Zastanawiam się, czy my jako współcześni ludzie w ogóle mamy jakiś odpowiednik tradycji, który mógłby taką osobę 'ochronić i ukierunkować'. Bo kościół odgrywa tę rolę dla mistyków chrześcijańskich, środowiska szamańskie dla szamanów - a co dla kogoś, kto czuje dar, ale nie należy do żadnej z tych tradycji i nie chce należeć?
@Lunella69 to jest pytanie, z którym spotykam się bardzo często - i szczerze: nie ma na nie prostej odpowiedzi. Wspólnota może zastąpić tradycję tylko częściowo. Może dać bezpieczeństwo relacyjne, ale nie daje głębokości przekazu. Ktoś, kto uczy się od tradycji żywej, dostaje coś, czego nie da się zastąpić samym wsparciem emocjonalnym. Ale lepszy jest błędny kontekst niż żaden - pod warunkiem, że dana osoba zdaje sobie sprawę z jego ograniczeń.
A czy w tradycji żydowskiej - wracam do tego, co mówiła Reginka wcześniej o proroku jako 'nośniku słowa' - istnieje jakiś analogiczny do szamańskiego 'strażnik'? Ktoś, kto stojedle obok proroka i czuwa, żeby nie przekroczył granicy, za którą jest już tylko pomieszanie?
@Eteria tak, i to jest naprawdę ciekawy punkt. W tradycji talmudycznej szkoły prorockie - bene ha-newiim - pełniły właśnie taką funkcję. To nie była tylko edukacja, to było środowisko, które uczyło rozróżniania: czy to pochodzi z góry, czy to pochodzi z własnej psychiki, czy to jest coś trzeciego. Samueel wobec Saula, Eliasz wobec Elizeusza - relacja mistrz-uczeń miała bardzo konkretny wymiar ochronny, nie tylko przekazywania wiedzy. Ale to też oznaczało, że prorok poza tą strukturą był uznawany za podejrzanego.
@Reginka czyli de facto prorok bez mistrza to było coś w rodzaju alarmu dla wspólnoty? Że już sam fakt, że ktoś twierdzi, że ma dar, a nie ma nikogo, kto go 'weryfikował' - to był powód do nieufności?