Mam inne pytanie do całej rozmowy — czy ktoś tu kiedyś świadomie odpuścił rytuał dlatego że uznał, że to nie jest właściwy moment dla tej drugiej osoby? I jak potem wyglądała ta relacja? Bo bardzo dużo tu teorii, ale mało konkretów z życia.
@Grimoire_06 Mnie też to interesuje. Bo jedno to wiedzieć że 'nie powinnam', a drugie to co się faktycznie dzieje kiedy odpuszczasz. Czy w ogóle zmienia się coś między wami?
Ja raz odpuściłem i nic sie nie zmieniło. Tzn. relacja była taka sama, ale ja miałem spokojniejszą głowę. Nie wiem czy to rytuał czy jego brak coś zmienił, ale ten spokój był realny.
@Zbych62 ale ten spokój który opisujesz — to jest chyba właśnie sedno. Bo może nie chodzi o to co robi rytuał na drugą osobę, tylko co robi z tobą. Kiedy odpuszczasz, zmieniasz coś w sobie, nie w niej.
@Zbych62 Czytam to co Zbych napisał i jakoś mnie to dotknęło. Bo ja właśnie nie mam tego spokoju. I zastanawiam się teraz czy to dlatego że zrobiłam ten rytuał, czy po prostu dlatego że on jest zagubiony i ja to czuję.
A masz jakiś kontakt z nim teraz? Pytam bo zastanawiam się czy ta obserwacja którą opisałaś wcześniej — to szukanie sygnałów — jest czymś co robiłaś też przed rytuałem, czy to pojawiło się po?
Szczerze? Chyba trochę i przed, i po. Ale po to jakby się nasiliło. Trudno mi to oddzielić od tego że ogólnie bardzo mi na nim zależy.
I to jest właśnie problem z oceną — kiedy jesteś emocjonalnie zaangażowana, wszystko co robisz jest naładowane tą energią. Rytuał, brak rytuału, obserwacja, nieobserwowanie. Nie da się tego łatwo rozplątać.
Dokładnie to chciałam powiedzieć. Sama siebie pytałam kiedyś — czy on coś czuje dlatego że ktoś coś robił, czy dlatego że ja byłam w takim stanie napięcia, że to się jakoś udzielało w kontaktach. Nie wiem do dziś.
@Ewelinka71 Ale jak to się udzielało? Przez rozmowę, przez obecność, przez wiadomości?
@Halina Przez wszystko naraz chyba. Kiedy jesteś w takim napięciu, to każda wiadomość jest za długa albo za krótka, za późna albo za wczesna. Wyolbrzymiasz. I ta druga osoba to czuje, bo reagujesz inaczej niż normalnie.
No i to jest moim zdaniem bardziej realne niż jakiekolwiek wibracje imienia. To psychologia, nie magia. Chociaż magia chyba na psychologię też wpływa, więc może to jedno.
@Zbych62 Ale czy to się wyklucza? Mam wrażenie że w tej rozmowie ciągle próbujemy ustalić co jest bardziej realne — mechanizm psychologiczny czy energetyczny. A może oba działają jednocześnie i trudno powiedzieć co jest przyczyną czego.
W numerologii zresztą imię to nie jest abstrakcja — to jest wzorzec który nosi w sobie człowiek od urodzenia. Aktywowanie go w rytuale może wzmocnić to napięcie które jest w tej osobie, niekoniecznie przyciągając ją do ciebie.
@Sigilia_D Rozumiem kierunek, ale to 'może wzmocnić' brzmi jak zgadywanie. Masz na to coś konkretniejszego, czy to jest twoja hipoteza?
@Tunia Hipoteza, tak. Ale oparta na logice systemu, nie zmyślona. Jeśli imię ma wibrację, to każda praca z nim coś uruchamia. Co dokładnie — tego nie wiem.
To jest przynajmniej uczciwa odpowiedź. Wolę 'nie wiem co dokładnie' niż pewność bez podstaw. A wracając do Kaplanki — co ty teraz chcesz zrobić? Czy cokolwiek z tym rytuałem, czy z samą relacją?
Nie wiem. Chyba właśnie dlatego tu siedzę i czytam. Mam wrażenie że zrobiłam coś czego skutków nie rozumiem i nie wiem czy cofnąć, dokończyć czy zostawić jak jest.
Jeśli masz takie poczucie zawieszenia, to z mojego doświadczenia lepiej jest zamknąć rytuał świadomie niż go zostawiać otwartym. Nie musisz go cofać ani kontynuować — możesz go po prostu zakończyć intencją. Powiedzieć sobie że oddajesz to z powrotem. To nie jest wyrok na relację, to jest porządkowanie własnej przestrzeni.
@Sabineczka A jak się takie zamknięcie robi? Pytam bo nigdy tego nie słyszałam — że można coś 'zamknąć'.
@Celestyna03 To nie jest jedna konkretna forma. Chodzi o świadome zakończenie — możesz spalić resztkę materiałów, możesz po prostu powiedzieć na głos że kończysz, możesz zapisać na kartce i zniszczyć tę kartkę. Ważne żeby to był twój akt woli, a nie żebyś po prostu przestała myśleć o tym rytuale.
Ja też chcę wiedzieć. Bo jak zaczęłam coś i nie skończyłam, to zawsze zastanawiałam się czy to leży tak gdzieś i działa samo, czy po prostu wygasło.
A to zamknięcie — czy ono wpływa też na tę drugą osobę? Znaczy, jeśli coś do niej poszło, to to zamknięcie to odwoła?
To zamknięcie nie działa jak cofnięcie. Jeśli coś poszło, to poszło. Ale zamknięcie sprawia że przestajesz to utrzymywać swoją energią. Wyobraź sobie że trzymałaś cały czas zapalną zapałkę — zamknięcie to jej zgaszenie. Co było, było, ale nie dokładasz dalej do ognia.
@Sabineczka To brzmi logicznie, ale jak mam rozumieć 'utrzymywać energią'? Czy to znaczy że jak cały czas o tym myślę, to rytuał jakby się sam kontynuuje?
@Halina W pewnym sensie tak. Intencja i uwaga to nie jest coś co się zatrzymuje po zapaleniu świecy. Jeśli codziennie wracasz myślami do tej osoby, to ta praca się nie skończyła — po prostu nie ma już formy rytualnej, ale energia nadal gdzieś idzie.
Ale zaraz, zaraz. Czyli każdy kto myśli o kimś bez przerwy robi mu rytuał? To chyba trochę za daleko idące.
@Dorotka.x No nie, rytuał to jest jednak co innego. Myślenie to myślenie, rytuał to jest celowe działanie z intencją. Ale Tytus ma rację że po rytuale ta intencja dalej żyje jeśli ją ciągle odżywiasz. Różnica jest w tym czy miałaś zamiar czy nie.
Mam wrażenie że ta rozmowa trochę się oddala od pierwotnego pytania Kaplanki. Bo ona nie pytała tylko o zamknięcie, ale o to czy rytuał robiony na kogoś zagubionego emocjonalnie w ogóle był dobrym pomysłem. I to wciąż wisi w powietrzu.
@Runomiraa Właśnie. Cieszę się że Runomiraa to powiedziała, bo sama nie chciałam przerywać rozmowy o zamknięciu, bo to też mi pomaga. Ale tak, to jest nadal moje główne pytanie. Czy w ogóle powinnam to była robić, skoro on był w takim stanie.
A co dokładnie rozumiesz przez 'taki stan'? Bo myślę że różnie to może wyglądać. Ktoś może być chwilowo rozbity po rozstaniu, a ktoś inny może mieć poważniejsze problemy. To ma znaczenie dla tego o czym rozmawiamy.
@Tunia On przeszedł coś trudnego w tamtym czasie, rodzinnie. Nie chcę wchodzić w szczegóły, ale to nie było zwykłe gorsze samopoczucie. Myślę że był wtedy po prostu gdzie indziej, nie skupiony na żadnej relacji.
Z perspektywy pracy energetycznej osoba w kryzysie ma mocno zaburzone pole. I teraz pytanie — czy rytuał miłosny trafia wtedy do tej osoby w ogóle? Bo jeśli jej pole jest chaotyczne, to sygnał może się po prostu zagubić albo co gorsza zostać zinterpretowany jako coś innego niż zamierzałaś.
@Sigilia_D Czyli co, według ciebie rytuał mógł nie dotrzeć tak jak był pomyślany? Albo dotrzeć inaczej?
@Wozka90 Tak właśnie myślę. Nie mówię że nie dotarł w ogóle. Mówię że odbiór mógł być zupełnie inny niż nadanie. Jak wiadomość przez zakłócone łącze.
@Sigilia_D I to jest ciekawe co Sigilia mówi, bo ja miałam kiedyś sytuację kiedy robiłam coś dla kogoś kto był w bardzo złym miejscu psychicznie. Efektem nie było zbliżenie, tylko wyraźne odsunięcie. Jakby moja praca go przestraszyła albo przeciążyła.
@Ewelinka71 Przeciążyła? Jak to wyglądało z jego strony, byłaś w stanie to zaobserwować?
@Halina On po prostu zniknął na jakiś czas. Kompletnie. Potem wrócił i powiedział że potrzebował przestrzeni. Nie wiem czy to miało związek, ale timing był dość wymowny. Kilka dni po tym co zrobiłam.
Albo po prostu potrzebował przestrzeni niezależnie od czegolwiek. Korelacja to nie przyczyna. Tyle razy słyszymy o rytuałach i zaraz widzimy jakiś efekt i myślimy że to związek. Może tak jest, może nie.
Ale jak w takim razie w ogóle ocenić czy rytuał zadziałał, skoro nie ma żadnego pewnego sposobu żeby odróżnić efekt rytuału od przypadkowego zbiegu okoliczności?
@Celestyna03 To jest pytanie które zadają sobie ludzie o wiele mądrzejsi ode mnie i nie ma na nie dobrej odpowiedzi. Dlatego tak ważna jest intencja i etyka zanim się cokolwiek zrobi, bo efektów i tak nie możesz z całą pewnością przypisać ani potwierdzić.
I wracając do etyki — bo to chyba sedno tego wątku — jak oceniasz teraz, Kaplanka, tę decyzję? Nie pytam o efekty, tylko o sam wybór. Gdybyś wiedziała wtedy to co wiesz teraz, zrobiłabyś to samo?
Szczerze? Chyba nie. Nie dlatego że myślę że mu zaszkodziłam. Ale dlatego że teraz widzę że robiłam to z miejsca bardzo dużej desperacji i to samo w sobie już mi mówi że nie byłam gotowa. Chciałam żeby coś przejęło ode mnie odpowiedzialność za to jak ta relacja się potoczy.
To co powiedziałaś Kaplanka o desperacji — to jest chyba najuczciwsza odpowiedź jaką można dać w takim wątku. Bo większość osób tutaj by powiedziała 'zadziałało' albo 'nie zadziałało' i na tym by się skończyło. A ty mówisz że problem był w miejscu z którego to wyszło, nie w samym rytuale. To jest zupełnie inne postawienie sprawy.
I właśnie dlatego moim zdaniem etyka rytuałów miłosnych to nie jest kwestia techniki. To jest kwestia tego, co siedzi w człowieku który je robi. Bo można zrobić wszystko idealnie pod względem formy i nadal zrobić coś nie tak — właśnie dlatego że wewnętrznie byłaś w nie tym miejscu co trzeba.
Mam pytanie do Kaplanki, bo to mnie zatrzymało. Powiedziałaś że chciałaś żeby coś przejęło odpowiedzialność za relację. Czy to znaczy że sama nie wierzyłaś że ta relacja ma szansę bez zewnętrznej ingerencji?
@Sabineczka Chyba tak. W tamtym momencie nie wyobrażałam sobie żeby on sam z siebie zrobił krok. Może miałam rację, może nie — ale rytuał miał zastąpić to co powinno wyjść od niego albo ode mnie w normalnej rozmowie. Teraz to widzę wyraźnie.
@Sabineczka To jest dobre pytanie i myślę że dotyka czegoś co wiele osób pomija. Jak sama nie wierzysz że coś może zadziałać bez pomocy, to czy twoja intencja w rytuale jest w ogóle czysta? Bo jakby ona jest zmieszana z wątpliwością, to nie wiem co się właściwie wysyła.
@Sabineczka I tu wracamy do tego co powiedziała Sabineczka na początku tej serii. Pytanie o intencję to nie jest formalność przed rytuałem — to jest właśnie sedno. Bo intencja to nie jest zdanie które wypowiadasz, to jest to co faktycznie czujesz kiedy to robisz. I jeśli czujesz przede wszystkim strach przed utratą, to to jest twoja prawdziwa intencja.
@Tunia To co napisała Tunia mnie zatrzymało. Bo ja naprawdę myślałam że mam tę intencję jasną — chciałam żeby on wrócił, żeby wybrał mnie. I to brzmi prosto. Ale teraz jak o tym myślę, to za tym było całe mnóstwo innych rzeczy. Strach że jestem niewystarczająca. Złość że mnie zostawił bez wyjaśnienia. Wstyd że w ogóle tego chcę. Czy to wszystko też było częścią tej intencji? Bo jeśli tak, to nie wiem co tak naprawdę wysłałam.
Ej ale chwila, bo tu robi się trochę za bardzo terapeutycznie. Nie każdy robi rytuał z absolutnie czystą głową i pozytywnym nastawieniem. Większość ludzi robi to właśnie dlatego że jest jej źle i nie ma innych opcji. Czy to znaczy że nikt w kryzysie nie powinien nic robić?
@Zbych62 Ale chyba nie o to chodzi, że trzeba mieć idealne nastawienie. Tylko o to czy w ogóle bierzesz pod uwagę osobę po drugiej stronie, która też ma swoje emocje i swój stan. Kaplanka pytała o kogoś kto był zagubiony — i to jest ta różnica.
@Celestyna03 No dobra ale jak wiesz co czuje ktoś drugi? Zakładasz że jest zagubiony bo tak ci się wydaje, bo tak mówił, bo tak wyglądał? To też nie jest pewna wiedza. Może on wyglądał na zagubionego a był akurat w fazie przebudowy i rytuał trafił w dobry moment.
Z energetycznego punktu widzenia to nie jest taki prosty rachunek. Człowiek w przebudowie wewnętrznej ma inne priorytety energetyczne niż przyciąganie kogoś do siebie. To nie znaczy że rytuał automatycznie zaszkodzi, ale że efekt będzie odłożony albo zniekształcony. Sama to widziałam nie raz.
@Sigilia_D A jak rozpoznać tę przebudowę z zewnątrz? Bo to brzmi jakbyś miała jakiś konkretny sposób na odczytanie tego stanu u innej osoby.
@Wozka90 Nie ma jednej metody. Można próbować przez numerologię — data urodzenia i rok bieżący, rok osobisty 9 to jest rok zamknięcia i wyzerowania, rok 1 to nowy początek. Jeśli ktoś jest w roku 9, to dosłownie nie ma pola na nowe przywiązania, bez względu na to co robisz z zewnątrz.