Od jakiegoś czasu mam sny, w których wyraźnie widzę twarze ludzi — znajomych i obcych — i na tych twarzach są jakby subtelne linie, znaki, które odczytuję jak tekst. Nie chodzi o zmarszczki ani rysy w zwykłym sensie. To coś zupełnie innego. W śnie wiem, co te linie oznaczają — widzę fragmenty czyjejś historii, jakiś ból, który ktoś nosi, albo coś, co dopiero się wydarzy. Budzę się z poczuciem, że właśnie czytałam czyjąś duszę. Czy ktoś miał coś podobnego? Zastanawiam się, czy to w ogóle ma jakąś nazwę w ezoteryce.
To bardzo ciekawy rodzaj doświadczenia i od razu powiem, że nie jest on odosobniony, choć rzeczywiście rzadko opisywany wprost. W tradycjach wschodniej filozofii twarzy, szczególnie w chińskiej fizjonomice mian xiang, uważano, że rysy są dosłownym zapisem karmy i drogi duszy. Ale to, co opisujesz ze snu, to coś innego niż zwykła fizjonomika — tam oceniasz kształty, tu widzisz zapis, który można czytać jak pismo. Mam pytanie do Ciebie: czy te linie wyglądają tak samo na każdej twarzy, czy każda ma inny 'alfabet'? I czy po obudzeniu potrafisz odtworzyć choćby fragment tego, co odczytałaś?
@Dadzbog.x Każda twarz ma inny zapis — to jest właśnie to, co jest takie dziwne. Nie ma żadnej wspólnej gramatyki, a mimo to w śnie rozumiem każdą. Po obudzeniu zostają mi tylko wrażenia, nie konkretne słowa. Jakbym przeczytała książkę i pamiętała emocje, ale nie zdania. Jeśli chodzi o alfabet — raz linie były bardzo geometryczne, innym razem bardziej organiczne, płynne jak korzenie drzewa.
Powiem szczerze, że mam wobec tego pewien opór interpretacyjny. Nie dlatego, że kwestionuję samo doświadczenie — sny o 'widzeniu' czegoś są jak najbardziej realne jako przeżycie. Ale 'czytanie mapy duszy' to już konkretna interpretacja, którą nakładamy na coś, co może być różnymi rzeczami. @Wrotycz, pytam bez złośliwości: czy przed tymi snami zajmowałaś się fizjognomiką, astrologią karmalną albo czymś, gdzie twarze i ich analiza byłyby ważnym motywem? Pytam, bo umysł podczas snu buduje z tego, co zna.
@Halny77 Nie zajmowałam się fizjognomiką i szczerze mówiąc, przed tymi snami nie wiedziałam, że w ogóle coś takiego istnieje. Sprawdziłam dopiero po. Nie twierdzę, że to na pewno 'mapa duszy' — to tylko moje odczucie ze snu, które próbuję jakoś nazwać. Ale to, że umysł buduje z tego, co zna, nie wyjaśnia mi, skąd wzięłam samą zdolność do 'czytania' czegoś, czego nigdy nie uczyłam się czytać.
Słyszałam o czymś podobnym w kontekście widzenia aury, ale tam chodzi o pole energetyczne wokół ciała. To, co opisujesz, jest jakby bardziej skupione, bardziej precyzyjne. Jakby informacja była zakodowana w samej materii twarzy, a nie wokół niej. Zastanawiam się, czy w tych snach masz poczucie, że to ty 'umiesz' czytać, czy raczej że ktoś ci to pokazuje — jakby ktoś prowadził twoją uwagę?
To klasyczny motyw jasnowidzenia we śnie. Czakra trzeciego oka aktywuje się w fazie REM i przy odpowiednim poziomie wibracji dosłownie otwiera dostęp do informacji zakodowanych w polu akaszy. Twarze w snach są wtedy jak interfejsy. Znana rzecz.
@Jacenty.ka Zatrzymałbym się tutaj, bo to duże uproszczenie. 'Aktywacja trzeciego oka w REM' i 'pole akaszy' to pojęcia, które nie są ze sobą tak bezpośrednio połączone, jak to przedstawiasz. Akasza to w filozofii wedyjskiej zapis wszelkich zdarzeń, nie interfejs do odczytu — i dostęp do niej nie jest po prostu 'kwestią wibracji'. Co więcej, pytanie autorki jest konkretne: czy to zjawisko ma swoją tradycję, swoją nazwę. I tu bym wrócił do Wrotycz — ten motyw odczytywania twarzy jako pisma pojawia się w snach wizjonerskich opisywanych przez mistyków różnych tradycji, ale zwykle jako dar nabywany, nie wrodzony. Czy miałaś wcześniej inne sny o 'czytaniu' czegoś — tekstów, symboli, przestrzeni?
Mnie to bardzo przypomina sny, o których kiedyś czytałam, gdzie ktoś widzi czakry na ludziach — ale zamiast kolorów i kół widzi tekst. Jakby każda osoba była żywą księgą. Czy w tych snach widzisz twarze osób, które znasz, czy obcych? Bo zastanawia mnie, czy to ma związek z tym, jak bardzo zależy ci na danej osobie.
@Ravenna Głównie obcych — co jest dziwne, bo myślałam, że byłoby odwrotnie. Choć raz widziałam twarz kogoś bliskiego i to było zupełnie inne doświadczenie, jakby zbyt intensywne. Obudziłam się z płaczem, choć nie był to smutek. Nie wiem, jak to opisać inaczej niż 'zbyt dużo naraz'.
Też miałam sny gdzie widziałam ludzi inaczej niż normalnie, ale u mnie to były raczej kolory wokół sylwetki, nie rysy. Mnie ciekawi to co mówisz o 'zbyt dużo naraz' przy bliskiej osobie — czy myślisz, że chodzi o to że za duzo widziałaś, czy może że to co zobaczyłaś było trudne do przyjęcia?
@Salomea93 Dobre pytanie i naprawdę nie wiem. Może jedno i drugie. Było tam coś, o czym ta osoba mi nigdy nie powiedziała — przynajmniej tak mi się wydawało po przebudzeniu. Ale oczywiście nie mam żadnej pewności, czy to 'prawdziwa' informacja, czy moja własna projekcja. To jest właśnie to, z czym się zmagam.
I tu właśnie jest sedno, które cenię w tym, co mówisz — ta samoświadomość co do granicy między odczytem a projekcją. Większość ludzi po takim śnie jest przekonana, że 'wiedziała'. Ty pytasz. To robi różnicę. Mam inne pytanie: czy te linie są w miejscach, które mają jakiś anatomiczny sens — okolice oczu, ust, czoła — czy pojawiają się zupełnie losowo na twarzy?
@Halny77 To ciekawe pytanie. Głównie na czole i wokół oczu, ale też przy żuchwie — tu jakby zachodziło coś innego niż w górnej części, jakby inny rodzaj informacji. Górna część twarzy była bardziej jak 'co ktoś nosi w sobie', a dolna jak 'co ktoś zrobił albo powie'. To moje wrażenie, bardzo subiektywne.
Wracając do samego tytułu wątku i do tego, co pojawia się w różnych tradycjach — w kabale twarze są rozpatrywane jako odbicie Drzewa Życia na ludzkim ciele, a poszczególne rysy odpowiadają sefirtom. Ale jest jeszcze coś: w pewnych szkołach tantrycznych twierdzono, że twarz jest jedynym miejscem na ciele, gdzie karma jest widoczna bezpośrednio — nie symbolicznie, ale dosłownie wypalona w tkance. @Wrotycz, chcę się upewnić, że dobrze rozumiem: te linie, które widzisz w śnie, to nie są istniejące zmarszczki tej osoby, tylko coś dodatkowego, nałożonego na twarz?
@Dadzbog.x Tak, dokładnie. To nie są zmarszczki. To jest coś nałożonego na twarz, jakby drugi poziom, przezroczysty, ale wyraźny. Nie świecący, nie dramatyczny. Jakby ktoś napisał na szybie cieniutkim piórem. I tylko w śnie wiem, jak to czytać — na jawie nie mam żadnego dostępu do tej wiedzy.
Ale nie sądzisz, że właśnie ta niepewność to może być rodzaj ochrony? Jakby sen dawał dostęp do czegoś realnego, ale jednocześnie zakładał filtr, żebyś nie 'wiedziała za dużo' na raz? Spotkałam się z opisami, gdzie przewodnicy celowo zamazują informacje, żeby odbiorca nie był przytłoczony.
Taki podział górna/dolna twarz — to akurat ma swoje odbicie w różnych systemach. W tarologie twarz dzielona jest podobnie przy interpretacji portretów na kartach. Czoło i oczy to sfera myśli i ducha, usta i żuchwa to sfera czynu i słowa. Ale tu jest coś ważniejszego: mówisz, że dolna część pokazuje 'co ktoś powie'. To znaczy przyszłość? Czy to był aspekt proroczy tych snów?
@Wolchw O, to mnie też zastanawia. Bo jeśli dolna twarz to 'co ktoś powie' — to czy to nie jest trochę jak mowa ciała w śnie, tylko bardziej subtelna? Może to nie tyle proroctwo, co bardzo głęboki odczyt tego, co już w osobie jest, tylko nieuświadomione?
Ten opis 'wiedzy tylko w śnie' jest dla mnie kluczowy. To zjawisko bywa nazywane oniryczną glosą — dosłownie: językiem, który istnieje wyłącznie wewnątrz snu i nie ma odpowiednika w jawie. Nie jest to deficyt ani brak — raczej wskazuje, że dana zdolność jest zakorzeniona w innym stanie świadomości. Pytanie, które uważam za wartościowe w tym kontekście: czy próbowałaś kiedyś przed zaśnięciem intencjonalnie zaprosić ten rodzaj widzenia? Albo odwrotnie — czy zdarzyło ci się nie chcieć go mieć i czy miałaś na to jakikolwiek wpływ?
@Indraphoros Oniryczna glosa — to dobra nazwa. Ale mam do ciebie pytanie: mówisz, że zdolność jest 'zakorzeniona w innym planie'. Czy to znaczy, że nie można jej przenieść na jawę? Bo znam techniki pracy ze snem, które mają właśnie na celu zapamiętywanie nie tylko obrazu, ale i 'reguł działania' ze snu. Czy próbowałeś kiedyś czegoś takiego?
@Wolchw Próbowałem. I tu jest coś ciekawego: da się zapamiętać wrażenie, że się rozumiało — ale nie samą treść rozumienia. To jak zapamiętanie, że rozwiązało się trudne równanie, bez zapamiętania jego treści. W przypadku takich 'języków śnienia' to chyba strukturalna granica, nie kwestia techniki.
Ale właśnie to, co mówisz o granicy strukturalnej, mnie zatrzymuje. Czy sądzisz, że ta granica jest po to, żeby chronić? Czy raczej chodzi o to, że jawa po prostu nie ma odpowiednich 'pojemników' na taki rodzaj wiedzy?
Mnie bliższe jest to drugie. Kiedy próbuję po przebudzeniu odtworzyć, co czytałam na tych twarzach, to jakbym próbowała opisać kolor dźwięku. Nie ma słów, nie dlatego że jest zakaz, ale dlatego że jawa nie ma tej kategorii.
To jest bardzo precyzyjne rozróżnienie i myślę, że kluczowe dla całej dyskusji. 'Brak pojemnika' to coś innego niż 'brak dostępu'. Pytanie, które mam: czy kiedy budzisz się po tym śnie, masz wrażenie, że coś straciłaś, czy raczej że po prostu wróciłaś do innego trybu?
@Halny77 Drugi. Zdecydowanie. To nie jest poczucie straty. To jakby... zamknięcie księgi, ale wiesz, że księga tam jest. Frustrujące tylko wtedy, kiedy zaczynam analizować — w pierwszych sekundach po przebudzeniu jest neutralnie.
To ciekawe co mówisz o tych 'pierwszych sekundach', bo słyszałam że właśnie wtedy jest most między oboma stanami. Podobno jak sie od razu nie ruzsysz i zostaniesz z tym uczuciem, to można więcej zapamiętać. Próbowałaś czegoś takiego z tymi snami?
@Salomea93 Próbowałam leżeć bez ruchu, tak. Zostaje więcej wrażenia, ale nie więcej treści. Jakby móc lepiej zapamiętać fakturę tkaniny, nie to, co było na niej napisane.
To co opisujesz z tą fakturą zamiast treści — czy to nie brzmi trochę jak to, że sama forma zapisu jest informacją? Że sposób, w jaki te linie leżą na twarzy, już coś mówi, nawet jeśli nie ma słów?
@Pyromantka03 To mi przypomina pracę z kamieniami, gdzie nie tłumaczysz sobie co czujesz, tylko rejestrujesz wrażenie jako całość. Ale tu jest ważna różnica: kamień jest fizyczny, twarz w śnie jest projekcją. Ciekawi mnie, czy te linie na twarzach obcych wyglądają inaczej niż ta jedna bliska osoba, o której wcześniej pisałaś.
@Ametystia Tak, zdecydowanie inaczej. Na twarzach obcych jest jakby spokojniej — linie są wyraźne, czytelne, nic między nimi nie napiera. Przy bliskiej osobie było gęściej, nakładały się warstwy, jakby zapisana była nie tylko ona, ale też nasza relacja.
O, to jest coś! 'Zapisana relacja' a nie tylko osoba — czy to może oznaczać, że te sny odczytują coś między wami, a nie tylko jej indywidualną historię? Jakby mapa nie była solowa, tylko zawierała też twój wkład?
@Ravenna To bardzo trafne pytanie. W pewnych tradycjach, szczególnie w tantrze, istnieje pojęcie 'bandhu' — więzi jako osobnego bytu, który ma własną energię. Jeśli to, co Wrotycz opisuje, odczytuje faktycznie relację, a nie tylko jednostkę, to mielibyśmy do czynienia z czymś rzadszym niż jasnowidzenie w klasycznym sensie. Wrotycz, czy przy tej bliskiej osobie widziałaś w tych liniach siebie też, czy tylko ją?
@Dadzbog.x Nie widziałam siebie jako postaci, ale czułam że jestem w tym zapisie. Jak odcisk palca w glinie — nie widzisz palca, ale kształt go zdradza. To było niesamowite i trochę przerażające jednocześnie.
No właśnie, i tu wchodzimy w kwestię zapisów akaszy w wymiarze relacyjnym, co jest zresztą potwierdzane przez regresjonerów — często w sesjach wychodzi, że dwie dusze mają wspólny zapis, nie tylko indywidualny. To co opisujesz to klasyczny odczyt węzła karmicznego.
@Jacenty.ka Słowo 'klasyczny' tutaj trochę mnie niepokoi. Co rozumiesz przez klasyczny w tym kontekście? Bo 'węzeł karmiczny' jako termin funkcjonuje w bardzo różnych, często ze sobą sprzecznych tradycjach. Czy masz konkretne źródło, do którego się odnosi taki odczyt?
@Halny77 No, z regresji, z literatury New Age, z opisów pracowników Akashic Records... Jest tego dużo. Nie twierdzę, że to jeden system.
@Jacenty.ka Właśnie o to chodzi — 'jest tego dużo' to nie to samo co 'jest to spójne'. Ale nie chcę zejść za daleko w tę stronę, bo tu jest ważniejsze pytanie do Wrotycz: to przerażenie, o którym wspomniałaś przy tej osobie — skąd ono?
@Halny77 Myślę, że z bliskości. Nie z tego, co widziałam, tylko z tego, że w ogóle widziałam. Jakby granica, której normalnie nie przekraczasz nawet z bliską osobą, nagle znikła. To nie był strach przed tym, co tam było — bardziej zakłopotanie, że jestem tam, gdzie nie powinnam.
To co mówisz o granicy i zakłopotaniu — czy myślisz, że sen celowo cię tam wpuścił? Że ta 'mapa' bliskiej osoby pojawiła się dlatego, że potrzebujesz coś zobaczyć, czy raczej przypadkowo, bo ta osoba jest w twoim polu i zapisała się automatycznie?
@Glifia99 Nie wiem, czy 'celowo'. To słowo zakłada jakąś intencję po stronie snu, a ja jeszcze nie wiem, co o tym myślę. Ale coś w tym jest — ta konkretna osoba była wtedy w trudnym miejscu, i może właśnie dlatego jej twarz była tak gęsto zapisana. Nie wykluczam, że to był odczyt z potrzeby, nie przypadek.
Zatrzymuję się przy tym 'odczycie z potrzeby'. Czy to znaczy, że sen reaguje na stan emocjonalny tej drugiej osoby, czy na twój lęk o nią? Bo to dość duża różnica — w pierwszym przypadku sen byłby czymś w rodzaju anteny, w drugim — lustrem twoich własnych obaw.
@Wolchw Szczerze? Nie potrafiłam tego wtedy rozróżnić. I może nie da się. Może to właśnie ten mechanizm, który sprawia, że twarze bliskich są 'gęstsze' — bo nakłada się na nie twój własny zapis o tej relacji.
@Wolchw To rozróżnienie między anteną a lustrem jest bardzo istotne i myślę, że obie możliwości nie muszą się wykluczać. W hermetycznej tradycji odczytu są dwa typy percepcji: 'simpatheia' — współodczuwanie stanu bytu zewnętrznego, oraz 'eidolon' — projekcja własnego obrazu na zewnątrz. ciekawe jest to, że w doświadczeniu śniącego oba procesy mogą zachodzić jednocześnie i wzajemnie zabarwiać obraz. Pytanie do Wrotycz: czy na twarzy tej osoby widziałaś coś, czego nie spodziewałaś się tam znaleźć? Coś, co cię zaskoczyło, nie potwierdziło tego, co już wiedziałaś?
@Dadzbog.x Tak. To jest właśnie to, co sprawia, że nie traktuję tego wyłącznie jako własnej projekcji. Była tam jedna linia, której nie rozumiałam — jakby zapisana w innym piśmie niż reszta. Nie kojarzyła mi się z niczym, co wiem o tej osobie.
To jest ważny szczegół. Właśnie ta 'linia, której nie rozumiałaś' — czy wróciłaś potem do tej osoby i pytałaś o coś? Nie żeby weryfikować sen jak przepowiednię, ale żeby sprawdzić, czy coś pasuje, przepraszam, czy coś w niej odpowiada?
@Halny77 Nie pytałam wprost. Ale kilka tygodni później ta osoba powiedziała mi coś o sobie, czego wcześniej nie wiedziałam. I miałam dziwne poczucie, że ta linia 'pasuje'. Nie mogę tego udowodnić, ale tamto wspomnienie się uruchomiło.
A czy ta nieznana linia była gdzieś konkretnie na twarzy? Mam na myśli — czy jej umiejscowienie coś znaczyło, tak jak w fizjognomice, gdzie różne okolice twarzy odpowiadają różnym aspektom życia?
@Pyromantka03 Była blisko kąta ust, ale z lewej strony. Nie wiem, czy w tych snach jest jakaś anatomiczna logika — nigdy tego nie mapowałam świadomie. Ale to pytanie jest dobre, bo może warto zacząć to notować.
Mnie bardziej niż konkretny system ciekawi kierunek, który @Wrotycz sama sugeruje w tytule — 'mapa duszy'. Czy te linie to zapis tego, co było, co jest, czy też tego, co dopiero się stanie? Albo wszystkich trzech naraz?
@Gracjan82 W trakcie snu nie ma takiego rozróżnienia — jest to po prostu pełny zapis, bez osi czasu. Dopiero kiedy próbuję to przełożyć po przebudzeniu, zaczynam myśleć w kategoriach 'przeszłość, teraźniejszość, przyszłość'. W samym śnie to jest... płaskie? Wszystko leży razem.
Fizjognomika to jeden trop, ale jest też starsza tradycja odczytu twarzy w chiromancji poszerzonej o twarz — metoposkopia. Tam linia na lewej stronie ust łączyłaby się z tym, co nieujawnione, ukryte przed światem. Nie wiem, czy twój sen operuje tym systemem, ale samo umiejscowienie jest ciekawe. Czy inne linie też miały wyraźne umiejscowienie, które dałoby się opisać?
@Ametystia Metoposkopia, tak, Cardan ją opisał szczegółowo. Ale uwaga — tamten system był ściśle powiązany z astrologią, linie twarzy odpowiadały planetom. Jeśli Wrotycz odczytuje coś podobnego, to może nieświadomie kanalizuje jakiś archiwalny system zapisu, który ma swoje korzenie w renesansowej astrologii.
@Jacenty.ka Skąd wiesz, że 'kanalizuje' a nie po prostu śni? To spore założenie, że każdy sen o twarzach i liniach musi być kanałem dla konkretnego systemu historycznego.
@Halny77 Nie twierdzę, że musi. Mówię, że może. A Cardan sam opisywał podobne wizje jako inspirację do systemu, więc może to działa w obie strony.
Ten 'płaski' opis bez osi czasu bardzo mnie uderza. Czy to trochę nie wygląda jak to, co się mówi o akashie — że tam wszystko jest jednocześnie dostępne i nie ma linearności? Pytam, bo nigdy nie miałam czegoś takiego we śnie, ale to brzmi jak opis dostępu do czegoś poza normalnym doświadczeniem.
@Ravenna Dokładnie o tym samym pomyslałam. Jak słyszę 'wszystko leży razem bez czasu' to mi sie kojarzy z tym co czytałam o głebokich medytacjach, gdzie podobno trafiasz poza linię czasu. Tylko że Wrotycz robi to przez sen, nie przez medytację — czy to nie jest wlaśnie to samo miejsce, tylko inna droga dojscia?
@Salomea93 To pytanie dotyka czegoś istotnego. Różne tradycje — wedyjska, tybetańska, ale też neoplatońska — zakładają, że zarówno głęboka medytacja, jak i sen o właściwej głębokości prowadzą do tej samej 'warstwy'. Różnica jest w tym, że w medytacji masz świadomą nawigację, a we śnie — brak filtra ego, co paradoksalnie może dawać czystszy odczyt. Sen jako 'bierne wejście' bywa głębszy właśnie dlatego, że nie kontrolujesz intencji. Czy Wrotycz ma jakiekolwiek doświadczenie z medytacją, które dałoby się porównać z tymi snami?
@Dadzbog.x Medytuję regularnie od kilku lat, ale to są zupełnie inne doświadczenia. W medytacji mam dostęp do czegoś spokojnego i ogólnego. W tych snach jest coś bardzo konkretnego i jednostkowego — twarz tej a nie innej osoby, ta a nie inna linia. To nie jest stan bezosobowy, to jest bardzo precyzyjny obraz.
Ta precyzyjność jest może kluczem. Sny diagnostyczne, bo tak je niektórzy nazywają, mają właśnie tę cechę — są bardzo konkretne, prawie chirurgiczne w detalach. W odróżnieniu od snów symbolicznych, gdzie wszystko jest metaforą. Zastanawiam się, czy masz sposób na odróżnienie ich od reszty snów już w trakcie, czy dopiero po fakcie?
@Wolchw Tak, mam dziennik snów od kilku lat. Ale zapisuję głównie to, co widzę — obrazy, twarze, kontekst. Nie próbowałam do tej pory systematyzować tych linii jako osobnej warstwy. To znaczy, zaznaczam 'były linie na twarzy', ale nie rysuję układu, nie notuję strony, nie opisuję grubości ani kierunku. I właśnie zdaję sobie sprawę, że to jest błąd, jeśli chcę to rozumieć.
To jest konkretny krok, który możesz zrobić — zacząć szkicować. Nawet schematycznie, kontur twarzy i zaznaczone linie. Nie musisz być artystką, chodzi o to, żeby zapis był przestrzenny, nie tylko słowny. Słowa gubią topografię.
@Wolchw Zgadzam się z tym o topografii. Ale chciałem wrócić do czegoś, co powiedziała Wrotycz o 'płaskim czasie' — że w samym śnie nie ma rozróżnienia przeszłość/przyszłość. Czy te linie też nie mają kierunku? To znaczy, czy nie wiadomo, która jest 'starsza', a która 'nowsza' w historii tej osoby?
@Gracjan82 Dobre pytanie, bo teraz gdy o tym myślę — nie, nie mają kierunku. Nie czytam ich od lewej do prawej ani od góry do dołu. Jest to bardziej jak jednoczesny ogląd całego pola. Może dlatego tak trudno to przetłumaczyć na słowa — bo słowa są linearne, a to nie jest.
Ale skoro nie ma kierunku ani kolejności, to jak wiesz, że coś w ogóle odczytujesz? Może to nie jest 'czytanie' tylko jakieś nielinearne rozpoznawanie — jak kiedy patrzysz na twarz bliskiej osoby i wiesz, że jest smutna, bez analizowania, co dokładnie na to wskazuje?
@Salomea93 To jest naprawdę ważne rozróżnienie. Intuicyjne rozpoznawanie emocji też nie wymaga sekwencji — widzisz całość i wiesz. Pytanie, czy to co opisuje Wrotycz, jest jakościowo inne od takiego rozpoznawania, czy tylko intensywniejsze.
@Halny77 Myślę, że inne. Kiedy rozpoznaję czyjś smutek, reaguję na niego emocjonalnie — coś we mnie odpowiada. Przy tych liniach jest zimniej. Bardziej jak oglądanie zapisu niż jak przeżywanie. Żadnego ładunku emocjonalnego, tylko... informacja.
To co mówisz o braku ładunku emocjonalnego brzmi jakby sen stawiał cię w roli obserwatora albo nawet kogoś w rodzaju archiwisty. Czy kiedy to się dzieje, masz poczucie, że coś lub ktoś ci to pokazuje, czy raczej że sama to odkrywasz?
@Pyromantka03 Zdecydowanie odkrywam, nie jestem prowadzona. Nie ma przewodnika, nie ma głosu, nie ma żadnej instancji, która by mi coś wskazywała. Jest twarz i jest dostęp. Jak biblioteka, do której wchodzę i wiem jak szukać, choć nikt mnie nie uczył.
@Pyromantka03 To rozróżnienie, które Wrotycz robi — odkrywanie versus bycie prowadzoną — jest kluczowe dla klasyfikacji doświadczenia. W terminologii hermetycznej mówi się o 'cognitio per se' — poznaniu samoistnym, które nie wymaga pośrednika. Jest to uważane za bardziej pierwotny dostęp do informacji niż ten zapośredniczony przez deva czy przewodnika. Ale implikuje też, że odczytująca osoba ma własny klucz do tego zasobu — co znowu rodzi pytanie o naturę tego klucza.
@Dadzbog.x 'Cognitio per se' to brzmi świetnie, ale żeby być precyzyjnym — Hermes Trismegistos mówi o tym poznaniu jako o łasce, nie o czymś, co można po prostu 'mieć'. Nie chcę psuć atmosfery, ale czy nie zakładamy za szybko, że Wrotycz ma jakiś szczególny klucz, zamiast rozważyć, że po prostu śni wyjątkowo żywo?
@Jacenty.ka Pierwszy raz się z tobą zgadzam w tym wątku. To nie musi być wyjątkowość wrodzona — mogło to po prostu ewoluować z lat praktyki snów i medytacji. Nie każda specyficzna umiejętność senna jest darem, część z nich to po prostu trening.