Wracając do pytania o porównanie świadka ziemnego i zdjęcia — nikt mi nie odpowiedział wprost. Rozumiem że nie ma gotowego badania, ale czy ktokolwiek tutaj próbował tego choćby prywatnie, nieformalnie?
@Goryczka55 próbowałam, ale nie w sposób który dałoby się uznać za porządny test. Robiłam dwa niezależne pomiary dla tej samej działki — raz z próbką gleby, raz ze zdjęciem — z kilkudniową przerwą między nimi żeby nie pamiętać wyników. Pokrywały się w ogólnym zarysie, ale szczegóły się różniły. Nie wiem czy to kwestia świadka czy po prostu naturalnej zmienności pomiaru.
@Jadea96 a czy ta 'naturalna zmienność' to coś co da się zmniejszyć? Bo rozumiem że żaden pomiar nie będzie identyczny, ale zastanawiam się czy są techniki które ją redukują — poza oczywistym: odpoczęta, skupiona, bez pośpiechu.
@Urszulka część radiestetek przed każdym pomiarem robi krótką kalibrację — sprawdzają reakcję na świadek neutralny, czyli coś o dobrze znanych właściwościach. To trochę jak zerowanie wagi przed ważeniem. Jeśli kalibracja daje spójny wynik, można zaczynać właściwy pomiar z większą pewnością że 'instrument' działa poprawnie tego dnia.
Przepraszam za pytanie z innej półki, ale co to jest świadek neutralny w praktyce? Jakaś konkretna substancja, przedmiot? Nie rozumiem jak coś może być 'o dobrze znanych właściwościach' skoro radiestezja jest subiektywna.
@Wiktoria_B to nie jest subiektywne w sensie dowolne. Świadek neutralny to zwykle destylowana woda, czysta sól kamienna albo nienaładowany kryształ górski — coś co jest 'czyste energetycznie', bez historii i bez silnych sygnatury. Radiestezyjki kalibrują na czymś co daje minimalną reakcję, żeby ustalić punkt zero.
Dobra, ale jeśli deszcz zmienia sygnał w terenie, to czy świadek pobrany w deszczu jest inny niż pobrany przy słonecznej pogodzie? Wydaje mi się że to ważne dla całego wątku o teleradiestezji — bo jeśli próbka zmienia się zależnie od warunków pobrania, to mamy problem.
@Pelcia to bardzo konkretne pytanie. Myślę że świadek 'zapamiętywa' stan z chwili pobrania, ale też własną naturę materiału. Gleba pobrana w deszczu będzie nawilżona i ten stan wpłynie na jej sygnaturę. Czy to ją czyni złym świadkiem? Niekoniecznie — ale radiesteta powinien wiedzieć w jakich warunkach go pobrano.
No właśnie i dlatego przy wysyłaniu próbki do kogoś kto będzie robił pomiar na odległość powinno się dołączyć krótką informację: kiedy i jak pobrano, jakie były warunki. Ja zawsze tak robię. To nie zmienia pomiaru ale daje kontekst do interpretacji wyników.
To szczegół o którym nigdy bym nie pomyślała. Rezedaa, a czy robiłaś kiedyś pomiar dla kogoś kto przysłał próbkę bez takiej informacji? Czy to było odczuwalnie trudniejsze?
@Tarninka tak, kilka razy. I nie powiem żeby było drastycznie trudniej, ale zostawało więcej znaków zapytania — nie wiedziałam czy niejednoznaczny sygnał wynika z terenu czy ze świadka. Z dobrze opisaną próbką mogę przynajmniej wykluczyć jedną zmienną. Bez opisu nie wiem co interpretuję.
To jest chyba najlepsze podsumowanie całego wątku jaki tu prowadzimy od kilku stron. Deszcz, świadek, warunki pomiaru — wszystko to są zmienne, które same w sobie nie przekreślają ani pomiarów terenowych ani teleradiestezji, ale wymagają świadomości i notowania. Chyba właśnie tego mi brakowało gdy zaczynałam — nie techniki, ale nawyku dokumentowania kontekstu.
Sylweria62, to co napisałaś na końcu brzmi jak gotowe wprowadzenie do jakiegoś poradnika. Ale mam jedno konkretne pytanie praktyczne — jeśli zaczęłam prowadzić notatki, co absolutnie minimum powinnam wpisywać przy każdym pomiarze? Bo boję się że zacznę notować wszystko i za miesiąc nie będę w stanie tego czytać.
U mnie to wygląda tak: data i godzina, miejsce ogólnie, warunki pogodowe podczas pracy i zdanie o tym jak wyglądały ostatnie kilka godzin, typ użytego wahadła albo różdżki, ewentualny świadek jeśli był, i jeden-dwa zdania o tym co wyszło. To nie musi być esej. Ważne żeby po tygodniu dało się odczytać.
A ja mam pytanie do Rezedaa bo zostało mi po poprzedniej stronie — mówiłaś że niejednoznaczny sygnał mógł wynikać ze świadka albo z terenu. Czy jest jakiś sposób żeby to odróżnić w trakcie pomiaru, czy zawsze jest to interpretacja po fakcie?
@Tarninka to dobre pytanie i szczera odpowiedź brzmi: zazwyczaj po fakcie. W trakcie pomiaru ciężko jest 'wyizolować' zmienną. Ale jedna rzecz mi pomaga — robię krótki pomiar samego świadka z osobna, bez kontekstu terenu, i sprawdzam jak reaguje sama próbka. Jeśli sygnał od świadka jest czysty i wyraźny, to niejednoznaczność pochodzi raczej z terenu.
@Rezedaa a jak rozumiesz 'czysty i wyraźny sygnał' od próbki gleby? Bo gleba to mieszanina różnych substancji, czy nie powinna z natury dawać niejednoznacznych odpowiedzi?
@Tarninka to ciekawe napięcie. Myślę że 'czysty' nie znaczy tu jednorodny chemicznie, tylko taki który daje powtarzalną reakcję przy kolejnych podejściach. Gleba może być złożona, ale jeśli trzy razy z rzędu wahadło robi to samo, to sygnatura jest stabilna — i tyle wystarczy do pracy.
Hej, ale cofnę się do deszczu, bo mi umknęło — czy ktokolwiek sprawdzał czy różdżka L i różdżka widełkowa inaczej reagują na wilgoć? Mam wrażenie że cały czas mówimy o pomiarach jakby typ różdżki nie miał znaczenia.
@Pelcia to zależy od materiału. Różdżka L z drutu miedzianego jest wyjątkowo czuła na zmiany przewodności, a wilgotne ręce i mokra trawa mogą faktycznie wpływać na swobodę obrotu. Różdżka widełkowa z drewna natomiast przy dużej wilgoci może twardnieć albo odwrotnie — stawać się bardziej elastyczna, co zmienia próg reakcji.
@Mistralka to znaczy że te dwa typy mogą dawać różne wyniki dla tej samej żyły w deszczu? To trochę rozbija pewność co do tego co właściwie mierzymy.
@Pelcia nie rozbija, tylko komplikuje. To trochę jak pytanie czy termometr rtęciowy i elektroniczny mogą się różnić — mogą, ale każdy z nich mierzy temperaturę. Różdżki mierzą to samo, ale przez inny mechanizm. Dlatego dobrze znać swój instrument i wiedzieć jak zachowuje się w konkretnych warunkach.
Przepraszam że się wtrącam, ale mam pytanie które chodzi mi po głowie od kilku postów — skoro materiał różdżki ma znaczenie w wilgoci, to czy przy teleradiestezji i pracy nad mapą ten problem w ogóle znika? Bo siedzisz w suchym pokoju, wahadło nad papierem, deszcz nie ma jak dotknąć instrumentu.
@Wiktoria_B niezupełnie znika, bo pytanie dotyczy wtedy nie instrumentu, tylko świadka. Jeśli świadek był pobrany w konkretnych warunkach, niesie z sobą tę informację. Instrument jest suchy, ale materia z którą pracujesz jest nasączona kontekstem pobrania.
@Ravenna84 to znaczy że teleradiestezja nad mapą z dobrze opisanym świadkiem jest w jakimś sensie odporniejsza na deszcz niż praca w terenie? Bo przynajmniej wiesz skąd pochodzi zmienność?
Sama się nad tym zastanawiałam. W terenie masz deszcz który moczysz, glebę która chłonie, instrument który może reagować na wilgoć i własne ciało które się moczysz razem ze wszystkim. Nad mapą ta warstwa fizyczna znika i zostaje tylko pytanie o świadka. Brzmi logicznie że to czytelniejsze.
@Goryczka55 to prawda, ale pojawiają się inne zmienne — skupienie, brak bezpośredniego kontaktu z miejscem, konieczność dobrego 'zakotwiczenia' pytania w świadku. Część radiestetek mówi że praca nad mapą wymaga większego wysiłku mentalnego i jest bardziej podatna na zmęczenie. Więc mamy mniej zmiennych fizycznych, ale więcej psychicznych.
To mnie zastanawia od strony praktycznej — czy świadkiem do pracy nad mapą może być zdjęcie wydrukowane w czarno-białej kserokopii, czy ono jakoś 'traci' informację w stosunku do kolorowego zdjęcia? Pytam bo nie mam drukarki kolorowej i zawsze drukowałam w skali szarości.
@Urszulka spotkałam różne opinie. Część radiestetek uważa że zdjęcie to tylko 'brama' do miejsca i kolor nie ma znaczenia, bo intencja i koncentracja są ważniejsze od odwzorowania. Inne mówią że im wierniejsze odwzorowanie tym łatwiej nawiązać kontakt. Osobiście pracowałam z kserówką i nie czułam żeby coś wyraźnie nie działało.
Weszłam w ten wątek bo szukałam czegoś o świadku i mam bardzo podstawowe pytanie — czy świadek musi fizycznie leżeć pod wahadłem, czy może leżeć obok a wahadło wisi tylko nad mapą? Nie wiem jak to technicznie wygląda.
@Lunatia są różne szkoły. Jedna mówi żeby świadek był pod niedominującą ręką, czyli w lewej jeśli pracujesz prawą, i trzymać go podczas całego pomiaru. Inna żeby leżał na boku na mapie w okolicy badanego obszaru. Jeszcze inna że wystarczy go dotknąć na początku żeby 'wgrać' intencję i potem odłożyć. Warto wypróbować wszystkie i zobaczyć co daje czytelniejsze wyniki.
Przy tej rozmowie o świadku uderzyło mnie że właściwie nigdy nie zastanawiałam się jakie przedmioty mogą pełnić tę rolę poza glebą i zdjęciem. Czy ktoś próbował jako świadka czegoś nieoczywistego — powiedzmy kawałka papieru z adresem zapisanym ręcznie? Albo rośliny z ogrodu który chcesz zbadać?
Sylweria62 poruszyła ciekawą kwestię z tym papierem z adresem — sama nigdy o tym nie pomyślałam. Ale mam pytanie: czy ręczne zapisanie adresu ma znaczenie w porównaniu z wydrukiem? Bo jeśli chodzi o kontakt z osobą, to pismo odręczne niesie jej energię, ale jeśli chodzi o miejsce, to co tak naprawdę jest 'nośnikiem' w takim świadku?
To zależy od tego co chcesz zbadać. Jeśli badasz miejsce, świadek powinien być powiązany z miejscem, nie z osobą. Adres zapisany ręcznie jest trochę na granicy — łączy piszącego z lokalizacją. Czysto adresowy świadek to raczej wydruk, fragment mapy, zdjęcie elewacji. Ale kilka autorek — m.in. Luc Viatour w opracowaniach o świadkach w teleradiestezji — wskazuje że nośnik może być symboliczny, pod warunkiem że intencja jest klarowna i pojedyncza. Więc papier z adresem może działać, ale ryzyko 'rozmazania' pytania jest wyższe.
@Jadea96 a co z rośliną? Pytam serio — rozmawiałam ostatnio z kimś kto badał działkę i powiedział że zabrał liść z drzewa rosnącego na tym terenie. To brzmi jak bardzo konkretny fizyczny kontakt z miejscem, bardziej niż zdjęcie czy papier.
Liść to faktycznie ciekawy przypadek, bo to żywa materia pobrana z terenu. Ale jest jedno 'ale' — liść zmienia się po oderwaniu. W ciągu kilku godzin więdnie, traci wodę, zaczyna się rozkładać. Czy wtedy jego sygnatura jest nadal powiązana z miejscem, czy zaczyna mówić o własnym umieraniu?
@Ravenna84 to jest naprawdę dobre pytanie i nie ma na nie jednej odpowiedzi. Pracowałam ze świadkami roślinnymi i moje wrażenie jest takie, że świeży liść działa inaczej niż wysuszony. Świeży jest 'głośniejszy', ale też bardziej zmienny — sygnały się przesuwają. Wysuszony i zachowany jest stabilniejszy, ale jakby przytłumiony. Która wersja jest lepsza zależy od tego czy zależy ci na aktualnym stanie miejsca, czy na jego stałej sygnaturze.
Przy tej rozmowie o liściu zastanawiam się nad czymś praktycznym — czy podczas deszczu, jeśli pracujesz w terenie, mokry liść leżący na mapie w ogóle się do czegoś nadaje jako świadek? Kombinuję to z oryginalnym tematem wątku, bo warunki pogodowe to nie tylko instrument, ale chyba też stan świadka.
@Goryczka55 właśnie to jest aspekt który rzadko się omawia. Mokry świadek może 'przeciekać' — dodaje warstwę informacji o wilgoci do każdego pomiaru. To samo dotyczy mokrej gleby pobranej w deszczu. Z jednej strony jest bardzo aktualna, z drugiej trudno oddzielić sygnaturę miejsca od sygnatury warunków w chwili pobrania.
Hej, ale wróćmy na chwilę do tego co powiedziała Mistralka o mokrej glebie — to znaczy że świadek pobrany w deszczu jest inny niż pobrany w słońcu? I że te dwa pomiary nad mapą mogłyby dać różne wyniki, nawet dla tego samego miejsca?
@Pelcia tak naprawdę tak. Gleba to nie jest jednorodna substancja, ona sie zmienia z wilgotnością, temperaturą, porą roku. Mówi sie ze próbka zachowuje 'odcisk' momentu pobrania. Więc jeśli pobierasz w deszczu, świadek jest przesiąknięty tą informacją. To nie jest wada, ale trzeba wiedziec po co ten świadek — czy do badania struktury terenu, czy do badania jego aktualnego stanu energetycznego.
@Rezedaa czyli z praktycznego punktu widzenia — jeśli chcę zbadać działkę przed zakupem, lepiej pobrać próbkę w dzień bezdeszczowy i ustabilizowanej pogodzie? Żeby świadek był jak najbardziej 'spokojny'?
@Wiktoria_B to logiczne, ale jest odwrotna szkoła myślenia: pobierasz kilka próbek w różnych warunkach i porównujesz sygnały. Jeśli trzy próbki z różnych dni dają ten sam wzorzec, masz pewność że to sygnatura miejsca, a nie chwilowe warunki. Jeśli się różnią — to też informacja, bo znaczy że miejsce jest niestabilne energetycznie lub bardzo czułe na zmiany.
To świetne podejście, ale bardzo pracochłonne. Czy ktoś z was naprawdę pobierał kilka próbek z tego samego miejsca w różnych porach? I jak to przechowujesz, w osobnych słoiczkach, opisanych z datą i pogodą?
@Tarninka tak, robiłam to przy jednej działce gdzie sygnały były dziwnie niespójne. Trzy próbki w odstępach tygodnia, dwie z pogodnych dni, jedna po deszczu. Małe szklane słoiczki, do każdego karteczka z datą, godziną, temperaturą i krótki opis nieba. Brzmi obsesyjnie, ale wyniki były naprawdę pouczające — dwie próbki z pogodnych dni dawały podobny sygnał, ta po deszczu zupełnie inaczej. Okazało się że pod działką przebiegał ciek który po deszczach bardzo aktywnie pracował.
@Stefcia04 czy wtedy ostatecznie uznałaś tę działkę za obciążoną, czy to był neutralny wynik? Pytam bo nie wiem jak oceniać taką niejednoznaczność — czy aktywny ciek to zawsze coś złego?
@Lunatia to zależy od przebiegu cieku i od tego gdzie w stosunku do niego staną ściany i łóżka. Ciek sam w sobie to nie wyrok — ale jego skrzyżowanie z siatką Hartmanna, zwłaszcza jeśli wypada w miejscu długiego przebywania, może być problematyczne. Tamta działka dostała ode mnie żółte światło z zaleceniem dokładnego mapowania przed ustaleniem układu pomieszczeń.
Wracając do świadków — nikt jeszcze nie wspomniał o minerałach. Czy kamień zebrany z terenu mógłby być świadkiem? Kamienie są stabilne, nie więdną jak liść, nie mają problemu z wilgocią. Mam w głowie że kwarcyt lub krzemień z miejsca mógłby długo zachowywać sygnaturę.
@Urszulka kamień jako świadek to klasyka w pewnych nurtach. Krzemień szczególnie jest ceniony, bo jest 'gęsty' informacyjnie i trudno go 'przestroić'. Ale jest jeden problem praktyczny — kamień z terenu często ma długą historię i może nieść wiele sygnatur naraz. Odróżnienie 'mówi o tym miejscu teraz' od 'mówi o tym miejscu sto lat temu albo o miejscu skąd przywędrowałem lodowcem' to naprawdę nie jest łatwe.
To mnie trochę zatrzymuje przy tym lodowcu — czy radiestecja faktycznie sięga tak głęboko w czasie? Bo jeśli kamień może nieść sygnaturę sprzed tysięcy lat, to cały system świadków robi się bardzo skomplikowany. Jak w ogóle ustawiasz intencję żeby dostać informację z teraźniejszości, a nie z prehistorii?
Sylweria62 dotknęła sedna. Intencja w teleradiestezji to nie tylko 'chcę zbadać to miejsce', ale też 'chcę zbadać ten aspekt' i 'w tym czasie'. Część praktyków formułuje to jak pytanie zamknięte: 'czy w tym miejscu teraz, w tym miesiącu, istnieje aktywna strefa geopatyczna?' zamiast ogólnego badania. Im precyzyjniejsze pytanie, tym mniejsza szansa że kamień odpowie ci o ostatniej epoce lodowcowej. Ale wymaga to dużej dyscypliny intencji i sporej praktyki.