a propos świadka, to chcę zapytać czy ktoś próbował użyć czegoś napisanego jako świadka? Czyli jakiś list, wiadomosc od tej osoby, coś w jej piśmie? Pytam bo nie zawsze mamy coś fizycznego a coś pisanego by bylo mozliwe do zdobycia
@Wegka Słyszałam o tym podejściu i wydaje mi się sensowne, bo pismo odręczne niesie dużo indywidualności osoby. Ale czy wiadomość z telefonu albo e-mail też by zadziałały? Nie mam doświadczenia z tym, ciekawa jestem czy ktoś próbował.
Wracam do pytania Jacenty'ego bo myślę że to ważne i zbyt szybko przeszliśmy dalej. W tradycjach wróżbiarskich przez wieki stosowano rytualną rzadkość - nie dlatego że system był słaby, ale dlatego że zbyt częste pytanie uważano za brak szacunku wobec samej wyroczni. To nie był zakaz arbitralny, to była mądrość praktyczna. Ile w tej mądrości jest odpowiedzi na to co teraz omawiamy?
@Kingusia To ciekawy punkt, ale chcę go podważyć. Ta rytualność była też po części kontrolą społeczną - kto ma dostęp do wyroczni, kiedy, w jakich okolicznościach. Niekoniecznie wynikała z troski o pytającego, częściej z funkcji kapłańskiej lub politycznej. Czy przenosimy tę ramę na współczesną praktykę solową uczciwie?
@Czarnobog57 Słuszna poprawka. Masz rację że rytualna rzadkość była też sposóbm kontroli dostępu. Ale czy to wyklucza, że miała też efekt uboczny w postaci ochrony pytającego przed przeciążeniem odpowiedziami? Obie rzeczy mogą być prawdziwe jednocześnie.
Mam pytanie do Czarnoboga i Kingusi razem, bo ta wymiana jest dla mnie ciekawa. Jeśli w dawnych systemach rzadkość była kontrolą a nie troską, to co my współcześnie jako praktykujący solo możemy wstawić w to miejsce? Co miałoby pełnić tę funkcję buforującą?