już ósmy rok i widzę, że za każdym razem jest to inne, ale chcę porównać z tym jak robią to inni. Bo na samym Mabonie zorientowałam się, że moje grupowe obchody w lesie były zupełnie inne niż to, co opisuje większość anglosaskich autorów. Zwłaszcza ciekawi mnie, jak adaptujecie cykl do polskiego klimatu, jak łączycie z naszymi rodzimymi obrzędami i czy są wśród was osoby pracujące indywidualnie.
U mnie schemat wiccański był punktem startu, ale potem z czasem coraz bardziej przesuwałam się w stronę cyklu słowiańskiego. Dziś obchodzę bardziej Szczodre Gody niż Yule, Jare Gody niż Ostarę, Noc Kupały niż Litha. Niektóre nazwy zachowałam - Imbolc i Lughnasadh - bo dla nich nie mam dobrego polskiego ekwiwalentu. Reszta to słowiańskie rozwiązanie, choć struktura ośmiu punktów w roku jest oczywiście wciąż wiccańska.
Tu warto powiedzieć rzecz dla niektórych pewnie zaskakującą - "starożytne Koło Roku" w obecnym kształcie zostało skompilowane w 1958 roku, jako kompromis między Geraldem Gardnerem (Wicca, kładł nacisk na cztery sabaty cross-quarter: Samhain, Imbolc, Beltane, Lughnasadh) a Rossem Nicholsem (Order of Bards, Ovates and Druids, kładł nacisk na cztery solary: solstycja i ekwinokcja). Połączyli to w "ósmę", nazywając czterema wielkimi i czterema mniejszymi sabatami. Każdy z poszczególnych dni miał wcześniejsze, regionalne korzenie - ale ich zebranie w spójny cykl ośmiu obrzędów jest powojennym wynalazkiem. Większość praktykujących myśli, że obchodzi pradawne święta starożytnych Celtów. Obchodzi święta zaproponowane przez dwóch panów po wojnie, opartych na różnych wcześniejszych tradycjach, ale nigdy wcześniej nie zsyntetyzowanych w taki sposób.