Wchodzę tu z boku bo czytam i mam pytanie do Kupali - mówisz że rekwizyty to wsparcie dla skupienia ale są tradycje gdzie konkretny przedmiot jest nośnikiem czegoś, nie tylko pomocą dla umysłu. Tam jego obecność jest strukturalnie ważna. Jak to rozróżnić - kiedy przedmiot jest tylko pomocą, a kiedy czymś więcej?
@Augur to zależy od tradycji i od tego co osoba uważa za fundament swojej praktyki. W podejściach gdzie przedmiot jest nośnikiem - tak, jego fizyczna obecność ma znaczenie. Ale nawet wtedy większość praktyk ma jakieś alternatywy dla sytuacji awaryjnych. Nie znam tradycji która byłaby absolutnie nieelastyczna w tym zakresie.
Ale tu jest coś ciekawego - to rozróżnienie między przedmiotem jako pomocą dla głowy a przedmiotem jako nośnikiem może być samo w sobie zależne od podejścia. Ktoś kto wierzy że przedmiot coś trzyma, będzie czuł różnicę gdy go nie ma. Ktoś kto traktuje go jako kotwicę dla uwagi - nie. Więc to trochę pytanie co ktoś przyjął za prawdę.
I to jest właśnie miejsce gdzie każda rozmowa o rytuałach staje się kwestią wiary a nie techniki. Co mnie trochę sprowadza z powrotem do początku tego wątku - Ewelinia była wyśmiana właśnie dlatego że tamta osoba operuje innym zestawem założeń co jest możliwe. Nie ma tu jednego obiektywnego gruntu.
@Arat ale to nie znaczy że każde stanowisko jest jednakowo uzasadnione. Możemy przyjąć różne założenia i jednocześnie obserwować co z tego wynika w praktyce. Ewelinia nie powiedziała że tamta osoba ma rację tylko że ją to zabolało. To są dwie osobne rzeczy.
Właśnie. I chyba to co tutaj dostałam, co mnie trochę zaskoczyło, to nie było potwierdzenie że mam rację a tamta się myli. Tylko jakby... poukładanie tego w głowie. Że to moje jest moje i to wystarczy. Nie muszę jej przekonywać, nie muszę się bronić. I nawet nie muszę wiedzieć czy ona miała "rację" w jakimś obiektywnym sensie.
Czytam ten wątek od początku i rzadko piszę, ale to co teraz Ewelinia napisała jest dla mnie ważne. Że nie chodzi o wygranie sporu tylko o to żeby w sobie to mieć poukładane. Miałam podobną sytuację, nie z rytuałem, ale z czymś osobistym w co wierzę, i przez długi czas szukałam argumentów zamiast po prostu zostawić to dla siebie. Dopiero kiedy przestałam, poczułam spokój.
@Genowefka67 i to jest chyba lekcja której nie da się dostać od razu, trzeba to przeżyć. Bo na początku instynkt jest żeby uzasadniać, wyjaśniać, pokazywać że to nie jest głupie. A potem w pewnym momencie odpada potrzeba udowadniania.
Ale jak to się ma do sytuacji gdzie ktoś bliski regularnie wyśmiewa albo podważa? Bo tu mówimy o jednorazowym incydencie. Co jeśli to jest wzorzec - partner, rodzic, ktoś z kim się mieszka i nie da się po prostu "zostawić dla siebie" bo ta osoba ciągle to podnosi?
@Jasminka to już jest inny temat - tam wchodzi sprawa relacji i granic w niej, a nie tylko prywatności praktyki. Ale rozumiem dlaczego pytasz, bo ten wątek może dawać wrażenie że rozwiązanie jest proste: schowaj i po problemie. Przy jednorazowym jest prościej. Przy wzorcu nie.
Mnie na szczęście nie dotyczy ta cięższa wersja, bo to był jednorazowy moment z osobą która nie jest mi aż tak bliska. Ale mam świadomość że gdyby to był ktoś ważniejszy, ta rozmowa wyglądałaby zupełnie inaczej. I nie wiem jak bym sobie z tym radziła. Więc rozumiem to pytanie Jasminkii.
To co Ewelinia napisała o tej osobie, że nie jest jej aż tak bliska, to chyba jest kluczowe. Bo inaczej się przyjmuje śmiech od kogoś przypadkowego, a inaczej od kogoś z kim się dzieli życie na co dzień. I nie mówię że jedno boli mniej, tylko że mechanizm jest inny.
@Strzaska96 właśnie. I chyba stąd bierze się ta różnica w tym co Jasminka poruszyła. Przy kimś bliskim to jest sprawa relacji, bezpieczeństwa w niej, tego czy w ogóle możesz być sobą przy tej osobie. Przy kimś mniej ważnym to jest bardziej kwestia granicy - co pokazuję, komu i dlaczego.
@Piolun ale czy ta granica powinna wynikać z tego jak ważna jest dla nas dana osoba czy raczej z tego co my sami czujemy że chcemy chronić? Bo można pokazywać rytuał komóś przypadkowemu i wcale nie być zaskoczoną reakcją. A można schować przed kimś bliskim i to być właśnie zdrowe.
To nie jest albo-albo. Granica wynika z obu tych rzeczy jednocześnie - i z relacji, i z własnego poczucia co jest prywatne. Nie każde działanie rytualne jest tak samo osobiste. Są rzeczy które mogę pokazać obcej osobie bez mrugnięcia okiem i są takie których nie pokazałabym nawet bliskim.
@Irisa91 a to zależy od czego? Od tego jak bardzo dana praktyka jest dla ciebie osobista, czy od czegoś innego 🙂
@Centa od kilku rzeczy naraz. Od tego jak bardzo jest zakorzeniona w czymś prywatnym, od tego czy jej sens zależy od nienaruszenia pewnej przestrzeni wokół niej, i szczerze mówiąc też od tego ile wysiłku kosztuje mnie wyjaśnianie jej komuś z zewnątrz. niektóre rzeczy są po prostu za długie żeby opowiadać i lepiej ich nie zaczynać.
To ostatnie jest ciekawe. Chodzi ci o to że wyjaśnianie samo w sobie coś zabiera, czy że się nie opłaca energetycznie?
@Nelka04 bardziej to pierwsze. Pewne rzeczy tracą coś kiedy się je przekłada na słowa dla kogoś kto nie ma kontekstu. Nie twierrdzę że są niewyjaśnialne ale ten przekład ma koszt.
Znam to. Jest takie poczucie że tłumacząc coś od podstaw trochę spłaszczasz to we własnej głowie :/ Jakbyś musiała cofnąć się do początku i stamtąd to opisywać, a przez to przez chwilę patrzysz na to cudzymi oczami. I nie zawsze chcesz tego doświadczenia.
@Kupala to jest chyba dobre sformułowanie - patrzenie cudzymi oczami. I może właśnie o to chodzi w tym co Ewelinia przeżyła. Nie tyle że ktoś się zaśmiał, ile że przez tę chwilę sama zobaczyła swój rytuał z zewnątrz i to był dyskomfort. Śmiech był tylko wyzwalaczem.
To jest... właściwie tak. Nie pomyślałam o tym w ten sposób, ale coś w tym jest. Przez chwilę zobaczyłam siebie jakby z boku i poczułam się dziwnie. ale potem to minęło i wróciłam do swojego widoku, że tak powiem. Może to było potrzebne, nie wiem.
To co teraz piszesz brzmi zupełnie inaczej niż na początku wątku. Na początku brzmiało jakbyś szukała potwierdzenia że masz prawo do tego co robisz. Teraz jakbyś już to miała i po prostu to omawiasz. Nie wiem czy to forum, czy po prostu czas ale słychać różnicę.
@Genowefka67 albo i jedno i drugie. Czasem samo napisanie czegoś głośno, czyli dosłownie - wypisanie tego, robi robotę. Ewelinia miała przestrzeń żeby to poukładać i skorzystała z niej. To nie jest mała rzecz.