Mam działkę 1200 metrów kwadratowych i chcę ją porządnie zbadać przed budową. Słyszałem o teleradiestezji i mapowaniu nad mapą, ale nie wiem od czego zacząć. Czy lepiej najpierw wyjść fizycznie z różdżkami na teren, a potem weryfikować mapą, czy można odwrotnie — najpierw mapa, potem weryfikacja w terenie? I jak w ogóle nanosić to na papier? Jakaś siatka, punkty co metr, co pięć metrów? Szukam jakiegoś systemu, bo nie chcę chodzić losowo i nic z tego nie mieć.
Dobre pytanie o kolejność. W klasycznym podejściu robi się to dwuetapowo. Najpierw praca nad mapą — to daje ogólny obraz, gdzie są główne anomalie, żyły, krzyżowania. Potem wychodzisz w teren z prętami L i weryfikujesz, czy to się zgadza. Mapa działki w skali 1:100 lub 1:200, rozrysowana na kartce, wystarczy. Wahadełko prowadzisz powoli wzdłuż rzędów i kolumn, a miejsca reakcji zaznaczasz ołówkiem. Siatka co 2-3 metry to dobry kompromis między dokładnością a czasem pracy. Co do sieci Hartmanna — ona ma stały rytm około 2,5 metra w kierunku N-S i 2 metry E-W, więc możesz ją szybko zmapować wiedząc z góry czego szukasz.
Uzupełnię to co napisał Protazy — przy mapowaniu fizycznym w terenie wbijam w ziemię małe patyki co 2 metry i tworzę realną siatkę na działce. Potem idę wzdłuż każdego rzędu z prętami L. Miejsca gdzie pręty się krzyżują lub rozchylają zaznaczam małą chorągiewką. Na koniec wracam do domu, przenoszę to na papier milimetrowy i zaczyna się wyłaniać obraz. Żyły wodne widać od razu — tworzą ciągłe linie, a nie losowe punkty. Sieci geopatyczne to regularny wzór. Punkty losowe często to coś innego — zakłócenia miejscowe, szczeliny w gruncie. Czy masz już jakiekolwiek wstępne odczucia z tej działki? Często pierwsze wrażenie dużo mówi.
@Goplana a jak odróżniasz żyłę wodną od linii Hartmanna przy samej pracy z prętami? Bo rozumiem, że obie dają reakcję, ale chyba różną? Byłem na działce kilka razy i w jednym rogu zawsze miałem dziwne uczucie — jakiś ciężar, trudno opisać. Może to coś znaczy, ale nie chcę sugerować wyników.
różnica jest wyraźna jak już masz wprawę. Przy żyle wodnej pręty reagują mocno i gwałtownie, a przy wyjściu z żyły masz reakcję powrotną. Żyła ma szerokość — możesz wyznaczyć jej oba brzegi. Linia Hartmanna jest węższa i bardziej delikatna, pręty reagują spokojniej. Przy żyle też często czuć coś w dłoniach — takie jakby ciepło lub mrowienie. Ten ciężar w rogu działki który opisujesz — to klasyczna wskazówka. Nie ignoruj pierwszych odczuć, one często prowadzą prosto do problemu.
Dorzucę coś z innej strony. Przy mapowaniu warto też sprawdzić skalę Bovisa w kilku punktach działki, nie tylko szukać żył. Mierzyłem kiedyś działkę sąsiada i miejsca nad żyłą pokazywały wyraźnie niższe wartości niż reszta terenu. To dodatkowe potwierdzenie. Jak masz wahadełko skalibrowane pod Bovisa, to możesz przejechać po mapie w siatce i od razu wyłapać anomalie energetyczne nawet bez wstępnego szukania żył.
Przepraszam że wchodzę z głupim pytaniem, ale co to właściwie jest ta skala Bovisa? Słyszałam tę nazwę już kilka razy, ale nie rozumiem co się nią mierzy. I jak wahadełko może pokazać liczby?
@Szamanka skala Bovisa to miara żywotności energetycznej miejsca, przedmiotu albo organizmu. Neutralny poziom to okolice 6500-7000 jednostek. Powyżej 7000 miejsce jest korzystne, energetyzujące. Poniżej — obciążone. Wahadełko nie pokazuje oczywiście cyfry bezpośrednio. Masz biometr — to narysowana tabela z wartościami w łuku, albo po prostu rysujesz na kartce skalę i wahadełko kołysze się w stronę odpowiedniej wartości. To jak każda inna teleradiestezja — pytasz intencją, a wahadełko odpowiada. Przy działce wartości pod 6000 to już poważny sygnał.
Ja robiłam mapowanie swojego ogrodu i jeden ważny szczegół — zanim zaczniesz cokolwiek mierzyć, uziemij się. Stań boso na ziemi przez chwilę, wyczyść myśli. Jak przychodzisz rozkojarzony albo po złym dniu, wyniki mogą być przekłamane. Nauczyłam się tego na własnych błędach. Robiłam kiedyś pomiary po awanturze z sąsiadem i wszystko mi wychodziło katastrofalnie, a potem powtórzyłam spokojnie i obraz był zupełnie inny. Nie wiem czy to klasyczna zasada radiestezji, ale dla mnie działa.
@Rumianek79 to ciekawe. Ale jak to się ma do teleradiestezji nad mapą? Tam nie ma kontaktu z ziemią, siedzisz przy stole. Jak się uziemiasz wtedy?
dobry punkt, nie pomyślałam o tym. U mnie to zawsze była praca w terenie. Może ktoś bardziej doświadczony w teleradiestezji się wypowie?
Przy teleradiestezji nad mapą uziemienie jest mentalne, a nie fizyczne. Chodzi o to żeby wejść w stan skupionego spokoju — coś w rodzaju płytkiej medytacji z zachowaną świadomością. Niektórzy używają oddechu, inni trzymają świadka materiałowego z działki — grudkę ziemi, kamyk. To pomaga ustanowić łączność. Mapę kładziesz na stole, trzymasz wahadełko nad kolejnymi punktami siatki i zadajesz konkretne pytania. Konkretność pytania to klucz — nie pytaj ogólnie czy tu jest źle, tylko czy w tym punkcie jest żyła wodna głębiej niż 5 metrów.
A ja się zastanawiam czy do pierwszego mapowania wystarczy wahadełko na nitce z guzika, bo czegoś takiego używałem do ćwiczeń z odpowiedziami tak/nie. Czy do mapowania działki to już za słabe i trzeba normalnego wahadełka?
@Heniek guzik na nitce to nie problem na początku, radiesteci od wieków używali tego co mieli pod ręką. Ważniejsza jest twoja koncentracja i intencja niż materiał wahadełka. Ale przy mapowaniu działki będziesz pracować długo — godzina, może dwie — i guzik na nitce szybko się skręca i traci czytelność ruchu. Kup coś z kulką mosiężną albo miedzianą, żeby ruch był stabilny i wyraźny. Na tym etapie nie potrzebujesz nic specjalnego.
Wracając do pytania Onufrego o kolejność pracy — mam swój sposób i nie do końca zgadzam się z klasycznym dwuetapem. Ja zawsze najpierw idę fizycznie na działkę z prętami, bez żadnej mapy i bez żadnych oczekiwań. Chodzę po całym terenie jakby w transie i zaznaczam miejsca pierwszej reakcji. Dopiero potem siadam do mapy i sprawdzam czy teleradiestezja to potwierdza. Dlaczego tak? Bo mapa może wpłynąć na twoje odczucia w terenie jeśli już coś na niej zaznaczysz. To coś jak efekt sugestii — widzisz zaznaczony punkt i nieświadomie możesz go potwierdzać. Lepiej mieć dwa niezależne odczyty.
@Goplana to ma sens jako metodologia. Ale czy teleradiestezja nad mapą nie działa dokładnie tak samo z intencją — czy nie sugerujesz sobie też jak siedzisz nad mapą i już wiesz gdzie byłeś w terenie? Bo to te same ramiona i ta sama głowa.
@Adept masz rację, to jest faktyczne napięcie w tej metodzie. Dlatego niektórzy radiesteci robia mapę nieświadomi — proszą kogoś obcego żeby zaznaczył im na mapie działkę bez żadnych dodatkowych informacji i pracują na ślepo. Ale to wymaga zaufanego pomocnika. Przy samodzielnej pracy oddzielność w czasie i nastawienie zerowe to wszystko co masz. Rozdzielam te etapy minimum o kilka dni.
Ile w ogóle zajmuje takie pełne mapowanie? Bo to brzmi jakby była to wielogodzinna robota i mnie trochę zniechęca. Czy nie można zrobić szybkiego skanu — po prostu przejść raz z prętami i mieć gotowe wyniki?
@Fasolkaa szybki skan można zrobić, ale tylko jeśli wiesz czego szukasz i masz doświadczenie. Na działce 1200 metrów kwadratowych pobieżne przejście zajmie może pół godziny, ale możesz przeoczyć wąskie żyły wodne albo słabsze linie geopatyczne. Pełne systematyczne mapowanie z siatką to naprawdę kilka godzin, szczególnie jak jesteś na początku drogi. Pytanie czemu to służy — jeśli chcesz postawić dom i wybrać miejsce pod sypialnię, lepiej zrobić to rzetelnie. Jeśli chcesz tylko wiedzieć orientacyjnie czy działka jest czysta energetycznie, szybszy przegląd wystarczy.
Mnie ten temat mapy i świadka bardzo ciekawi. Rozumiem że do teleradiestezji potrzebuję próbki z działki — ale co konkretnie? Wystarczy garść ziemi w woreczku, czy to musi być coś konkretniejszego? I czy przy pracy nad mapą trzymam ten świadek cały czas w ręce, czy kładę go na mapie w miejscu działki?
Wracając do pytania o świadka — garść ziemi z działki to dobry wybór, ale nie jedyny. Ważne żeby materiał był bezpośrednio z tego miejsca i żeby go dotknął sam teren, nie coś kupionego. Znam radiestetów którzy używają kamyka, kawałka kory z drzewa na działce, albo nawet suchej trawy. Chodzi o połączenie energetyczne z miejscem. Świadek trzymasz w niedominującej ręce — jeśli prawostronny, to w lewej — albo kładziesz pod mapą. Wahadło trzymasz w prawej i pytasz. Kontakt ze świadkiem nie musi być przez cały czas, ale na początku sesji warto go potrzymać chwilę zanim zaczniesz.
@Protazy mam inne doświadczenie ze świadkiem pod mapą — u mnie to nie daje tak stabilnej odpowiedzi jak trzymanie w ręce. Możliwe że to kwestia indywidualna, ale kilka razy porównywałam obie metody na tej samej działce i z ręką wyniki były spójniejsze. Polecam żeby każdy sprawdził co dla niego działa, zamiast trzymać się jednej zasady.
@Goplana no właśnie — tu wychodzimy na temat tego, że radiestezja jest jednak mocno subiektywna metodologicznie. Każdy raduje się inaczej, każdy ma inne kanały odbioru. Ale to nie znaczy że wyniki są niepowtarzalne — moje doświadczenia z mapowaniem Bovisa w różnych sesjach dawały zbliżone wartości w tych samych punktach. Więc coś tam się powtarza niezależnie od metody trzymania świadka.
Czyli świadek pod mapą też działa? Ciekawe — myślałem że musi być fizyczny kontakt z ręką przez cały czas. A jak pytasz? Mam na myśli — czy zadajesz pytanie głośno, czy w myślach? Bo przy tarota pracuję z intencją wewnętrzną i zastanawiam się czy to jest podobne.
Przepraszam że wracam do podstaw, ale nie rozumiem jednego — jak wahadełko może reagować na coś co jest na mapie? Mapa to tylko papier z rysunkiem. Jak ono 'wie' że tu jest działka, a tu ulica?
@Heniek to jest właśnie to pytanie które sam sobie zadawałam i do dziś nie mam na nie odpowiedzi technicznej. Ale w praktyce działa — mapa z właściwą intencją i świadkiem staje się rodzajem matrycy energetycznej miejsca. Może to kwestia skupienia umysłu radiestety który tę matrycę aktywuje? Nie wiem jak to wytłumaczyć, ale mam sprawdzone wyniki gdzie teleradiestezja pokrywała się z późniejszą pracą w terenie.
Ja mam podobne pytanie co Heniek — ale jeszcze bardziej fundamentalne. Skoro mapa to tylko papier, to czy mogę wydrukować mapę z Google i na tym pracować? Czy musi być jakaś specjalna mapa, narysowana ręcznie albo w jakiej skali?
@Szamanka wydruk z Google działa, używa go wielu radiestetów. Skala ma znaczenie praktyczne — zbyt mała i nie trafisz wahadełkiem w konkretne miejsca, zbyt duża i mapa jest nieporęczna. Ja preferuję skalę 1:500 albo 1:1000 dla działki. Mapa musi być czytelna i musisz wiedzieć gdzie jest północ — orientacja przestrzenna pomaga w skupieniu intencji.
To w takim razie czy mogę zacząć od teleradiestezji nad mapą zanim w ogóle wyjdę na działkę? Bo jeśli wydruk z Google wystarczy, to mogłabym zrobić wstępny skan w domu i dopiero potem sprawdzić te miejsca w terenie. Zaoszczędziłoby to czas.
@Fasolkaa można tak zacząć, ale ja bym odradzała tę kolejność szczególnie na początku przygody z mapowaniem. Bez wcześniejszego kontaktu z terenem nie masz zakorzenionego wyczucia miejsca. Mapa będzie dla ciebie zbiorem linii, a nie przestrzenią którą czujesz. To tak jakby czytać wiersz w języku który znasz tylko ze słownika.
Mam pytanie do obu podejść — czy ktoś kiedyś porównał wyniki teleradiestezji nad mapą z późniejszym mapowaniem fizycznym i policzył ile procent pokrycia wyszło? Chodzi mi o konkretne liczby, nie ogólne wrażenie że 'mniej więcej się zgadza'.
Robiłem takie porównanie na działce którą znam dobrze. Wyniki teleradiestezji pokryły się z terenowymi mniej więcej w trzech czwartych przypadków. Ale uwaga — te rozbieżności były głównie w drobnych detalach, nie w głównych żyłach czy strefach geopatycznych. Duże anomalie wychodzą spójnie w obu metodach, małe różnią się lokalizacją o metr, dwa.
@Adept to jest uczciwa odpowiedź i zgadza się z moimi obserwacjami. Dodam że rozbieżności często wynikają z błędu skali na mapie, nie z błędu odczytu energetycznego. Jeśli punkt na mapie jest przesunięty o milimetr, na działce to już metr lub więcej. Stąd warto przy teleradiestezji zaznaczać nie punkty, tylko strefy.
Czytam tę rozmowę od jakiegoś czasu i mam pytanie praktyczne — jak zaznaczacie te strefy na mapie podczas pracy? Ołówkiem, pisakiem, naklejkami? I czy potem ta mapa z zaznaczeniami ma jakieś znaczenie energetyczne czy to czysto dokumentacyjnie?
@Klimcia_A ja używam ołówka bo można poprawić, a w tej pracy się zdarza. Przy finalnej wersji obrysowuję strefy różnymi kolorami — niebieski dla żył wodnych, czerwony dla krzyżowań Hartmanna, żółty dla stref o wysokim Bovisu. Mapa z zaznaczeniami to dla mnie dokument roboczy, nie obiekt energetyczny. Choć znam radiestetów którzy traktują ją inaczej i przechowują razem ze świadkiem miejsca.
A sieć Hartmanna to jest coś co biegnie wszędzie? Pytam bo wcześniej ktoś wspominał że jej linie są co 2,5 metra albo coś podobnego. To oznacza że na każdej działce mam dziesiątki tych linii?
@Heniek tak, sieć Hartmanna pokrywa cały teren, linie biegną mniej więcej co 2 do 2,5 metra w kierunku północ-południe i co 2 do 2,5 metra w kierunku wschód-zachód. Na działce 1000 metrów kwadratowych masz kilkaset punktów przecięcia. Ale nie wszystkie są problematyczne — problematyczne są szczególnie podwójne linie i miejsca gdzie sieć Hartmanna krzyżuje się z siecią Curry lub żyłą wodną. To się nazywa węzeł i to właśnie tych szukasz.
Kilkaset punktów przecięcia na działce — to brzmi jakby każde miejsce było potencjalnie problemem. Jak to możliwe że w ogóle gdzieś jest dobrze? Czy to znaczy że samo przecięcie linii Hartmanna to jeszcze nie problem, problem zaczyna się dopiero przy węzłach wielokrotnych?
Dokładnie tak. Zwykłe przecięcie siatki Hartmanna to neutralna albo lekko pozytywna struktura energetyczna. Problem zaczyna się kiedy masz nakładające się systemy — Hartmann plus Curry to już mocniejszy węzeł, a jeśli do tego dochodzi żyła wodna pod spodem, wtedy masz prawdziwy punkt obciążenia. Mapowanie polega właśnie na szukaniu tych wielokrotnych nakładań, a nie na zaznaczaniu każdego przecięcia Hartmanna. To by było bez sensu praktycznie.
Okej, więc jeśli dobrze rozumiem — zaczynam od mapowania żył wodnych i dużych stref geopatycznych, bo to są największe anomalie. A Hartmann i Curry to dodatkowa warstwa którą sprawdzam osobno i szukam pokrycia z tym co już znalazłam? To ma sens jako kolejność działań.
@Fasolkaa tak, masz to dobrze poukładane. Żyły i duże strefy to szkielet mapy, Hartmann i Curry to szczegółowość którą dokładasz potem. Ale powiem ci z doświadczenia — czasem to właśnie drobne węzły Curry'ego w konkretnym miejscu robią największy problem w sypialni, więc nie traktuj tej drugiej warstwy jako mniej ważnej.
Wróćmy do tego co powiedział Protazy o błędzie skali — jak dokładnie mam ustalić przesunięcie między mapą a terenem? Bo skoro milimetr na mapie to metr na działce, to moje zaznaczenia mogą być systematycznie przekłamane i nawet nie wiedziałabym o tym.
@Klimcia_A dokładnie tak to działa. Dlatego zanim zacznę mapować, wbijam w mapę kilka punktów referencyjnych — narożniki działki, studzienkę, charakterystyczne drzewo. Potem na terenie sprawdzam czy moje wahadełko reaguje dokładnie w tych miejscach gdzie je zaznaczyłam. Jeśli jest przesunięcie, koryguję cały układ. To zajmuje kwadrans ale potem praca jest dużo bardziej rzetelna.
Ten pomysł z punktami referencyjnymi jest świetny, notuję. Ale mam pytanie do Protazego — co jeśli działka jest na terenie pagórkowatym albo ma nieregularny kształt? Mapa jest zawsze płaska, a teren nie. Czy to nie psuje jeszcze bardziej tej skali?