Nie wiem czy to właściwa kategoria, ale nie wiedziałam gdzie to wrzucić. Mam taki rytuał który robię od jakiegoś czasu, wieczorny, przy świecy, coś dla siebie. Pokazałam to znajomemu i on po prostu się roześmiał. Nie złośliwie, ale tak jakby to był żart. I teraz czuję się z tym okropnie. Jakbym sama sobie zrujnowała coś co było dla mnie ważne. Nie wiem co z tym zrobić, bo niby nic się nie stało, a jednak coś pękło.
To uczucie znam bardzo dobrze. Pytanie tylko - po co mu pokazałaś? To szczere pytanie, nie krytyka. Bo rytuał to nie jest coś co się pokazuje żeby zaimponować albo żeby ktoś to zatwierdził. On nie musi rozumieć. Problem w tym, że teraz jego śmiech siedzi ci w głowie i psuje coś co było twoje.
@Kupala szczerze? Nie wiem. Chyba za bardzo mu ufałam. no ale, myślałam że to osoba która nie będzie oceniać. No i myliłam się 🙂 Ale masz rację, że to teraz tkwi w głowie i nie wiem jak to wyciągnąć.
Dokładnie to samo mi się przydarzyło, tylko że to była rodzina, nie znajomy. i ta reakcja jakby... przyklejiła się do tego rytuału. Potem za każdym razem jak go robiłam, miałam z tyłu głowy ten śmiech. Minęło trochę czasu zanim to się przewietrzyło.
To jest klasyczny problem z profanacją przestrzeni intymnej. Nie w sensie religijnym, ale psychologicznym. Antropolodzy piszą o tym przy okazji rytualnego wstydu - że ośmieszenie czegoś, w co ktoś wierzy, działa jak wtargnięcie bez zaproszenia. Victor Turner to opisywał jeśli chodzi o rytuałów przejścia - moment kiiedy rytuał zostaje wyśmiany przez kogoś z zewnątrz grupy powoduje że traci swoją moc ochronną dla osoby która go wykonuje. Nie dlatego że magia przestaje działać, ale dlatego że psychicznie się rozspajamy z tym co robimy.
@Irisa91 to ciekawe co piszesz o Turnerze, ale nie do końca rozumiem - mówisz że ten rytuał teraz "nie działa" dla niej 🙂 oj tam czy że ona sama nie może go robić tak jak wcześniej?
@Strzaska96 to drugie. Rytuał sam w sobie jest tym czym był. Tylko ona teraz wykonuje go z inną głową. jakby ktoś ci powiedział że twój ulubiony kawałek muzyki jest żenujący - i nagle słyszysz go przez jego uszy, nie swoje.
Właśnie. I dlatego nie dzielimy się rytuałami z osobami które nie są w tej samej przestrzeni co my. Nie chodzi o tajemniczość chodzi o to że niektóre rzeczy są jak żywe rośliny - jak je wyrwiesz z ziemi żeby komuś pokazać, to więdną. To jest lekcja którą większość z nas przerabia na własnej skórze.
Ale czy to znaczy że nigdy nie powinniśmy nikomu pokazywać? Bo ja na przykład czasem chciałabym podzielić się z kimś bliskim, nie po to żeby zatwierdzał, ale żeby... nie wiem, żeby to nie było takie samotne. Czy to błąd z założenia?
@Jasminka myślę że to nie jest kwestia "nigdy", tylko kwestia z kim. Mam jedną osobę której mogę pokazać co robię i ona tego nie wyśmieje nawet jeśli sama nie praktykuje. Bo ma szacunek. Ale to jest wyjątek a nie reguła.
No właśnie i ta osoba mi się wydawała takim wyjątkiem. Znamy się długo, rozmawiałyśmy o różnych rzeczach, myślałam że nie zareaguje tak. I tu mnie zaskoczyła. Teraz zastanawiam się czy to był śmiech z nerwów, czy naprawdę uważała to za głupie.
Śmiech z nerwów to realna rzecz. Mój brat tak reaguje na wszystko czego nie rozumie - śmiechem. potem jak sie okazuje ze cos mu pomogło to przeprasza. Ale ten pierwszy odruch jest właśnie taki, śmieje sie zamiast pytać. może ta osoba po prostu tak działa?
@Augur nie wiem, może. Ale to nic nie zmienia w tym jak się teraz czuję, prawda? Szkoda mi tego rytuału, bo on był naprawdę mój, rozumiecie? no i, robilam go wieczorami, przy świecy, same swoje rzeczy 🙂 I teraz jest jakby zabrudzony.
Zabrudzony to dobre słowo. I tu jest pytanie - czy dasz radę to "wyczyścić"? eee nie mówię o jakimś wielkim ceremoniale tylko o tym żeby wrócić do niego i zrobić go kilka razy świadomie, tylko dla siebie, bez wyobrażenia tej osoby z tyłu głowy. czasem to samo wypłukuje.
Można też zrobić mały rytual oczyszczający zanim wróci się do tego właściwego. Jakieś przewietrzenie przestrzeni, fumigacja z szałwią albo żywicą, żeby tamta energia nie leżała w powietrzu. Wiem że brzmi to przesadnie ale naprawdę pomaga postawić mentalną granicę między "przed" a "po".
@Turkusowa.pl szałwia jest dobra ale to nie jest problem "złej energii w przestrzeni". To jest problem tego że ta osoba nosi teraz cudzy głos w swojej głowie. Fumigacja go nie wyciszy. To bardziej praca z tym co się myśli podczas rytuału, nie z fizycznym miejscem.
@Irisa91 nie twierdzę że to jedyne co trzeba zrobić, ale praca z przestrzenią pomaga ustalić nowy punkt startowy. Działa na zasadzie bodźca warunkowego - nowy zapach, nowy nastrój, nowa ceremonia. To nie jest zamiast pracy psychicznej, to jest obok niej.
Mnie zastanawia inna rzecz - co ta osoba właściwie wyśmiała? Sam rytuał jako czynność, czy to co za nim stoi? Bo jeśli śmiała się z tego że zapalasz świecę i siedzisz w ciszy, to jest inaczej niż gdyby śmiała się z przekonania że to cokolwiek znaczy. To zmienia to jak interpretować tę sytuację.
@Piolun to dobre pytanie. Chyba jedno i drugie naraz. Powiedział coś w stylu "serio w to wierzysz?" i się zaśmiał. Więc i z rytuału i z przekonania.
To "serio w to wierzysz" to jest zdanie które robi ogromną krzywdę. Bo implikuje że wiara w cokolwiek poza tym co powszechnie zaakceptowane jest czymś wstydliwym. A wiara w to co robimy - niezależnie czy mówimy o rytuale, modlitwie, medytacji, codziennym rytmie - jest czymś bardzo ludzkim. Ten śmiech to nie był śmiech z ciebie. To był odruch kogoś komu nikt nie pokazał że można uszanować czyjś wewnętrzny porządek nawet jeśli się go nie rozumie.
@Arat to zdanie "serio w to wierzysz" mnie też uderzyło jak to przeczytałam. Bo ono nie jest pytaniem, prawda? To jest zamknięta ocena ubrana w pytanie. Nikt kto naprawdę pyta nie śmieje się w tym samym momencie.
Ewelinia napisała że to był ktoś bliski i stąd ten ból. Gdyby to był zupełnie obcy, to by tak nie tkwiło. Obcy może się śmiać, wzruszasz ramionami i tyle. Ale ktoś kto miał wiedzieć lepiej - to jest inne uderzenie.
@Kupala właśnie o to mi chodziło wcześniej gdy pyytałam czy w ogóle warto pokazywać komukolwiek. Bo im bliższa osoba, tym głębiej wchodzi ta reakcja. Obcy cię nie zna, więc jego śmiech mówi o nim. Bliski zna ciebie, więc jego śmiech wydaje się mówić o tobie.
@Jasminka ale czy to naprawdę mówi coś o nas? Serio się pytam, bo mam wrażenie że większość bólu po takich sytuacjach bierze się z tego że za szybko przyjmujemy cudzy punkt widzenia za swój. Ta osoba się zaśmiała i Ewelinia zaczęła się zastanawiać czy może faktycznie to jest głupie. I to jest ten mechanizm który niszczy rytuał, nie sam śmiech.
No właśnie to jest problem. Zanim ona się zaśmiała, nie miałam żadnych wątpliwości co do tego co robię. A po tym śmiechu zaczęłam się zastanawiać czy nie jestem dziwna. I to jest takie przykre, że jedno zdanie kogoś może wywrócić coś co budowałam przez chwilę.
To jest dokładnie to o czym Victor Turner pisał przy okazji "liminalności" - że rytuał działa w wyznaczonej przestrzeni, która ma swoje granice. Jak ktoś z zewnątrzz wejdzie w tę przestrzeń bez zaproszenia albo bez rozumienia co to jest, to nie tyle niszczy rytuał, co niszczy poczucie że ta przestrzeń jest bezpieczna. I to jest coś co trzeba odbudować, nie samą praktykę.
@Irisa91 to brzmi sensownie, ale jak się odbudowuje to poczucie bezpieczeństwa? Pytam konkretnie, bo rozumiem teorię, ale nie za bardzo wiem jak to wygląda w praktyce. wiesz co Czy to jest kwestia czasu, czy jakiegoś działania?
@Piolun myślę że trochę jednego i drugiego. Ale przede wszystkim chodzi o to żeby znowu wejść w ten rytuał bez świadka. Nie w sensie fizycznego świadka, tylko tego wewnętrznego. Głos tej osoby który siedzi z tyłu głowy. A to wymaga kilku powtórzeń w pełnej intymności, kiedy naprawdę jesteś sama ze sobą. Nie da się tego skrócić.
@Irisa91 Trochę rozumiem co piszesz ale zastanawiam sie czy ta "intymnosc" nie jest bardziej fizyczna niż psychiczna. Mam na mysli - czy samo zamknięcie drzwi i wylaczenie telefonu nie daje jakiegoś punktu startowego? Bo jak sie koncentrujesz na otoczeniu a nie na glowie to moze latwiej.
@Augur to może dać impuls, ale nie zastąpi tego co w głowie. Zamknięte drzwi nie wyciszają wspomnień. To trochę jak z muzyką którą kojarzysz z czymś przykrym - możesz jej słuchać w nowym miejscu, ale przez jakiś czas i tak będziesz słyszała tamten kontekst w tle.
Właśnie dlatego pisałam wcześniej o fumigacji - nie jako zaklęcie które wymaże pamięć, ale jako sygnał dla siebie samej że zaczyna się coś nowego. To jest bardziej o intencji niż o energii w sensie dosłownym. Ustawienie przestrzeni fizycznej może być takim pomostem do stanu wewnętrznego.
Ciekawa sprawa z tą fumigacją. Bo z jednej strony rozumiem argument Irisy, że problem jest w głowie a nie w powietrzu. Z drugiej strony rytuały w ogóle działają przez to że angażują zmysły i przez to zmieniają stan - więc zapach, światło, temperatura wszystkie te rzeczy faktycznie mają wpływ na to jak się czujemy podczas praktyki. To nie jest albo jedno albo drugie.
Ale wracając do Ewelinii - ona pyta jak sobie poradzic z tym że się czuje głupio 🙁 I mi się wydaje że to jest pytanie o coś innego niż "jak oczyścić przestrzeń". To jest pytanie o to co zrobić z wstydem. A wstyd to jest bardzo konkretna emocja i nie odpowiada na kadzidło.
@Strzaska96 tak, o to mi właśnie chodziło od początku. Mam wrażenie że utknęłam na tym wstydzie i nie wiem jak się z nim rozstać. Bo z jednej strony wiem że nie zrobiłam nic złego, a z drugiej to uczucie zostaje.
Wstyd po ośmieszeniu to jest coś co znają chyba wszystkie osoby które praktykują otwarcie albo nawet pół-otwarcie. Ja miałam przez jakiś czas okres kiedy w ogóle nikomu nic nie mówiłam, po jednej takiej sytuacji w rodzinie. I to też nie jest rozwiązanie, bo zaczyna się żyć jak z podwójną tożsamością. Nie wiem czy jedno jest lepsze od drugiego.
@Kupala a jak wyszłaś z tego okresu? Bo mnie to ciekawi bardziej niż przepisy na oczyszczanie przestrzeni. Co sprawiło że znowu zaczęłaś być z tym bardziej otwarta albo przynajmniej mniej zamknięta?
@Nelka04 powoli. Jedna rozmowa z jedną osobą która zareagowała inaczej niż się spodziewałam. Nie zachwytem, bo to też jest trudne do zniesienia. Po prostu spokojem. Powiedziała coś w stylu "okej, rozumiem że to dla ciebie ważne" i temat się zamknął bez dramatu w żadną stronę. I to mi wystarczyło żeby się trochę odkleić od tamtej złej reakcji.
@Kupala To co piszesz jest bardzo ważne - że to nie musiało być coś wielkiego, tylko jedna neutralna reakcja. Bo chyba czekamy na kogoś kto w pełni "zrozumie", a tymczasem może wystarczy ktoś kto po prostu nie wyśmieje.
Zastanawiam się czy Ewelinia ma w swoim otoczeniu kogoś takiego - kto by po prostu nie zareagował dramatycznie w żadną stronę. Czy ta jedna osoba która się zaśmiała to jest jedyna osoba z którą o tym rozmawiała?
@Piolun nie, ale większość bliskich osób w ogóle nie wie że to robię. Ta jedna wiedziała bo sama powiedziałam, myśląc że mogę. Teraz trochę żałuję, ale też... nie wiem, może by i tak kiedyś wyszło. Nie chcę żyć w ukryciu ze wszystkim co robię, rozumiecie?
Ale właśnie, Ewelinia napisała że nie chce żyć w ukryciu i to jest chyba sedno. Bo można by powiedzieć "po prostu nikomu nie mów" i problem z głowy, ale to jest unikanie a nie rozwiązanie. I zastanawiam się czy chodzi o to żeby znaleźć odwagę do pokazywania się z tym, czy raczej o to żeby po prostu przestać potrzebować czyjejś akceptacji w tym. Bo to są dwa różne problemy.
@Strzaska96 to rozróżnienie jest bardzo ważne i myślę że większość z nas myli jedno z drugim. Odwaga do pokazywania się zakłada że jest jakieś ryzyko i że trzeba je jakoś przekroczyc. A brak potrzeby akceptacji to jest inne miejsce - tam po prostu nie ma co przekraczać, bo reakcja drugiej osoby przestaje być czymś co w ogóle zmienia twoją ocenę siebie. Nie wiem czy to jest coś co się "wypracowuje" czy raczej coś co przychodzi samo w pewnym momencie.
@Kupala a czy to nie jest tak że jedno wynika z drugiego? ojej, że najpierw trzeba przejść przez etap pokazywania się z lękiem, żeby w ogóle dojść do miejsca gdzie reakcje przestają tak bardzo boleć? Nie wyobrażam sobie że można przeskoczyć od wstydu do obojętności bez żadnego doświadczenia pośredniego.
Właśnie to mnie trochę przeraża w tym co piszesz Kupalo - że może to jest sprawa jakiegoś miejsca do którego się dochodzi, a nie czegoś co można sobie po prostu postanowić. Bo ja bym chciała żeby to przestało boleć teraz, a nie za rok.
oj Rozumiem ten odruch żeby chcieć mieć to za sobą od razu, ale chyba nie ma drogi na skróty w tym sensie. Natomiast jest różnica między "boli mnie ta konkretna reakcja tej konkretnej osoby" a "boję się że każda następna osoba zareaguje tak samo". To drugie jest generalizacją po jednym zdarzeniu i to jest to co napędza tę spiralę ukrywania się.
@Arat i jak się zatrzymuje tę spiralę? Bo rozumiem diagnozę, ale nie wiem co z tym zrobić praktycznie. Czy chodzi o to żeby celowo pokazywać się kolejnym osobom i zbierać różne reakcje?
@Jasminka niekoniecznie celowo i nie jako test 😉 Raczej o to żeby nie wycofywać się z bycia sobą tylko dlatego że jedna osoba zareagowała źle. nie trzeba iść z plakatem. Wystarczy nie zaczynać chować wszystkiego pod dywan.
Jest jedno badanie które mi się tu kręci po głowie - Brené Brown pisała sporo o tym że wstyd żyje w ukryciu i traci siłę jak jest nazwany 🙁 Ale jeśli chodzi o praktyk ezoterycznych to jest bardziej skomplikowane, bo mamy do czynienia z czymś co jest z góry stygmatyzowane społecznie. To nie jest wstyd za coś błędnego - to jest wstyd za przynależność do grupy która jest przez wielu z definicji ośmieszana.
@Irisa91 to rozróżnienie między wstydem za błąd a wstydem za tożsamość jest ważne. Bo w pierwszym pżypadku możesz coś naprawić, a w drugim nie ma co naprawiać - jest tylko pytanie czy akceptujesz siebie czy nie 🙂 I chyba właśnie dlatego takie sytuacje jak ta Ewelinii bolą głębiej niż się z początku wydaje.
Ja bym jednak wróciła do czegoś bardziej praktycznego bo ta rozmowa robi się bardzo abstrakcyjna. Ewelinia - czy ta osoba która się zaśmiała w ogóle wie czym jest to co robisz? czy jej śmiech był z nierozumienia czy z lekceważenia? no, bo to są zupełnie różne sytuacje i różnie się z nimi pracuje.
Myślę że trochę jedno i drugie. Ona w ogóle nie interesuje się takimi rzeczami, więc pewnie nie wiedziała co to jest. Ale reakcja była taka... trochę "ojej, nie wiedziałam że jesteś taką osobą". Jakby mnie przekategoryzowała w swojej głowie.
Ta "przekategoryzacja" to jest chyba najgorszy element takich sytuacji. Nie tyle sam śmiech co to poczucie że ktoś nagle widzi cię inaczej i że ta nowa wersja jest dla niego mniej wartościowa. i nawet jak wiesz że to jej problem a nie twój, to i tak zostaje jakiś osad.
@Augur dokładnie. I ten osad nie znika przez racjonalizowanie. On znika przez nowe doświadczenia któóre go przykrywają. dlatego pisałam wcześniej o tej jednej osobie która zareagowała spokojnie - nie dlatego że to było coś przełomowego, ale dlatego że zaczęło powstawać nowe skojarzenie. Taka sama sytuacja, inna reakcja.