Siódemy rozkład chodzi mi po głowie od jakiegoś czasu i chciałabym się dowiedzieć jak wy to robicie technicznie. Chodzi mi konkretnie o to, jak ustawiacie te siedem kart w przestrzeni, żeby późniejsze czytanie relacji między nimi miało w ogóle sens. Bo ja próbowałam różnych układów i zawsze gdzieś mi coś umyka. Czy to linia prosta, czy dwa rzędy, czy moze coś w kształcie litery U albo podkowy? I jak wy decydujecie która karta "patrzy" na którą?
To dobre pytanie, bo sam kształt rozkładu naprawdę wpływa na to, jak czytamy połączenia. Ja od lat używam układu dwurzędowego, trzy karty na dole i cztery na górze albo odwrotnie, i to mi daje naturalny podział na poziomy. Ale zanim powiem więcej - co ty rozumiesz przez "relacje między kartami"? Bo to może być kilka zupełnie różnych rzeczy i chciałabym wiedzieć, czego szukasz.
@Karolka74 mam na myśli głównie to, które karty na siebie wpływają i w jakiej kolejności je czytać. Np. czy karta trzecia modyfikuje kartę pierwszą, czy raczej karta czwarta jest odpowiedzią na dwie poprzednie razem wzięte. Przy keltyjskim krzyżu mam to jakoś intuicyjnie, ale przy siedmiu kartach bez ustalonego schematu gubię się
Mnie zawsze uczono, że przy rozkładach nieparzystych środkowa karta to oś i wszystko pozostałe czyta się względem niej. Przy siedmiu kartach jest to karta czwarta. Ale to jedna z wielu szkół i nie wiem czy to dobra metoda dla każdego. Czy ty w ogóle masz przypisane znaczenia do poszczególnych pozycji, zanim wyciągasz karty?
@Salomejka.pl tak, zawsze ustalam pozycje wcześniej, to akurat mam. Problem jest bardziej geometryczny, powiem szczerze. Jeśli karta czwarta to oś, to jak fizycznie ją umieszczasz? Pośrodku poziomego rzędu czy wyżej, czy wyżej i osobno? Bo to chyba wpływa na to jak oko naturalnie podąża po kartach.
Przepraszam, że wchodzę, ale chciałam zapytać: czy te znaczenia pozycji trzeba ustalać PRZED rozkładem czy można je dopasowywać intuicyjnie po wyciągnięciu kart? Bo słyszałam że niektórzy tak robią i zastanawiam się, czy to nie zakłóca odczytu.
@Lilijka01 to bardzo ważne pytanie i odpowiedź jest prosta: znaczenia pozycji ustalasz przed. Inaczej możesz nieświadomie dopasowywać znaczenie do karty, a nie kartę do pytania. To błąd, który bardzo często robi się na początku, ale trudno go potem samemu zauważyć.
Czytam ten wątek z zainteresowaniem. Ja nie czytam tarota, ale u astrologów widziałam że też mają ten problem z "kierunkiem czytania" i zwykle rysują jakiś diagram przed sesją. Może coś podobnego by pomogło, tzn. narysowanie schematu pozycji na kartce zanim się wyciągnie karty?
karta oś u mnie zawsze leży trochę wyżej niż pozostałe, czyli mam trzy karty po lewej, trzy po prawej w jednym rzędzie, a siódma albo czwarta jest nad nimi pośrodku. Ale szczerze? Eksperymentowałam z tym rok zanim znalazłam układ, który mi naturalnie pasuje. Nie ma jednej odpowiedzi.
no nie wiem, A ja mam takie pytanie, bo chyba inaczej do tego podchodzę: czy nie jest tak, że przy 7 kartach to po prostu za dużo, żeby szukać relacji między WSZYSTKIMI? Tzn. może lepiej czytać je parami, 1-2, 3-4, 5-6, a siódma to podsumowanie? Wtedy układ jest oczywisty, trzy pary obok siebie i jedna karta na końcu lub na początku.
@Genio67 widziałam takie podejście i mnie trochę niepokoi, bo wtedy w zasadzie robisz trzy mini-rozkłady trzech kart, nie jeden rozkład siedmiu. Tracisz dynamikę całości. Chyba. Ale może się mylę, jak to działa u ciebie w praktyce?
Ja mam jeszcze inne pytanie do tematu: czy układ fizyczny kart ma znaczenie przy czytaniu odwróconych? Bo jak mam linie poziomą to "góra" i "dół" jest jasna, ale jak robię np. podkowę albo okrąg to już nie wiem jak traktować odwrócenie.
@Hania64 to bardzo konkretna kwestia i mało kto o niej mówi. Ja mam zasadę że odwrócenie karty liczy się względem jej pierwotnej orientacji w talii, nie względem układu. Więc jeśli wyciągam kartę odwróconą, kładę ją odwróconą i tyle, niezależnie od kształtu rozkładu. Ale wiem że są osoby, które czytają odwrócenie jako "karta patrzy do środka układu" albo "od środka". Znasz takie podejście?
Wróćmy na chwilę do pytania o te siedem kart, bo mnie też ciekawi: skąd wogóle wzięła się ta liczba? Czy to jakiś ustalony klasyczny rozkład, czy raczej każdy sobie wymyśla? Bo widziałam kilka wersji i każda przypisuje inne znaczenia tym samym pozycjom.
@Wyrocznica94 to dobre pytanie i nie ma jednej odpowiedzi. Siedmiokartowy to raczej kategoria, nie jeden konkretny rozkład. Są wersje tematyczne, np. siedem czakr, siedem dni tygodnia, siedem sfer, i każda ma inną logikę pozycji. Dlatego właśnie tak ważne jest żeby wiedzieć skąd pochodzi twój układ i jaka jest jego wewnętrzna logika.
Przepraszam że się wtrącam, ale słyszałam o rozkładzie na siedem kart w kształcie podkowy i że tam karty czyta się od lewego końca do prawego łukiem, a środkowa to teraźniejszość. Czy to ma sens przy pytaniach o relacje? Albo tylko przy pytaniach o czas?
@Nokturnia96 podkowa to jeden z ładniejszych układów właśnie dlatego, że naturalnie sugeruje ruch od lewej do prawej, czyli przeszłość do przyszłości. Problem, o którym mówiłam na początku, to właśnie to: jeśli chcesz czytać relacje między kartami, a nie tylko linię czasu, podkowa może być myląca, bo nie wszystkie karty są równoległe wizualnie.
Czytam i mam wrażenie że tu jest naprawdę ważny podział: albo układ ma logikę czasową przeszłość-teraźniejszość-przyszłość, albo logikę tematyczną kilka aspektów sytuacji. I chyba nie da się pogodzić obu w jednym rozkładzie bez ofiar. Zgadzacie się?
@Melanijka właśnie o to mi chodziło z tymi parami. Jak czytasz parami, to każda para może być osobnym aspektem, a nie fragmentem osi czasu. Nie twierdzę że mój sposób jest jedynym, ale chyba jest czytelniejszy dla oka. Choć Zaklinaczka ma rację, że traci się dynamikę. Nie wiem, czy jedno wyklucza drugie.
A nie myślałyście żeby po prostu zrobić zdjęcie swojego ulubionego ułożenia tych siedmiu kart i wrzucić tu? Ja jestem wzrokowcem i te opisy trochę mi się mieszają, szczerze mówiąc.
@Dziwozona dobry pomysł ze zdjęciem, tylko że moje ułożenie za każdym razem trochę się różni i właśnie to jest mój problem. Nie mam jednego stałego schematu i chyba dlatego gubię się przy czytaniu relacji. Może jak zobaczyłabym kilka zdjęć od różnych osób, to coś by mi kliknęło.
Ja mogę opisać swój schemat dokładniej, bo zdjęcia nie wrzucę, ale spróbuję narysować słownie. Trzy karty w rzędzie poziomym, nad nimi karta czwarta na środku lekko wyżej, potem znowu trzy karty po bokach tej czwartej ale niżej niż te pierwsze trzy. Czyli coś jak diament albo romb. Czytam wtedy od dołu w górę i karta czwarta to punkt zwrotny.
@Salomejka.pl ale jak czytasz "od dołu w górę" przy rombusie, to w jakiej kolejności te trzy dolne? Od lewej do prawej? Bo to już znowu wprowadza liniowość, nie?
@Genio67 tak,od lewej do prawej, ale świadomie, bo uznaję tę liniowość w dolnej trójce jako "kontekst przeszłości". Potem karta oś, potem górna trójka znowu od lewej do prawej jako "co wynika". Działa dla mnie. Czy jest jedynym słusznym sposobem? Na pewno nie.
To co opisuje Salomejka to w zasadzie rozkład z osią pionową ukrytą w geometrii. Ciekawe, ze wiele osób nieświadomie tworzy sobie taką oś, nawet jeśli myślą, że czytają "tematycznie". Zaklinaczka masz może poczucie, że twój problem to nie sam schemat, ale to że nie ufasz żadnemu wystarczająco długo żeby go przetestować?
@Karolka74 to trochę nieprzyjemnie celne pytanie, muszę przyznać. Chyba tak. Zmieniam schemat po kilku razach, bo czuję że "coś nie gra", ale może faktycznie nie daję mu czasu. Tylko jak odróżnić "schemat nie pasuje" od "ja jeszcze nie umiem z nim pracować"?
no dobra, Czytam to i myślę, że to jest bardzo ogólny problem przy uczeniu sie jakiegokolwiek systemu, nie tylko tarota. Ale wracając do wątku, bo nie chcę odchodzić za daleko: czy jest jakiś sposób żeby przetestować czy dany schemat siedmiu kart działa zanim się go "przyjmie" na stałe?
@Otolia84 z ciekawości, bo sama o tym myślałam: czy można by zrobić ten sam rozkład pytania dwa razy w dwóch różnych schematach geometrycznych i porównać, czy wychodzi spójny obraz? Czy to już za duże kombinowanie?
@Wyrocznica94 to nie jest kombinowanie, ale wymaga dużej dyscypliny, bo trzeba naprawdę nie wiedzieć co wyszło w pierwszym rozkładzie kiedy robisz drugi. A to trudne. Poza tym te same karty w różnym ułożeniu mogą dać zupełnie inny obraz i wtedy masz dwa obrazy zamiast jednego, co niekoniecznie pomaga.
A czy ktoś próbował uczyć się cudzego schematu dosłownie, tzn. znaleźć opis konkretnego rozkładu siedmiokartowego i po prostu go odtworzyć krok po kroku, bez modyfikacji? Zastanawiam się czy może właśnie zbyt duża dowolność na początku jest problemem.
@Nokturnia96 próbowałam tego z rozkładem podkowy, który ktoś tu wcześniej opisywał. I faktycznie, kiedy nie modyfikuję, czuję się pewniej w samym układaniu. Ale przy czytaniu relacji między kartami znowu gubie się, bo podkowa jest z natury linearna i nie bardzo wiadomo jak karta piąta "rozmawia" z kartą drugą, jeśli w ogóle.
To co Zaklinaczka opisuje to chyba sedno tematu i trochę mi ulżyło że to powiedziała wprost. Linearne rozkłady są czytelne do czytania procesu w czasie, ale nie do badania dynamiki między aspektami. I przy siedmiu kartach naprawdę trzeba wybrać co jest ważniejsze, bo nie ma jak mieć obu naraz.
Przepraszam, że wchodzę, ale czytam i nie rozumiem jednego: dlaczego nie można po prostu oznaczyć strzałkami które karty na siebie wpływają? Tzn. mieć schematyk na kartce z numerami kart i narysować relacje przed czytaniem? To by chyba rozwiązało problem.
@Piwoniowa idea z kartką jest dobra i Otolia84 coś podobnego sugerowała wcześniej. Tylko że jak rysujesz strzałki z góry,to trochę z góry decydujesz które relacje są możliwe, a karty czasem "rozmawiają" w niespodziewany sposób. Choć przyznam, że sama zrobiłam taki diagram raz i to bardzo pomogło przy nauce.
Ta strzałkowa metoda brzmi sensownie jako ćwiczenie. Ale mam pytanie praktyczne: jeśli decydujesz wcześniej że karta 1 wpływa na kartę 3,a potem widzisz że 3 bardziej "woła" do karty 7, to co robisz? Trzymasz się schematu czy czytasz co widzisz?
@Dziwozona to jest właśnie ta granica między strukturą a intuicją, o której ciężko rozmawiać bez konkretnego przykładu. Moim zdaniem trzymasz się schematu jeśli masz wątpliwości, bo intuicja bywa racjonalizacją. Ale jeśli naprawdę silnie coś widzisz, to warto zanotować to jako dodatkową obserwację, nie porzucać schemat.
@Karolka74 to co mówisz o intuicji jako "racjonalizacji" jest trochę zaskakujące, bo myślałam że w tarocie intuicja jest właśnie głównym sposóbm. Tzn. że schemat to tylko baza a potem ma się słuchać siebie. Czy to zależy od tego jak zaawansowana jest osoba?
@Lilijka01 tak dokładnie o to chodzi. Na początku schemat chroni cię przed czytaniem tylko tego co chcesz zobaczyć. Im bardziej ćwiczysz,tym bardziej możesz sobie pozwolić na intuicyjne odchylenia, bo masz już bazę do której wracasz. Ale to trwa. 😉
A wracając do tego co mówiła Melanijka o rozróżnieniu między rozkładem czasowym a tematycznym: czy ktoś wie czy przy siedmiu kartach jest jakaś tradycja, z której to wynika? Tzn. czy gdzieś jest zapisane że siódemka pasuje bardziej do jednego niż drugiego?
@Hania64 nie wiem czy jest jedna tradycja, Salomejka.pl pisała że siódemka to raczej kategoria. Ale mam wrażenie, że rozkłady siedmiokartowe które znam z książek są częściej tematyczne tzn. siedem aspektów sytuacji, niż czysto czasowe. Może ktoś inny ma inne źródła?
@Hania64 nie znam jednej tradycji, ale mam wrażenie że siódemka pojawiła się w tarocie jako liczba pełni, nie przypadkowo. Siedem planet w tradycji hermetycznej, siedem dni, siedem czakr jeśli idziesz w tę stronę. Czy to znaczy że rozkład musi być tematyczny? Nie sądzę, ale może stąd to naturalnie wynika.
Hej, ale czy to nie jest trochę naciągane, że siódemka "naturalnie" daje rozkłady tematyczne? Mogę równie dobrze powiedzieć że siódemka dni to linia czasu i siódemka kart też powinna być linearna. Skąd wiemy które przyporządkowanie jest właściwe?
@Genio67 dobre pytanie i myślę że nie wiemy. To jest jeden z tych momentów gdzie tradycja jest niespójna i każdy wybiera to co mu pasuje. Tylko że wtedy wracamy do problemu Zaklinaczki, czyli jak wybrać skoro wszystko jest możliwe.
Właśnie, i to mnie trochę kręci w kółko w tej rozmowie. Pytałam o pozycjonowanie kart dla przejrzystości, a dochodzimy do tego że sama filozofia siódemki jest niejednoznaczna. Może zacznijmy od czegoś bardzo konkretnego: czy ktoś ma sprawdzony schemat geometryczny, który naprawdę ułatwia czytanie relacji? Niekoniecznie idealny, po prostu działający.
no dobra, ja bym chętnie usłyszała odpowiedź na to pytanie, bo też szukam. Pytanie poboczne do Zaklinaczki: czy chodzi ci o relacje między kartami sąsiadującymi, czy między dowolnymi kartami w rozkładzie? Bo to chyba zmienia odpowiedź.
@Otolia84 tez chcialam to zapytać. Bo jeśli chodzi o sąsiadujące, to może wystarczy linia albo podkowa, a jeśli o dowolne pary, to potrzebujesz geometrii gdzie każda karta ma podobny dystans do pozostalych. i to chyba jest niemożliwe przy siedmiu kartach w płaskim układzie?
@Nokturnia96 nie jest niemożliwe, ale wymaga trochę kombinowania. Koło z jedną kartą w środku daje centralnej karcie bliskość do wszystkich pozostałych. Sześć dookoła, jedna w środku. Centralną można czytać jako serce całości, a zewnętrzne jako aspekty. Relacje między zewnętrznymi już są trudniejsze, ale przynajmniej centrum jest czytelne.
Koło z centrum to dobra propozycja, ale mam do Karolki pytanie praktyczne: jak czytasz relacje między kartami zewnętrznymi? Czy sąsiadujące na kole mają silniejszą relację niż naprzeciwległe, czy traktujesz je wszystkie jako równorzędne wobec centrum?
@Salomejka.pl sąsiadujące traktuję jako uzupełniające, naprzeciwległe jako napięcia albo opozycje. Ale przyznam szczerze, że to moja własna decyzja, nie wiem czy jest to gdzieś ugruntowane. Robiłam tak od początku i działa, ale nie powiem że to jedyny sposób.
To brzmi logicznie naprzeciwległe jako napięcia. Ale czy nie jest tak, ze przy sześciu kartach w kole naprzeciwległe to aż trzy pary? Tzn. każda karta ma dokładnie jedną naprzeciwległą. Czy to nie jest za dużo napięć naraz? Nie wiem, pytam bo sama tego nie próbowałam.
@Lilijka01 dobry punkt. Trzy pary opozycji to może dużo, ale może też dawać ciekawy obraz jeśli patrzysz na nie razem, nie osobno. Tzn. sprawdzasz czy wszystkie trzy opozycje mówią o tej samej osi problemu czy o różnych. Nie wiem czy to uprości czytanie, ale może być czytelne inaczej.
Wracam do geometrii koła, bo to mnie interesuje. Karolka74, powiedziałaś ze centralną czytasz jako serce całości. Ale jak wybierasz którą kartę położyć w centrum? Losowo? Czy jest jakaś zasada, np. pierwsza wyciągnięta idzie do centrum?
Siódma karta zawsze idzie do centrum. Wyciągam sześć po kolei, układam po okręgu od góry zgodnie z ruchem wskazówek zegara, siódma trafia do środka. Nie wiem dlaczego akurat tak zaczęłam, ale ta ostatnia karta jako centrum jakoś naturalnie spinała całość.