Od jakiegoś czasu śni mi się sytuacja, która za każdym razem wygląda podobnie: jestem odpowiedzialna za małą istotę. Nie wiem, czy to dziecko, czy coś innego - nie widzę jej wyraźnie, ale czuję jej obecność jako bardzo realną, delikatną, jakby kruche światło. I przez cały sen wiem, że muszę ją chronić, że jestem za nią odpowiedzialna. Nie znam jej, ale jest mi bliska. Budzę się z dziwnym uczuciem - nie niepokojącym, raczej poważnym. Jakby coś mi powierzono i pytanie brzmi: czy temu sprostałam. Ktoś miał coś podobnego? Zastanawiam się, czy to może być dusza czekająca na wcielenie, fragment mojej własnej duszy, czy może coś zupełnie innego.
To jest bardzo ciekawy typ snu, który rzadko opisują tu ludzie wprost. Chcę zapytać - czy ta istota ma jakiś kształt, nawet mglisty? Czy raczej to jest czyste odczucie obecności bez żadnej formy wizualnej? Bo to dość kluczowe przy próbie rozpoznania, z czym możemy mieć do czynienia.
@Igorek93 Bardziej odczucie niż obraz, ale czasem widzę coś jak obrys małej postaci, jakby dziecko zwinięte w kłębek albo idące kilka kroków przede mną. Nigdy twarzy. Raz miałam wrażenie, że trzymam ją za rękę, ale gdy spojrzałam w dół, nie było tam nic - a mimo to czułam dłoń.
Ten obraz trzymanej dłoni, której nie widać, jest bardzo wymowny. Mnie to skojarzenia kieruje w stronę duszy, która jest przy Tobie, ale jeszcze nie w pełni uformowana - albo takiej, która celowo pozostaje zakryta. Powiedz mi, jak się czujesz po przebudzeniu z takiego snu? Czy jest w tym jakaś tęsknota, czy raczej spokój, może niepokój?
@Azalia Tęsknota to chyba najlepsze słowo. Nie za czymś utraconym, ale za czymś, co jeszcze nie nadeszło. Jakby sen wskazywał na coś, co dopiero będzie. Ale też jest w tym odpowiedzialność - nie lekka.
Nigdy nie miałam takiego snu, ale czytam i mam gęsią skórkę. Chcę zapytać głupio, bo się na tym nie znam - czy to w ogóle możliwe, że we śnie spotykamy dusze, które dopiero mają się urodzić? Czy to jest jakiś znany motyw w ezoteryce?
@Telepatka80 Jak najbardziej jest to opisywane, i to w różnych tradycjach. W niektórych nurtach mówi się o tym, że dusze przed wcieleniem wybierają lub nawiązują kontakt z osobami, z którymi będą powiązane. Niekoniecznie musi to być biologiczne rodzicielstwo - może to być ktoś, kto będzie miał w tej duszy udział w inny sposób.
@Igorek93 To znaczy, że ta istota ze snu mogłaby być np. przyszłym dzieckiem albo kimś bliskim, kto jeszcze nie przyszedł na świat? A czy da się to jakoś odróżnić od symbolu, który mózg po prostu tworzy?
@Apolonka96 Właśnie tu jest sedno - moim zdaniem odczucie po przebudzeniu bardzo wiele mówi. Jeśli sen symboliczy jest zazwyczaj neutralny emocjonalnie albo szybko blaknie, to spotkanie z prawdziwą duszą zostawia ślad, który trwa. Ta tęsknota, którą opisuje Gruszanka, to jest dla mnie sygnał, że nie mamy tu do czynienia z czystą projekcją.
Słucham tego i mam inne skojarzenie. Zanim pójdziemy w kierunku 'to przyszłe dziecko' albo 'dusza czekająca na wcielenie', zapytałbym o coś innego - czy Gruszanka wie, co w jej życiu się teraz dzieje? Sny opiekuńcze bardzo często pojawiają się w momentach przejściowych, kiedy sami potrzebujemy zaopiekować się jakąś wewnętrzną częścią siebie. Mała nierozpoznawalna istota może być właśnie tym.
@Czulu To też przemknęło mi przez głowę, że to może być jakiś nierozwinięty aspekt mnie samej. Ale w tym śnie czuję wyraźnie, że ta istota to nie ja. Mam poczucie, że to ktoś odrębny, kto mi powierzono. Może się mylę w interpretacji, ale tak to odczuwam.
Mam w notatkach kilka opisów podobnych snów z różnych źródeł i zawsze pojawia się ten wątek odpowiedzialności wobec nieznanego. Zastanawiam się - czy ta istota w Twoim śnie coś od Ciebie chce? Czy tylko jest, a Ty chronisz ją z własnej inicjatywy?
@Heliosa Raczej jest. Nie komunikuje się, nie prosi. Jej obecność sama w sobie wytwarza we mnie to poczucie opieki. Jakby jej samo bycie wymagało ode mnie bycia czujną.
Przepraszam, ale chcę się upewnić - czy jesteś teraz w ciąży albo starasz się o dziecko? Bo to by od razu dużo tłumaczyło i nie trzeba by szukać duchowego wymiaru, prawda?
@Serpentynka Nie, żadna z tych sytuacji mnie nie dotyczy. Rozumiem, że to naturalne pytanie, ale właśnie dlatego ten sen mnie zastanawia - nie mam takiego kontekstu w życiu, który by go w prosty sposób wyjaśniał.
To co opisujesz z tą dłonią, której nie widać, ale się czuje - to mi przypomina pewien opis hipnagogicznych doświadczeń, gdzie percepcja rozchodzi się z wzrokiem. Ale w Twoim przypadku to jest środek snu, nie pogranicze zasypiana. Czy masz wrażenie, że te sny przychodzą o konkretnej porze nocy, może tuż przed świtem?
@Glifia Trudno mi to określić dokładnie, bo budzę się już po fakcie. Ale masz rację, że to nie jest sen z pogranicza - jestem w nim całkowicie, ze wszystkimi zmysłami.
Czytam i myślę sobie o jednej rzeczy - czy w tradycji ludowej albo w jakichś dawniejszych wierzeniach jest coś o tym, że dusze dzieci, które nie żyją na ziemi, szukają opiekuna? Słyszałam kiedyś od babci coś o takich małych istotach, ale nie pamiętam szczegółów.
@Wieslawka59 Jest kilka takich wątków w słowiańskich wierzeniach, ale wolałbym ostrożnie z tym tropem, bo szybko można wpaść w mroczne interpretacje, które niekoniecznie tu pasują. Sen Gruszanki nie brzmi niepokojąco - jest w nim coś ciepłego. To ważna różnica.
Zgadzam się z Czulu w tej kwestii. To, co mi się wydaje warte uwagi, to pytanie, czy ten sen pojawia się cyklicznie od zawsze, czy nastąpiło coś, co go wywołało. Czasem sny opiekuńcze uruchamiają się po stracie, po jakimś zakończeniu w życiu - niekoniecznie dosłownym. Gruszanka, czy możesz powiedzieć, kiedy mniej więcej ten motyw po raz pierwszy się pojawił?
@Azalia Tak, właśnie o tym myślałam od rana. Ten sen pojawił się po raz pierwszy jakieś dwa lata temu i wtedy byłam w środku dużej zmiany - kończyłam pewien etap życia, zrywałam z kilkoma rzeczami naraz. Ale wraca też w spokojnych okresach, więc nie jestem pewna, czy to wyłącznie reakcja na kryzysy.
To jest ciekawe, że wraca niezależnie od kontekstu życiowego. Bo jeśli byłoby wyłącznie powiązane ze stresem albo przełomem, to miałoby inny rytm. Czy zauważasz, że wraca częściej o jakiejś porze roku albo w jakichś konkretnych okolicznościach, na przykład przed pełnią albo po niej?
@Heliosa Nie prowadziłam jeszcze tak szczegółowych notatek, ale teraz gdy pytasz - wydaje mi się, że kilka razy trafił na przełom miesięcy. Nie jestem pewna co do księżyca, trzeba by sprawdzić.
To jest coś, co warto zacząć notować, jeśli jeszcze tego nie robisz. Rytm snów bywa bardzo wymowny - nie dlatego, że fazy księżyca działają mechanicznie, ale bo nasze ciało i percepcja są na to wrażliwe. Powracający sen, który nie zależy od emocjonalnego kontekstu, mnie osobiście bardziej interesuje niż ten, który odpowiada na konkretne wydarzenie.
A czy jest jakaś różnica między tym snem, kiedy się pojawia po spokojnym dniu, a kiedy po czymś trudnym? Bo zastanawiam się, czy ta mała istota zachowuje się inaczej, czy Ty inaczej ją traktujesz w zależności od tego, co przeżywasz.
@Telepatka80 To dobre pytanie i muszę się zatrzymać, bo nie myślałam o tym w ten sposób. Wydaje mi się, że w trudniejszych momentach jestem we śnie bardziej czujna, jakbym bardziej się bała, że coś jej się stanie. W spokojnych - jakbyśmy po prostu były razem, bez dramatyzmu.
Ten lęk o nią w trudniejszych momentach - to chyba bardzo ludzkie, przenosić własne napięcia na kogoś, o kogo się troszczymy. Ale też zastanawiam się, czy to nie jest wskazówka. Może sen pokazuje, jak Ty reagujesz na odpowiedzialność, a nie kim ta istota jest sama w sobie?
@Apolonka96 To trop wart rozważenia, ale nie wykluczałbym też tego, że obie rzeczy mogą być prawdą jednocześnie. Sen może być i lustrem dla Gruszanki, i realnym kontaktem z czymś zewnętrznym. Nie musi to być albo-albo. Pytanie, które by mnie bardziej interesowało - czy ta istota kiedykolwiek reaguje na to, co Gruszanka robi we śnie?
@Igorek93 Raz miałam wrażenie, że się do mnie przybliżyła, kiedy usiadłam spokojnie zamiast biegać za nią. Ale to mogło być przypadkowe. Trudno mi to ocenić.
Ten szczegół z przybliżaniem się, kiedy zwolniłaś - to mi coś mówi. Jakby ta istota odpowiadała na Twój stan emocjonalny, nie na to, co robisz fizycznie. Czy zdarzyło Ci się we śnie świadomie coś do niej powiedzieć albo pokazać, że jesteś?
@Glifia Próbowałam mówić, ale głos nie wychodził tak jak chciałam. To znane uczucie ze snów, kiedy mówisz, ale nie wiesz, czy jesteś słyszana. Raz chyba dotknęłam jej głowy - i wtedy się obudziłam.
To przebudzenie dokładnie w momencie dotyku jest dziwne. Słyszałam, że takie nagłe budzenia po kontakcie fizycznym we śnie mogą być znaczące - jakby przekroczenie progu, który jest normalnie niewidoczny. Ale nie wiem, czy to ma jakieś konkretne znaczenie, czy tylko tak to odczuwam.
@Wieslawka59 Jest w tym coś, co się dość często opisuje. Dotyk we śnie bywa tym momentem, który albo rozbudza świadomość, albo ją uziemia - i jedno i drugie może urywać sen. Nie tłumaczyłbym tego od razu jako zakaz albo sygnał ostrzeżenia. Czasem ciało po prostu reaguje na intensywny bodziec i wyrywa się ze snu.
Ale jeśli to się powtarza właśnie w tym miejscu - dotyk i budzenie - to chyba nie jest przypadek? Jakby coś celowo urywało kontakt. Kto lub co by to robiło i po co?
@Serpentynka Nie zakładałbym od razu, że ktoś to robi celowo. Może to nie jest blokada z zewnątrz, ale granica, której Gruszanka sama jeszcze nie przekroczyła - coś, co wymaga innego stanu świadomości albo większej gotowości. W niektórych praktykach mówi się, że głębszy kontakt przychodzi, kiedy przestajesz chcieć go złapać.
To co Igorek93 pisze o tym, żeby przestać chcieć - to brzmi jak paradoks, ale w medytacji działa dokładnie tak samo. Jak bardzo chcesz, to nic nie przychodzi, a jak odpuszczasz, to nagle jest. Zastanawiam się, czy Gruszanka próbowała kiedyś zasnąć z zamiarem spotkania tej istoty, ale bez presji?
@Stokroteczka Raz próbowałam coś takiego - poszłam spać z intencją, żeby być bardziej obecna w tym śnie. Ale tej nocy w ogóle nie przyszedł. Może właśnie o to chodzi, co Igorek93 mówi.
To co opisujesz z intencją i brakiem snu tej nocy - to jest właśnie ta subtelna linia między proszeniem a wymuszaniem. Pytanie, które mam dla Ciebie: jak Ty sama czujesz tę istotę? Nie co o niej myślisz, co analizujesz - tylko jak ją czujesz, kiedy jesteś już po przebudzeniu i siedzisz z tym doświadczeniem?
@Azalia Czuję ją jak kogoś, kto istnieje niezależnie ode mnie. Nie jak wytwór, nie jak symbol. To jest odczucie obecności, trochę podobne do tego, jak wiesz, że ktoś jest w pokoju, zanim go zobaczysz. I jest w tym jakaś wzajemność - jakby ona też wiedziała, że jestem.
Ta wzajemna świadomość, którą opisujesz, to jest chyba najważniejszy element w całej tej rozmowie. Symbole i archetypy zazwyczaj nie wiedzą, że jesteś. Jeśli ona wie - to brzmi inaczej niż projekcja podświadomości.
@Heliosa To jest właśnie to, co sprawia, że trudno mi to odłożyć na bok i powiedzieć sobie - to tylko sen. Jak coś wie, że jesteś, to jest inaczej. Nie wiem, jak to inaczej nazwać.
Wzajemna świadomość to nie jest drobny szczegół. Większość archetypów i wewnętrznych symboli nie initiuje kontaktu - one reagują. Jeśli ta istota sama coś robi w kierunku Gruszanki, zanim ona cokolwiek zrobi, to jest pytanie: co ją do tego skłania?
@Czulu A jak w ogóle odróżnić, że coś inicjuje, a nie tylko odpowiada? Bo we śnie chyba nie zawsze wiemy, co było pierwsze?
@Telepatka80 Dobre pytanie. Czasem jest to kwestia tego, skąd bierze się uwaga - czy to ty patrzysz i wtedy coś się dzieje, czy coś się dzieje i to przyciąga twój wzrok. Gruszanka, czy pamiętasz, która wersja to jest?
Ona jest tam zanim ją zauważę. To znaczy - jakbym wchodziła do snu i ona już jest, już czeka. Nie wiem czy to inicjatywa, ale nie wygląda jakby pojawiała się dlatego, że o niej myślę.
To jest bardzo konkretny detail. Jeśli jest tam przed tobą - to nie jest projekcja wywołana Twoją uwagą. W praktykach astralnych mówi się o bytach, które przebywają w pewnych warstwach i napotykamy je, nie tworzymy. Czy masz wrażenie, że ta istota zna to miejsce, jakby do niego należała?
@Igorek93 Tak, właśnie tak to czuję. Jakby była u siebie, a ja jestem gościem. I mimo to daje mi się zaopiekować - albo próbuje.
To co powiedziałaś o byciu gościem u niej - to zupełnie odwraca perspektywę. Do tej pory myślałam, że Ty ją gdzieś zabierasz albo chronisz. A może to ona zaprasza Ciebie do swojej przestrzeni i pozwala być opiekunką? To byłoby coś innego niż opieka nad bezradnym bytem.
@Apolonka96 Ale po co by miała to robić? Jeśli jest tam u siebie i wie, co robi, to czemu potrzebuje opiekunki z zewnątrz?
@Serpentynka Może nie potrzebuje - może zaprasza z innego powodu. Nie każde spotkanie ma cel opiekuńczy po jednej stronie. Może to jest nauka dla Gruszanki, a nie ratunek dla tej istoty.
To mi przypomina pewne opisy z tradycji tybetańskiej, gdzie w stanie sennym spotykamy istoty, które uczą przez obecność, nie przez słowa. Gruszanka, czy ta mała dusza kiedykolwiek coś ci pokazywała - gestem, ruchem, kierunkiem spojrzenia?
@Heliosa Raz poszła w kierunku okna - jeśli to było okno, bo trudno to nazwać. I jakby na mnie czekała. Nie wiem, czy miałam za nią iść, nie poszłam.
To niespełnione zaproszenie przy oknie - ciągnie mnie, żeby zapytać, czy żałujesz, że nie poszłaś. Czy zostało z Tobą coś w rodzaju poczucia, że coś przegapiłaś?
@Glifia Tak. I to uczucie zostało długo po przebudzeniu. Jakbyśmy mogły dokądś razem dojść, a ja nie ruszyłam.
To brzmi jak jeden z tych momentów, które we śnie czujemy jako szansę i dopiero po fakcie rozumiemy, że to było zaproszenie. Czy masz wrażenie, że gdybyś poszła, sen miałby inne zakończenie - albo że coś by się zmieniło między wami?