Ale to zakłada że Ewelinia będzie miała okazję do takich kolejnych doświadczeń i że nie zamknie się zanim to nastąpi 😉 A właśnie o to pytała - jak nie zamknąć się po tym jednym zdarzeniu. Trochę kręcimy się w kółko.
@Strzaska96 może dlatego że nie ma jednej odpowiedzi i to kręcenie się jest uczciwe? Ale jeśli miałabym powiedzieć coś konkretnego - to chyba chodzi o to żeby nie podejmować żadnych decyzji o ukrywaniu się zaraz po tym zdarzeniu. dać sobie czas zanim się postanowi "już nikomu nie mówię".
To akurat rozumiem i masz rację. Boję się że teraz podjęłabym taką decyzję odruchowo i potem bym tego żałowała. Może właśnie dlatego to tu napisałam - żeby nie siedzieć z tym sama i żeby ktoś powiedział że to mija 🙂
Mija. Ale nie samo z siebie i nie przez czekanie. Przez to że wracasz do praktyki i robisz swoje bez patrzenia się czy ktoś patrzy. To jest niby oczywiste ale w praktyce wymaga pewnego... nie wiem jak to nazwać. Takiego świadomego wybrania siebie zamiast czekania na pozwolenie od kogoś z zewnątrz.
@Otylka a jak to wygląda w praktyce u ciebie? Czy po takich sytuacjach celowo wracałaś do rytuału szybko, czy raczej dwaałaś sobie czas?
@Jasminka różnie. Zależało od tego jak mocno to uderzyło. Były takie momenty że wracałam prawie od razu, bo instynktownie czułam że przerwa zrobi z tego coś większego niż jest. Ale były też takie gdzie musiałam poczekać kilka dni bo inaczej przez całą praktykę siedziałby mi w głowie głos tej osoby a nie mój własny. Nie ma jednej odpowiedzi.
@Otylka To co mówi o "głosie tej osoby w głowie podczas praktyki" jest chyba najtrafniejszym opisem tego problemu jaki tu padł. Bo tak naprawdę nie chodzi o to że ktoś się zaśmiał - chodzi o to że jego reakcja weszła do przestrzeni która powinna być tylko twoja. I pytanie Ewelinii jest właściwie o to jak ją stamtąd wyrzucić.
@Piolun To co mówi o głosie tej osoby w głowie jest dla mnie o tyle trafne, że chyba właśnie to jest ten moment kiedy rytuał przestaje być twój. Nie dlatego że ktoś go widział, ale dlatego że jego reakcja zostaje w nim razem z tobą. I nie wiem jak to wyrzucić.
@Strzaska96 a czy próbowałaś kiedyś celowo wrócić do rytuału właśnie po to żeby go "odzyskać"? Nie wiem jak to inaczej nazwać. Chodzi mi o zrobienie go raz tylko dla siebie, bez żadnego konkretnego celu, żeby na nowo poczuć że to jest twoje miejsce a nie miejsce tej obcej reakcji.
@Kupala nie miałam takiej sytuacji jak Ewelinia, ale słyszę co mówisz i wydaje mi się że to ma sens. Tylko zastanawiam się czy takie podejście nie jest trochę wymuszone. jakbyś szła do rytuału z zadaniem "teraz go odzyska" zamiast po prostu... być.
Nie zgadzam się że to musi być wymuszone. Jest coś co w terapii traumy nazywa się renegocjacją - wracasz do przestrzeni która została naruszona i rboisz w niej coś małego, bezpiecznego, żeby mózg przestał kodować to miejsce jako zagrożenie. To nie jest udawanie że nic się nie stało. To dosłownie przepisywanie skojarzeń.
@Irisa91 ale to zakłada że rytuał stał się przestrzenią zagrożenia, a nie tylko że Ewelinia poczuła się niekomfortowo przy konkretnej osobie. To nie to samo, nie?
@Jasminka niekoniecznie różne. Jeśli podczas kolejnego rytuału masz w głowie tamtą scenę, to twój układ nerwowy już trochę skojarzył jedno z drugim. Nie musi to być trauma z dużej litery, ale mechanizm jest podobny. wiesz co, i właśnie dlatego warto wrócić szybko, żeby to skojarzenie nie zdążyło się utrwalić.
To jest dla mine nowe spojrzenie na to 🙂 Myślałam o tym głównie jako o problemie z tą jedną osobą, a nie o tym co dzieje się we mnie podczas praktyki. ale masz rację że teraz jak to sobie wyobrażam to widzę jej twarz i słyszę ten śmieh. Tego wcześniej nie było.
I właśnie to jest ten moment kiedy warto działać, bo jeszcze to skojarzenie jest świeże i plastyczne. Za kilka tygodni może być trudniejsze do przepracowania. Nie móówię żebyś jutro zrobiła coś wielkiego, ale nawet mały gest - zapalenie świecy, chwila ciszy przy ołtarzyku jeśli masz - może dużo zrobić.
@Otylka a jeśli Ewelinia nie ma stałego miejsca rytuału, to co wtedy? Bo nie każda osoba pracuje ze stałą przestrzenią i ten "powrót" może wyglądać różnie.
@Nelka04 wtedy wracasz do czynności a nie do miejsca. Jeśli rytuał polega na czymś co możesz zrobić przy stole w wannie, na spacerze - robisz to. miejsce jest jednym z elementów ale nie jedynym. Ważne żeby ciało pamiętało że ta czynność należy do ciebie.
Czytam tę rozmowę i zastanawiam się czy nie robimy z tego większego problemu niż jest. Ewelinia - ile razy robiłaś ten rytuał zanim tamta osoba to zobaczyła? Bo jeśli to była ugruntowana praktyka to chyba ciało i tak pamięta więcej tych poprzednich razy niż ten jeden nieprzyjemny moment.
@Augur to że coś jest ugruntowane nie znaczy że jest odporne na taki wstrząs. Czasem właśnie dlatego że coś jest ważne i prywatne, jeden taki incydent potrafi bardziej namieszać niż dziesięć neutralnych sytuacji. ojej no, nie chodzi o proporcje czasu, tylko o to co to dotknęło.
@Piolun no dobra przyznam raję. Miałem na mysli coś innego - że te kilka miesięcy to jest coś realnego, coś co należy do Ewelini, i tamta osoba tego nie zabrała nawet jeśli tak to teraz wygląda. Ale rozumiem że to nie jest pocieszające jako argument.
Jakieś kilka miesięcy regularnie. Więc masz rację że to nie jest tak że ona pierwszy raz to widziała i to był cały mój kontakt z tym. ale jakoś ten jeden raz bardzo głośno siedzi w głowie.
Jest jedno pytanie które mnie tu nurtuje. Ewelinia - czy ta osoba jest w twoim życiu stale, czy to był jednorazowy kontakt? Bo od tego zależy czy chodzi głównie o przepracowanie wspomnienia, czy o coś trudniejszego - czyli o to jak funkcjonować z kimś w pobliżu kto tak zareagował.
@Arat to ktoś z bliskiego otoczenia, więc nie ma opcji żeby to po prostu wyciąć z życia. I chyba właśnie dlatego to tak siedzi - bo ona nadal będzie. Nie muszę jej pokazywać co robię, ale ona jest. I będę o tym wiedziała.
to zmienia obraz sytuacji. Wtedy to nie jest tylko sprawa powrotu do praktyki, ale też jakiegoś ułożenia sobie relacji z tą osobą w głowie. Nie mówię o rozmowie z nią - raczej o tym żebyś wiedziała co jej dasz dostęp, a co zostaje twoje i niewidoczne. Czy masz w ogóle poczucie gdzie są te granice?
To jest chyba centralny punkt całej tej rozmowy. Granica między tym co możesz pokazać a tym co zostaje twoje nie jest raz na zawsze ustalona - można ją przesuwać i świadomie decydować. I ta decyzja nie musi być reakcją na to co się stało. Może być po prostu twoją decyzją.
Mam wrażenie że Ewelinia potrzebuje teraz czegoś bardziej konkretnego niż kolejne warstwy analizy 😀 Może warto żebyś napisała co konkretnie robiłaś kiedy tamta osoba to zobaczyła - bo to może wpłynąć na to o czym mówimy. o matko inne jest kiedy ktoś wchodzi podczas czegoś bardzo osobistego, a inne kiedy to jest coś co mogłaś po prostu mieć na stole.
@Turkusowa.pl miałam zapalone świece i rozłożone karty, coś tam robiłam z kamieniami. Nie było w tym nic drastycznego, ale dla kogoś z zewnątrz pewnie wyglądało dziwnie. Ona po prostu weszła i zobaczyła i zanim cokolwiek powiedziałam już się śmiała.
No to teraz mam pełniejszy obraz. Świece, karty, kamienie - to nie jest nic co wygląda "normalnie" dla kogoś kto pierwszy raz na to wpada bez kontekstu. Ale właśnie - ona weszła i od razu śmiech, nie zapytała co robisz, nie dała ci szansy powiedzieć cokolwiek. To jest chyba boleśniejsze niż sam fakt że to zobaczyła.
Właśnie to mnie uderza w tej historii. Nie że ktoś się nie zgadza, nie że pyta z dystansem - tylko że pierwszą reakcją był śmiech. To jest jakiś odruch, nie przemyślana odpowiedź. I zastanawiam się czy ta osoba w ogóle zdaje sobie sprawę że zrobiła coś niekomfortowego, czy to dla niej był zwykły żart i tyle.
@Strzaska96 raczej traktuje to jako żart. Nie wróciła do tematu, nie powiedziała nic więcej. Dla niej to pewnie już nieistniejąca sprawa, a ja tu siedzę i to analizuję od jakiegoś czasu.
To jest ta nierównowaga która sprawia że takie sytuacje tak długo siedzą. Dla niej zero, dla ciebie wszystko. i nie chodzi nawet o złą wolę z jej strony - po prostu nie ma dostępu do tego co to dla ciebie znaczy. Nie wie że dotknęła czegoś ważnego bo nie wie że to jest ważne.
@Piolun ale to w sumie nic nie zmienia z perspektywy Ewelini, nie? Czy intencja miała być nieważna czy nie, skutek jest ten sam. To że ktoś nie wiedział że rani, nie sprawia że przestaje boleć.
@Nelka04 nie mówię że zmienia, mówię że rozumienie tego może coś zmienić w tym jak Ewelinia to nosi bo jest różnica między "wyśmiała mnie bo chciała zranić" a "wyśmiała bo była zaskoczona i zareagowała odruchem". Pierwsza wersja zostawia coś cięższego.
Jest jeszcze jedna rzecz którą chcę tu powiedzieć. Śmiech jako reakcja na coś nieznanego to bardzo stary mechanizm obronny - dosłownie. Antropologicznie rzecz biorąc, grupy społeczne od zawsze używały śmiechu żeby markować granice między tym co swoje a tym co obce. To nie jest nowoczesny sceptycyzm, to jest coś głębszego i bardziej pierwotnego. Nie znaczy to że zachowanie było okej, ale to znaczy że ta osoba może nie mieć nad tym dużej kontroli.
@Irisa91 ciekawe ujęcie, ale czy to nie jest trochę zbytt dużo usprawiedliwiania? bo takim samym mechanizmem można wytłumaczyć każde wykluczające zachowanie.
@Augur wyjaśnianie to nie jest to samo co usprawiedliwianie. Mogę rozumieć dlaczego coś się dzieje i jednocześnie uważać że to było nieokej. ojej te dwie rzeczy nie wykluczają się.
Mnie zastanawia co Ewelinia teraz chce zrobić z tą sytuacją. Bo z tego co czytam, to wątek szedł w stronę powrotu do praktyki i tego jak to zrobić - ale czy jest też jakieś pytanie co zrobić z tą relacją? Bo to brzmi jak coś co nie jest do końca zamknięte.
Szczerze to chyba obie rzeczy naraz. oj, z relacją - nie ma co rozmawiać, to by tylko zrobiło dziwną atmosferę i pewnie skończyłoby się na tym że ona by się tłumaczyła albo pytała o szczegóły których nie chcę teraz dawać. Wolę to po prostu zatrzymać dla siebie. Ale to z praktyką jest trudniejsze bo jak piszecie, rzeczywiście teraz to jedno z drugim mi się miesza.
To co mówisz o "zatrzymaniu dla siebie" jest ważne i myślę że dobrze to czujesz. Decyzja żeby nie rozmawiać z tą osobą o tym co się stało - to też jest rodzaj granicy. Nie każda granica musi być wypowiedziana na głos żeby istniała.
I tu jest coś czego chyba nie powiedzieliśmy wprost przez całą tę rozmowę - prywatność rytuału to nie jest tylko sprawa tego co bezpieczne emocjonalnie, to jest kwestia samej struktury praktyki. Wiele tradycji celowo wprowadzało zasadę milczenia o tym co się robi i kiedy, nie dlatego że praktykujący coś ukrywali, tylko dlatego że zewnętrzne spojrzenie zmienia energię intencji. To ma konkretne uzasadnienie, nie tylko emocjonalne.
@Kupala masz na myśli coś w rodzaju arkanum? Bo kojarzy mi się z tym że w niektórych podejściach mówienie o rytualne zanim się dokończy albo zanim zadziała, ma osłabiać jego działanie. Czy o coś innego ci chodzi 😉
@Centa tak, to jedno z ujęć. Ale mówię też o czymś wcześniejszym - o samym momencie wykonywania. Kiedy ktoś obcy wchodzi w przestrzeń w trakcie, to uwaga się rozprasza, intencja się urywa. To nie jest metafora, to jest po prostu mechanika skupienia. Każda praktyka wymaga pewnego zamknięcia przestrzeni - dosłownie i w przenośni.
@Kupala Masz rację i właściwie sama to po tej sytuacji przemyśliwuję. Wcześniej byłam mniej ostrożna, robiłam to kiedy miałam czas i nastrój, nie za bardzo myśląc o tym kiedy ktoś może wejść. Kupala Teraz chyba już tak nie zrobię - nie z powodu wstydu, ale właśnie dlatego co mówiła o tej przestrzeni. Sama widzę że to miało wpływ.
Ale wtedy pojawia się pytanie o coś praktycznego - jak się chroni tę przestrzeń kiedy mieszka się z kimś, komu nie mówi się o tym co się robi? Zamknięte drzwi, konkretna pora, coś innego 🙂
@Strzaska96 to jest bardzo konkretne pytanie i myślę że odpowwiedź jest banalna do bólu - stałe pory, zamknięte drzwi, ewentualnie jakaś forma sygnału że teraz nie przeszkadzać. Tak jak każda inna rzecz wymagająca skupienia. Medytujący nie tłumaczy domownikom dlaczego potrzebuje ciszy - po prostu ją organizuje.
To prawda, ale jest różnica między "teraz medutuję, nie przeszkadzaj" a "teraz robię coś z kartami i kamieniami" w oczach kogoś sceptycznego. Ta sama prrośba o przestrzeń może być odczytana inaczej zależnie od kontekstu. Eweliniunia nie musiała tego przewidywać, ale to też jest coś do przemyślenia na przyszłość jeśli ta osoba jest stale w pobliżu.
I to jest chyba najlepsza rzecz jaka z tego wyszła, że Ewelinia sama to widzi, bez poczucia że msui to ukrywać bo jest się z czego wstydzić. Jest różnica między "chowam to bo się boję reakcji" a "strzegę tego bo to moje". Pierwsze jest reaktywne, drugie jest świadome.
To co Ewelinia powiedziała o tym że strzeże, a nie ukrywa - to jest chyba clou całego tematu. o matko, bo przez większość tej rozmowy kręciłam się wokół pytania czy w ogóle warto komuś mówić, a teraz widzę że to było złe pytanie. Lepsze brzmi: co ty z tym chcesz robić. i to jest tylko twoja odpowiedź.
@Strzaska96 ale to nie jest takie proste w praktyce. co jeśli ktoś mieszka z rodziną i nie ma fizycznie przestrzeni żeby zamknąć drzwi, bo np. mieszkanie jest małe i wszyscy są w domu? Pytam serio, bo to jest realna sytuacja dla wielu osób i to "zamknij drzwi i po problemie" to trochę przywilej posiadania własnego pokoju.
@Centa to ważne pytanie i masz rację że wychodzi się z założenia że każdy ma własną przestrzeń. Ale są wyjścia. Łazienka. Wczesna pora kiedy nikt nie wstał. Spacer. Rytuał nie musi być wykonywany przy ołtarzu z pięcioma świecami w środku salonu. Forma może być bardzo skromna a znaczenie zostaje.
Jeszcze bym dodała - i to trochę nawiązuje do tego co mówiłam wcześniej o granicy między swoim a obcym - że decyzja żeby rytuał był cichy i skromny, bo warunki tego wymagają, to też jest rodzaj intencji. Dostosowanie formy do okoliczności bez porzucania sedna. Znam osoby które przez lata praktykowały wyłącznie mentalnie, bo żyły w trudnych warunkach. I to działało.
@Irisa91 kiedy mówisz "działało" to co masz na myśli? Bo to jest słowo które każdy rozumie inaczej. Działało znaczy co - że czuły że coś się zmienia w nich, czy że coś się zmieniało wokół?
@Jasminka obie rzeczy, zależnie od osoby i od tego co chciały osiągnąć. Ale nie chcę teraz wchodzić w ten temat bo za bardzo odpłyniemy od Eweliniowego pytania. Mój punkt był prostszy: forma zewnętrzna rytuału jest mniej istotna niż się wydaje, zwłaszcza kiedy okoliczności nie pozwalają na rozbudowaną oprawę.
Słyszę was i to ma sens. moje warunki są okej, mam swój pokój, więc to nie problem. mnie bardziej chodziło o ten automatyzm - że wcześniej nie myślałam o tym kiedy i gdzie po prostu robiłam kiedy chciałam. i to była moja niefrasobliwość. Ale do Centy pytania - jak ty to rozwiązujesz jeśli ta sytuacja cię dotyczy?
Trochę mnie dotyczy, tak. Dzielę pokój z siostrą która o niczym nie wie. Głównie korzystam z późnych godzin albo kiedy jej nie ma. Część rzeczy robię kompletnie na zewnątrz, bez żadnych fizycznych rekwizytów, po prostu skupienie i intencja. Nie wiem czy to "ortodoksyjne" ale dla mnie działa tak samo.
@Centa to jest zupełnie w porządku. Rekwizyty to wsparcie dla skupienia, nie warunek konieczny. Jeśli potrafisz utrzymać jakość uwagi bez nich, to robisz to samo co ktoś z całą wyłożoną przestrzenią - tylko inną drogą 🙂 Właściwie to umiejętność którą warto rozwijać niezależnie od warunków.