A czy ktoś próbował pisać afirmację w formie pytania zamiast twierdzenia? Coś w stylu 'dlaczego coraz łatwiej mi przyjmować swoje błędy' zamiast 'akceptuję swoje błędy'. Czytałem gdzieś, że to obchodzi mechanizm, który mózg włącza przy stwierdzeniach, które czuje jako fałszywe. Ciekawe czy ktoś to sprawdził przy przepraszaniu siebie.
@Wolchw To jest metoda pytań afirmatywnych, opisywana przez Noaha St. Johna. Rzeczywiście ma inną dynamikę niż klasyczne twierdzenia. Mózg przy pytaniu zaczyna szukać odpowiedzi zamiast odrzucać zdanie. Przy materiale z przeszłością - błędy, żal do siebie - może działać łagodniej, bo nie wymaga od razu deklaracji której jeszcze nie czujesz.
@Energetyczka Ale jak się to przekłada na formę? Pytanie chyba trudniej zrobić jako obrazek, bo wymaga kontekstu. 'Dlaczego coraz łatwiej mi wybaczać sobie' na tle zdjęcia łąki wygląda dziwnie. Pisane jest w tym wypadku bardziej naturalne?
@Malwinka Zgadzam się. Pytania afirmatywne najlepiej działają w pisaniu, właśnie dlatego że są procesem, nie deklaracją. Obrazek zatrzymuje na zdaniu, pisanie prowadzi przez nie. To jest jedna z tych sytuacji, gdzie forma pisana ma przewagę nad wizualną - nie dlatego że jest lepsza w ogóle, ale dlatego że lepiej pasuje do tego konkretnego formatu.
Czy przy tej metodzie pytań odpowiadasz na to pytanie, czy tylko je piszesz? Bo jeśli piszesz pytanie i zostawiasz je bez odpowiedzi, to jak to działa?
@Kinia.2 Nie odpowiadasz wprost. Sam akt postawienia pytania uruchamia w głowie szukanie odpowiedzi - to się dzieje niejako automatycznie, poza sesją pisania. Przynajmniej tak to jest opisywane. Nie wiem czy ktoś tu to testował długoterminowo.
Zacząłem pisać pytania zamiast twierdzeń jakieś trzy tygodnie temu, właśnie przy materiale o starych błędach. Na razie nie mam jednoznacznej oceny, ale jest coś - mniej poczucia że kłamię. To może tyle i aż tyle.
Wiktor, to brzmi jak coś konkretnego. Masz poczucie że to pytanie jakoś zmienia tempo pisania? Ja kiedy piszę twierdzenie, to piszę szybko jakbym chciała to odhaczyć. Zastanawiam się czy przy pytaniu jest inaczej.
Tak, jest inaczej. Piszę wolniej. Przy twierdzeniu rzeczywiście jest ten tryb odhaczania - jakbyś to trafnie nazwała. Przy pytaniu muszę chwilę pobyć przy nim, zanim ręka zacznie się ruszać. Nie wiem czy to lepsze, ale jest inne.
@Wiktor To spowolnienie może być właśnie kluczem. Twierdzenie można napisać na autopilocie, pytanie nie bardzo. Zastanawiam się tylko - czy po tych trzech tygodniach masz wrażenie, że to pytanie jakoś zmieniło co myślisz o tych starych błędach, czy tylko zmienił się sam akt pisania?
@Wolchw Uczciwie? Nie wiem jeszcze. Jest jakiś ruch, ale za wcześnie żeby powiedzieć w którą stronę. Może po prostu mniej się bronię przed tematem.
@Wiktor 'Mniej się bronię' brzmi dla mnie jak coś istotnego. Obrona przed tematem to jedno z trudniejszych do obejścia zachowań przy pracy z przeszłością. Jeśli pytanie to rozbija, to może właśnie tędy droga - przynajmniej na początek, zanim człowiek jest gotowy na twierdzenie.
@Otylka A co jeśli ktoś jest gotowy na twierdzenie, ale ciągle ma poczucie kłamstwa? Bo czytam tę rozmowę i mam wrażenie, że u mnie problem nie jest w formie pytania czy twierdzenia, tylko w tym że po prostu jeszcze nie wybaczyłam sobie i żadne zdanie tego nie zmieni.
@Malwinka To jest chyba najważniejsza rzecz, jaką ktoś napisał w tym wątku. Afirmacja nie jest skrótem do przebaczenia. Jest najwyżej towarzyszeniem procesowi, który i tak musi się odbyć inaczej. Jeśli wybaczyłaś sobie na tyle żeby napisać to zdanie - afirmacja ma w co wejść. Jeśli nie - żadna forma tego nie zastąpi.
@Astralna Zgodam się co do zasady, ale z małym zastrzeżeniem. Przy niektórych osobach powtarzanie zdania, nawet jeśli jest na początku fałszywe, może uruchomić coś co zmienia nastawienie. Nie zawsze i nie w każdym przypadku, ale się zdarza. To nie jest magia słów, tylko kwestia tego, jak często i świadomie to robisz. Czy widzisz to inaczej?
@Energetyczka Widzę punkt. Różnica, którą bym zrobiła: jeśli ktoś powtarza afirmację z minimalnym otwarciem na to, że mogłaby być prawdą - to może działać. Jeśli powtarza ją przy aktywnym wewnętrznym zaprzeczeniu - moim zdaniem wzmacnia opór, nie rozmiękla go. Samo częste powtarzanie bez żadnego gruntu to raczej mechaniczne ćwiczenie.
To co Astralna napisała uderzyło mnie, bo przez długi czas myślałam, że właśnie powtarzanie afirmacji MA doprowadzić do przebaczenia. Że jak wystarczająco często powiem sobie 'wybaczam sobie', to w końcu to stanie się prawdą. A tu wychodzi, że może być odwrotnie - najpierw coś musi się zmienić, a potem afirmacja.
Słuchając tej wymiany między Astralną i Energetyczką - obie mówią o czymś różnym. Energetyczka mówi o procesie, Astralna o warunku wstępnym. Czy to się wyklucza? Bo mam wrażenie, że można mieć rację i tak, i tak, w zależności od człowieka.
@Marcysia86 Też tak to czytam. Ale jak to rozróżnić u siebie samej? Skąd wiem czy mam to 'minimalne otwarcie' czy tylko udaję przed sobą że je mam?
@Kinia.2 Jeden z sygnałów to właśnie to, co Malwinka wcześniej opisała - czy wiesz że kłamiesz zanim skończyłaś pisać. Jeśli tak, to otwarcia nie ma. Jeśli piszesz i jest tylko ciężko, ale nie ma tego 'wiem że to nieprawda' - jest jakieś otwarcie, nawet małe.
@Otylka To jest naprawdę dobra wskazówka. Ciężko to nie to samo co fałszywie - nigdy tak tego nie rozdzielałam. Przy przepraszaniu siebie zawsze byłam przekonana, że skoro jest opór, to znaczy że kłamię. A może nie zawsze?
Wracając do wątku pisane kontra obrazkowe - bo chyba trochę odpłynęliśmy. Wszystko co tu piszemy o oporze, ciężarze zdania, pytaniach zamiast twierdzeń - czy to przekłada się jakoś na obrazek z afirmacją? Tam przecież nie ma tej dynamiki pisania ręką, nie ma spowolnienia, nie ma momentu w którym wiesz że kłamiesz w połowie zdania.
@Wolchw Dobra racja, że wracasz do tematu. Obrazek przy przepraszaniu siebie ma jeden problem, o którym myślę od dłuższego czasu tej rozmowy - jest zamknięty. Patrzysz na zdanie i albo je przyjmujesz albo nie. Nie ma w nim miejsca na to 'ciężko ale nie kłamię'. Wszystko przychodzi na raz.
@Energetyczka Czyli mówisz, że obrazek pomija cały ten proces i daje od razu gotowy produkt? I dlatego przy trudnym materiale - jak przeszłe błędy - jest mniej skuteczny niż pisanie?
@Wiktor Mniej więcej tak to rozumiem. Obrazek jest dobry gdy afirmacja jest czymś, w co już trochę wierzysz i chcesz to utrwalić. Przy przepraszaniu siebie rzadko zaczyna się od tego miejsca.
To zmienia trochę moje myślenie o obrazkach, bo zawsze je traktowałam jako 'mocniejsze' - bardziej wizualne, bardziej zostają w pamięci. A tu wychodzi, że ta siła obrazka może być właśnie przeszkodą gdy materiał jest zbyt surowy. Za duży skok naraz.
Dokładnie tak to czuję z własnego doświadczenia. Robiłam obrazki z afirmacjami do różnych rzeczy i przy tych lżejszych - pewność siebie w pracy, codzienne nastawienie - działały dobrze. Ale raz próbowałam zrobić wizualizację z tekstem o wybaczeniu sobie jednej dawnej decyzji i patrzyłam na ten obrazek i nic. Papier.
@Marcysia86 A pisane próbowałaś przy tej samej sprawie? Ciekawi mnie czy różnica faktycznie była w formie, czy może po prostu ten konkretny temat był wtedy za świeży.
@Kinia.2 Pisane próbowałam, tak. I powiem szczerze - było trudniej, ale jakoś bardziej prawdziwie. Przy obrazku mogłam go po prostu zamknąć i już. Przy pisaniu ręką zostawałam z tym zdaniem dłużej niż chciałam.
@Marcysia86 To ciekawe rozróżnienie - zamknąć kontra zostać z tym. Czy to znaczy, że obrazek daje iluzję zakończenia, której pisanie nie daje?
@Wolchw To jest dobre ujęcie. Obrazek wygląda jak gotowy produkt. Klikasz, zamykasz zakładkę, masz wrażenie że coś zrobiłaś. Pisanie ręką tego nie udaje.
@Marcysia86 A pisałaś to samo zdanie co na obrazku, czy coś innego wyszło samo przez się w trakcie pisania?
@Kinia.2 Zaczęłam od tego samego, ale w połowie zdanie się zmieniło. Zamiast 'wybaczam sobie' napisałam coś w stylu 'staram się zrozumieć dlaczego to zrobiłam'. Nie planowałam tego, po prostu ręka tak poszła.
To co Marcysia opisała jest chyba ważniejsze niż cały podział na formaty. Ręczne pisanie otwiera coś, co przy obrazku jest szczelnie zamknięte. I nie chodzi o magię pisma - chodzi o to, że nie możesz skoczyć do końca zdania zanim je zaczniesz.
Właśnie to mnie zastanawia od początku tego wątku - czy format w ogóle jest kwestią drugorzędną i liczy się tylko to, czy człowiek jest przy tym obecny? Bo i obrazek można oglądać uważnie, i pisanie można robić mechanicznie.
Coś w tym jest. Znam osoby, które piszą afirmacje po pięćdziesiąt razy i myślami są zupełnie gdzie indziej. I znam osoby, które siedzą z jednym obrazkiem przez kwadrans i coś się w nich naprawdę rusza. Format to nie wszystko, ale przy trudnym materiale - jak właśnie przepraszanie siebie - pisanie częściej wymusza obecność niż obrazek.
@Energetyczka A jak to wymuszenie obecności ma się do oporu, o którym wcześniej mówiłyście? Bo wydaje mi się, że jak ktoś jest przy tym bardzo obecny, a opór jest duży, to może być gorzej niż przy mechanicznym pisaniu.
@Wiktor Mam podobne pytanie do siebie. Czy 'bycie przy tym' zawsze jest dobre? Raz byłam bardzo obecna przy przepraszaniu siebie i skończyło się płaczem i jeszcze większym poczuciem winy, nie ulgą.
@Malwinka Płacz i poczucie winy po takiej sesji to nie zawsze zły znak - ale to też nie dowód że coś działało. Kluczowe pytanie jest inne: co było po tym? Czy następnego dnia było trochę lżej, czy ciężej?
@Astralna Szczerze - nie pamiętam. Chyba ciężej, ale nie wiem czy to przez sesję czy przez inne rzeczy, które się wtedy działy.
To jest problem z oceną tych metod w ogóle - nie da się wyizolować jednej zmiennej. Coś się dzieje w życiu, coś się dzieje w głowie, coś piszesz na kartce i nie wiadomo co na co wpłynęło.
@Otylka No to może w takim razie jedynym sensownym kryterium jest to, czy człowiek chce wracać do tej praktyki? Jeśli pisanie ręką zostawia cię w takim stanie, że za tydzień nie chcesz tego powtórzyć, to coś nie gra - niezależnie od tego, czy to 'działa'.
@Wolchw Ale czy nie jest tak, że właśnie te najtrudniejsze praktyki są te, do których najmniej chcemy wracać, a przynoszą najwięcej? Nie wiem jak to ocenić.
@Kinia.2 Jest różnica między trudnym a po prostu bolesnym bez efektu. Trudne to jest kiedy stawiasz opór, ale po jakimś czasie coś miękniei. Bolesne bez efektu to kiedy za każdym razem jest tak samo, nic się nie zmienia, tylko się kręcisz w kółko. Przy przepraszaniu siebie to drugie bywa pułapką.
Wracając jeszcze do obrazków - bo nie do końca oddałem rację Energetyczce wcześniej. Czy obrazki w formie wizualizacji, a nie tylko tekstu na tle, mogą coś zmieniać przy tej konkretnej pracy? Na przykład obraz siebie sprzed lat, kiedy się popełniło błąd, jako dziecko albo młodszy człowiek?
@Wiktor To jest inna kategoria zupełnie. Wizualizacja z obrazem siebie to praca z wewnętrznym dzieckiem i tam format jest drugorzędny, bo głównym nośnikiem jest wyobrażenie, nie tekst. Można to robić i bez żadnego obrazka na ekranie.
Chyba nie zastanawiałam się wcześniej nad tym, że 'obrazek z afirmacją' to może być kilka zupełnie różnych rzeczy - sam tekst wizualny, tekst na tle zdjęcia, własne zdjęcie z tekstem, wizualizacja prowadzona. Mówimy o tym samym przez całą rozmowę?
Dobre pytanie, bo chyba nie. Ja rozumiałam przez 'obrazkowe' głównie te gotowe grafiki z cytatami, które się udostępnia na Instagramie i temu podobne. A to zupełnie inne sposób niż praca z własną wizualizacją.
To rozróżnienie, które zrobiła Stokroteczka, jest kluczowe i chyba powinniśmy byli to powiedzieć dużo wcześniej. Przez całą rozmowę mieszaliśmy przynajmniej trzy różne formaty pod jedną nazwą. Gotowy obrazek z Instagrama, własne zdjęcie z napisanym tekstem i wizualizacja prowadzona to są zupełnie różne praktyki - różny poziom zaangażowania, różny stopień obecności, różne możliwe efekty. Który z tych trzech kogokolwiek tutaj naprawdę interesuje w kontekście przepraszania siebie?
@Wolchw Mnie interesuje ten środkowy - własne zdjęcie z tekstem. Bo to jest coś pomiędzy gotowym produktem a pisaniem ręką. Wybierasz zdjęcie siebie, nakładasz tekst, patrzysz na własną twarz i czytasz te słowa. To nie jest zero zaangażowania jak z instagramowym obrazkiem, ale też nie ma tej dynamiki pisania, o której mówiła Marcysia.
@Energetyczka A używałaś tego akurat przy przepraszaniu siebie, czy przy innym rodzaju afirmacji? Bo wydaje mi się, że patrzenie na własną twarz podczas takich słów to coś, co może wzmacniać albo całkowicie blokować - zależy od tego, jak masz do siebie w danym momencie.
@Marcysia86 Przy różnych. Przy przepraszaniu siebie raz spróbowałam i szybko zamknęłam. Nie byłam gotowa na ten kontakt wzrokowy z sobą, jeśli to ma sens. Zdjęcie sprzed kilku lat, z okresu, o który chodziło, i te słowa razem - za dużo naraz.
To co mówi Energetyczka dużo tłumaczy. Czyli format nie jest neutralny - może przyspieszyć coś, na co człowiek jeszcze nie jest gotowy. Pytanie czy to jest argument przeciwko temu formatowi, czy argument za tym, żeby podchodzić do wyboru formatu bardziej świadomie?
Format to sygnał, który dajesz sobie o skali tego, co zamierzasz zrobić. Gotowy obrazek z cytatem mówi: to jest lekkie, bezpieczne, możesz to odłożyć. Własne zdjęcie z tekstem mówi: to jest o tobie konkretnie. Pisanie ręką mówi: siedzisz z tym teraz, tutaj, bez wyjścia. Nie ma złego formatu, ale trzeba wiedzieć, na co się decydujesz.
@Astralna A skąd wiadomo, na co się jest gotowym? Nie mówię o intuicji ogólnie - pytam o coś konkretnego. Czy jest jakiś znak, że można iść głębiej, czy to zawsze jest próba po omacku?
@Kinia.2 Jeden sygnał, który obserwuję: jeśli przy myśleniu o danym błędzie pojawia się coś żywego - złość, wstyd, coś co ściska - to znaczy, że materiał jest aktywny i można z nim pracować. Jeśli jest tylko znieczulenie albo odległe 'no tak, to się zdarzyło' - wtedy głęboka praca może nie mieć w co wejść. Ale to jest obserwacja, nie reguła.
A czy nie jest tak, że to znieczulenie, o którym mówi Astralna, to właśnie efekt wielokrotnego powtarzania tych samych afirmacji bez zaangażowania? Czyli człowiek sam sobie robi to znieczulenie mechanicznym powtarzaniem i potem format nic już nie pomoże?
@Wiktor To brzmi logicznie, ale chyba nie do końca tak działa. Znieczulenie przy przepraszaniu siebie często pojawia się zanim ktokolwiek zacznie stosować afirmacje - to jest mechanizm obronny, który działa wcześniej. Afirmacje go nie tworzą, ale mechaniczne mogą go utrwalać. To inna kolejność.
@Otylka To ma sens. Czyli pytanie jest nie 'czy afirmacje tworzą znieczulenie' tylko 'czy dany format potrafi to znieczulenie obejść, czy się o nie rozbija'. I jeśli dobrze rozumiem, to pisanie ręką ma większą szansę obejść, bo nie pozwala na autopilota?
Wracając do podziału na formaty - bo chyba trochę odeszliśmy. Jest jeszcze coś, czego nie ruszyliśmy: sama treść afirmacji do przepraszania siebie. Czy 'wybaczam sobie' i 'rozumiem, dlaczego to zrobiłam' to są dwie różne afirmacje, czy jeden jest krokiem do drugiego? Bo Marcysia wcześniej napisała, że ręka sama poszła w stronę zrozumienia. Zastanawiam się, czy to jest przypadek czy coś ważniejszego.
@Wolchw Myślę, że to był sygnał, że na 'wybaczam sobie' nie byłam gotowa, bo brakowało mi rozumienia. Nie możesz komuś szczerze wybaczyć, jeśli nie rozumiesz czemu coś zrobił - nawet jeśli tym kimś jesteś ty sama. Więc może kolejność powinna być: najpierw rozumienie, potem wybaczenie?
@Marcysia86 Ta kolejność, którą opisujesz, chyba wyjaśnia też czemu gotowe obrazki z afirmacjami mogą działać na ogólny nastrój, ale przy takim konkretnym temacie jak błędy i przepraszanie siebie - nie trafiają. Bo są pisane z założeniem, że człowiek jest już przy 'wybaczam', a nie przy 'staram się zrozumieć'.
@Malwinka Dokładnie. Gotowy obrazek zakłada, że jesteś tam gdzie autor tekstu. Kiedy piszesz sama, możesz być tam, gdzie naprawdę jesteś. I dlatego przy trudnych tematach pisanie ręką ma taką przewagę - nie dlatego że jest magiczne, tylko dlatego że jest twoje.
Właśnie to mnie uderzyło w tej rozmowie. Zaczęłam temat od pytania o format - napisane czy obrazkowe - a coraz bardziej myślę, że to jest pytanie o gotowość i kolejność kroków, a nie o format. Format jest może ostatni na liście rzeczy, które trzeba przemyśleć.
Słucham tej rozmowy od dłuższego czasu i chcę zapytać o jedną rzecz. Czy ktoś próbował łączyć oba formaty - zacząć od obrazka jako impulsu i potem usiąść z kartką? Nie jako system, tylko po prostu tak wyszło. Ciekawi mnie, czy przejście z jednego formatu w drugi w ramach jednej sesji coś zmienia.
@Aksamitna81 Próbowałam podobnie, ale odwrotnie. Zaczęłam od pisania i potem zrobiłam prostą grafikę z tym, co wyszło - żeby mieć coś do codziennego przypominania. Pisanie było miejscem gdzie się to rodziło, obrazek był czymś w rodzaju kotwicy na później. Ale nie robiłam tego przy przepraszaniu siebie, tylko przy czymś mniej naładowanym.
@Otylka To ciekawe odwrócenie. Pisanie jako źródło, obrazek jako forma utrwalenia. Przy przepraszaniu siebie wyobrażam sobie, że utrwalanie mogłoby być ryzykowne - bo co jeśli to co wyszło w pisaniu jest krokiem pośrednim, a nie końcowym? Taki obrazek z 'staram się zrozumieć' zamiast 'wybaczam sobie' byłby szczery, ale trochę smutny.
A może właśnie taki obrazek - szczery, niedokończony, na etapie rozumienia - byłby bardziej uczciwy niż gotowe 'wybaczam sobie' z ładną czcionką na tle zachodu słońca? Nie każda afirmacja musi być twierdzeniem skończonym. Niektóre mogą być pytaniem albo procesem zapisanym w czasie teraźniejszym.
I właśnie tu jest coś, co mnie zatrzymuje. Wolchw napisał, że afirmacja może być pytaniem albo procesem - ale czy pytanie w ogóle działa jako afirmacja? Nie mówię, że nie, po prostu nie wiem jak to ma działać w praktyce. Jeśli zamiast 'wybaczam sobie' piszę 'czy jestem gotowa wybaczyć sobie?' - to jest praca z tym tematem, tak, ale czy to jest afirmacja?
Dobre pytanie i nie mam pewnej odpowiedzi. Afirmacja w klasycznym rozumieniu to twierdzenie, nie pytanie. Ale to rozróżnienie pochodzi z podejścia bardzo mechanicznego - powtarzasz, mózg przyjmuje. Jeśli wyjdziemy poza to, to pytanie skierowane do siebie z intencją może robić podobną robotę, tylko inaczej. Nie wiem, czy to wciąż afirmacja czy już coś innego.
@Wolchw A może to rozróżnienie nie jest aż tak ważne? Chodzi o to, co się dzieje w środku podczas pisania albo mówienia, a nie o kategorię. Pytanie może uruchamiać więcej niż twierdzenie, jeśli twierdzenie brzmi fałszywie.
@Marcysia86 Właśnie to. Afirmacja, która brzmi fałszywie, nie robi nic albo robi coś odwrotnego - sygnalizuje rozdźwięk. Pytanie tymczasem nie jest ani prawdziwe ani fałszywe, więc umysł nie odrzuca go od razu. Przy przepraszaniu siebie to ma duże znaczenie, bo 'wybaczam sobie' przy silnym wstydzie jest odrzucane niemal natychmiast.
@Energetyczka To co opisujesz z odrzucaniem - da się jakoś to poczuć podczas pisania, czy wiadomo o tym dopiero po czasie?
@Kinia.2 Dla mnie to czuć od razu, ale nie każdy tak ma. Czasem jest to coś fizycznego - napięcie, chęć odłożenia kartki, myśl, która odciąga. Dla innych to widać dopiero gdy patrzą wstecz i zauważają, że od tygodnia 'zapominają' o tej jednej afirmacji.