To porównanie do melodii jest dobre. Ale mam pytanie do Janeczki, bo wątek o notatkach mnie wciągnął i chcę wrócić do jej sytuacji. Czy ta znajoma wiedziała, że to twoja sesja ćwiczebna, czy traktowała to jak pełnoprawną wróżbę?
Traktowała poważnie i ja też. Nie byłam w trybie 'ćwiczę na tobie', byłam po prostu z nią w tej rozmowie. Ale właśnie dlatego czułam potem tę odpowiedzialność. Nie chciałam jej traktować jak materiał do nauki, nawet jeśli mi to pomogło.
A to jest właściwie bardzo ważne rozróżnienie, bo chyba większość z nas uczy się właśnie na prawdziwych sesjach, nie na manekinie. Czy można w ogóle oddzielić 'uczę się' od 'wróżę komuś szczerze'? Bo mi te dwa tryby zawsze się mieszają i nie wiem, czy to jest problem.
@Anima Myślę, że nie da się ich oddzielić i nie trzeba. Każda sesja uczy, nawet po dwudziestu latach. Problem jest tylko wtedy, kiedy zaczynasz traktować osobę jako pretekst do swoich wniosków, a nie odpowiadać na jej pytanie. To jest ta granica, nie to, czy się uczysz.