Przy rytuałach miłosnych, które znam, czas poświęcony na przygotowanie zawsze był traktowany jako część samego rytuału, nie jako wstęp do niego. Jeśli szłaś zbierać zioła, to zbieranie było już rytuałem. Wydaje mi się, że przy przędzeniu jest dokładnie tak samo - ale chciałabym zapytać Kapturek, czy w tradycjach, które zna, jest jakaś zasada dotycząca długości tego procesu przygotowania?
@Wiolka88 Nie spotkałam się z konkretną zasadą dotyczącą długości - raczej z zasadą dotyczącą jakości stanu. Można przęść godzinę w rozproszeniu i nic z tego nie wyniknie, a można przęść kwadrans w głębokim skupieniu i to będzie wartościowe. Ale jest tradycja - nie podam teraz źródła, sprawdzę - że nić na zaklęcie powinna być przędzona w jednym posiedzeniu, bez przerwy. Masz wtedy ciągłość energetyczną wątku. Czy ktoś na tym forum tego próbował?
@Kapturek Ta zasada ciągłości pojawia się w kilku kontekstach nordyckich i celtyckich przy pracy z włóknem. Nie jako dogmat, ale jako zalecenie. Uzasadnienie jest proste: przerwa to moment, w którym twój stan się zmienia, oddajesz pracę i wracasz do niej inny. Pytanie, czy ta zmiana wzbogaca nić, czy ją rozbija. Nie mam na to odpowiedzi, ale zastanawia mnie, co Zenek75 o tym sądzi z perspektywy swoich notatek - bo to jest coś, co można przynajmniej próbować obserwować.
@Seid Rozumiem tę logikę ciągłości - że przerwa zmienia twój stan i wracasz do pracy jako ktoś inny. Ale mam pytanie: czy to nie jest trochę idealistyczne? W praktyce życie nie pozwala na godzinę bez przerwy przy wrzecionie. Czy jedna przerwa na herbatę naprawdę niweluje całą intencję?
@Zenek75 Nie niweluje, ale zmienia charakter pracy. Rozróżniłbym przerwę techniczną - wstałeś, napiłeś się wody, wróciłeś z tą samą intencją - od przerwy, w której zaangażowałeś się emocjonalnie w coś zupełnie innego. W tradycjach, które znam, kwestia nie była zero-jedynkowa. Chodzi o to, żeby nie wychodzić ze stanu, nie żeby nie ruszać się z krzesła.
@Seid To co Seid opisuje jest zgodne z tym, co mi przekazywano. Stan, nie pozycja ciała. Ale dodałabym jeszcze jedno: sama intencja powrotu do pracy może być częścią rytuału. Jeśli przerywasz świadomie i świadomie wracasz, to ta granica jest zaznaczona. Gorzej, kiedy przerywasz dlatego, że myśli ci odpłynęły i w zasadzie nie wiesz kiedy skończyłaś.
@Kapturek Właśnie to mnie zastanawia przy porównaniu do tarota. Kiedy rozkładam karty i mi uwaga odpływa w trakcie, to zazwyczaj traktuję to jako informację o moim stanie, nie jako błąd. Czy przy przędzeniu można podobnie podejść do rozproszenia? Czy to raczej sygnał, żeby skończyć i zacząć kiedy indziej?
@Lilka87 To ciekawe pytanie i myślę, że odpowiedź zależy od tego, co przędziesz i po co. Przy tarocie rozproszenie może być informacją, bo odczytujesz już istniejące symbole. Przy tworzeniu nici - tworzysz materię, która ma nieść intencję. Rozproszenie w trakcie tworzenia to nie jest informacja o procesie, to jest informacja o tym, że nie powinieneś teraz tworzyć. Chyba że traktujesz samo rozproszenie jako coś, co wchodzi w nić - ale to jest już bardzo specyficzne podejście i nie każda tradycja je przyjmuje.
Czytam tę rozmowę od początku i mam pytanie, które mnie trochę blokuje: czy ktoś z was zaczął od ręcznego przędzenia bez żadnej wiedzy o tradycji i po prostu intuicyjnie to rozwinął? Pytam, bo mam wrażenie, że tu wszyscy albo mają wiedzę tradycyjną, albo podchodzą analitycznie. A co z osobami, które po prostu czują, że chcą spróbować?
@Madzialena Ja zaczęłam intuicyjnie. Nie wiedziałam nic o tradycjach przędzenia w kontekście magicznym, wiedziałam tylko, że przy rytuałach miłosnych sznur i wiązanie ma znaczenie. Więc pomyślałam, że skoro wiązanie ma znaczenie, to może i to, co wiążę, też ma znaczenie. Przędzenie przyszło potem, jako naturalne rozwinięcie. Myślę, że intuicja jest pełnoprawnym punktem wejścia.
@Wiolka88 A czy ta intuicja potem jakoś pokryła się z tym, co znalazłaś w tradycjach? Czy raczej poszłaś w swoim kierunku i tradycja nie była ci potrzebna? Bo sama jestem w podobnej sytuacji - czuję, że chcę to zrobić, ale nie wiem, czy muszę znaleźć jakieś źródło, żeby to miało sens.
@Agnese91 Pokryła się w połowie. Rzeczy, które sama wypracowałam - skupienie, ciągłość, intencja przy każdym ruchu - okazały się spójne z tym, co potem czytałam. Ale były też elementy, których sama nie wymyśliłam, a które w tradycji mają konkretne uzasadnienie - na przykład kierunek skrętu nici i to, co symbolizuje. Tego bym sama nie odkryła.
Przepraszam, że wchodzę z podstawowym pytaniem, ale co znaczy kierunek skrętu? To chodzi o to, w którą stronę kręcisz wrzecionem? I skąd w ogóle wiadomo, który kierunek do czego służy?
@Karrot Tak, chodzi o kierunek, w którym skręcasz włókno przy tworzeniu nici. W uproszczeniu: skręt zgodny z ruchem wskazówek zegara jest zazwyczaj kojarzony z przyciąganiem, manifestowaniem, budowaniem - jest nazywany skrętem Z lub prawoskrętnym. Skręt przeciwny jest kojarzony z uwalnianiem, kończeniem, ochroną przez rozwiązanie czegoś. Ale to nie jest universal, różne tradycje mają różne przypisania, więc warto sprawdzić kontekst, zanim się tego trzymasz jak dogmatu.
@Seid To znaczy, że jeśli przędę z myślą o czymś konkretnym, to kierunek powinien pasować do celu? Czyli przy zaklęciu ochronnym wybrałbym jeden kierunek, a przy zaklęciu na przyciągnięcie czegoś - drugi?
@Karrot W tej logice - tak. Ale tu wraca pytanie, które było wcześniej w tym wątku: czy kierunek ma znaczenie sam w sobie, czy znaczenie mu nadajesz ty swoją intencją? Bo są tradycje, w których kierunek jest obiektywnie ważny, i są takie, w których liczy się tylko twoja świadomość wyboru. Sama skłaniam się ku temu drugiemu, ale nie twierdzę, że pierwsze jest błędne.
A jak to jest z bawełną kontra inne materiały? Tytuł wątku mówi o bawełnie, ale słyszałem że llen albo wełna mają inne własnoci energetyczne. Czy bawełna jest tu wyjątkowa czy chodzi tylko o ręczne przędzenie jako takie?
@Grymuar Bawełna jest specyficzna z kilku powodów, choć nie twierdzę, że jedyna słuszna. Po pierwsze jest roślinnego pochodzenia, co w wielu tradycjach łączy ją z energią ziemi, wzrostu i naturalnego cyklu. Po drugie - bawełna surowa, niebarwiona, jest neutralna pod względem dodatkowych procesów chemicznych, które mogłyby, w zależności od przekonań praktykującego, nakładać dodatkową energię lub ją zaburzać. Len ma podobne właściwości z uwagi na pochodzenie, wełna jest inna - zwierzęca, cieplejsza energetycznie. Ale wracając do tytułu wątku: podstawowe pytanie brzmiało o ręczne przędzenie versus kupowane, a materiał jest drugorzędny wobec procesu. Można ręcznie prząść wełnę i osiągnąć to samo skupienie.
Słucham tej rozmowy o kierunku skrętu i materiałach i myślę o czymś, co chyba nie padło wprost: czy kupując gotową nić w sklepie w ogóle wiemy, w którym kierunku była skręcona i z jakim nastawieniem? Przy ręcznym przędzeniu masz nad tym kontrolę. Przy kupnej - nie masz żadnej. Nie wiesz, kto to robił, w jakim stanie, jakie maszyny, jakie procesy. Z perspektywy pracy energetycznej to jest dość fundamentalna różnica.
@Helenka50 Ale czy to nie jest argument za oczyszczaniem kupnych materiałów przed użyciem, a nie za całkowitym odrzuceniem ich? Kamienie się oczyszcza, karty tarota się oczyszcza. Dlaczego nić miałaby być inna? Pytam, bo mam wrażenie, że tutaj dwie rzeczy są mieszane: argument za ręcznym przędzeniem i argument przeciwko kupnym materiałom.
@Ninka_S Masz rację, że to dwie różne rzeczy i dobrze, że to rozdzieliłaś. Oczyszczanie kupnej nici jest możliwe i sensowne. Ale moje pytanie było inne: czy po oczyszczeniu kupna nić jest równoważna ręcznie przędzonej? Oczyszczenie usuwa to, co było, ale nie dodaje tego, co ręczne przędzenie z intencją wnosi. To nie jest to samo.
@Helenka50 Właśnie to rozróżnienie wydaje mi się kluczowe dla całej tej rozmowy. Oczyszczenie to jest jak wyczyszczenie kartki papieru z poprzednich zapisów. Ręczne przędzenie to jest pisanie od początku, świadomie, litera po literze. Oba działania mają wartość, ale są zupełnie różne. Nie musisz wybierać jedno albo drugie - ale powinieneś wiedzieć, co robisz i po co.
@Azalia To jest dobra metafora, ale mam do niej jedno pytanie: jeśli oczyszczona kupna nić jest czystą kartką, a ręcznie przędziona jest już zapisaną - to co dokładnie jest na niej napisane? Twoja intencja z czasu przędzenia? I jak długo to zostaje? Bo jeśli przędziesz z intencją dziś, a rytuał robisz za tydzień, to czy ta "treść" się nie wietrzeje?
@Zenek75 Zostaje tak długo, jak materiał zachowuje integralność i jak ty sam ją podtrzymujesz. To nie jest zapis statyczny. Nić, którą przędłeś z konkretną intencją, nosi ten ślad - ale jeśli jej nie używasz, nie wzmacniasz, nie wracasz do niej - to z czasem energia może blaknąć. Podobnie jak blaknąć może naładowany kamień, który leży w szufladzie przez rok bez kontaktu. Ale to prowadzi do ważniejszego pytania: czy nić do zaklęcia ma być naładowana raz i gotowa, czy ma być żywa przez cały czas użytkowania?
@Pustelnik No właśnie - to jest to, co chciałem doprecyzować. Bo jeśli nić "blaknąć", to znaczy, że ręczne przędzenie daje ci tylko przewagę startową, nie przewagę trwałą. A to zmienia rachubę. Mam w notatkach dwa podejścia: jedno mówi, że materiał jest nośnikiem i sam w sobie nic nie gubi, drugie mówi, że bez podtrzymania intencja się ulatnia. Które jest bliższe temu, co sam stosujesz?
@Zenek75 To rozróżnienie między "nośnikiem" a "żywą intencją" jest według mnie jednym z ważniejszych podziałów w podejściu do przedmiotów magicznych w ogóle. Nie tylko nici. Kamień jako nośnik zapisuje i trzyma. Kamień jako żywy wymaga pracy. Przy przędzeniu myślę bardziej o tej drugiej kategorii - bo sam akt tworzenia jest relacyjny. Ale ciekawa jestem, co Seid o tym myśli, bo on chyba częściej pracuje z obiektami jako nośnikami?
@Kapturek Tak, mam tendencję do traktowania obiektów jako nośników, ale nie dlatego, że odrzucam to, co mówisz. Raczej dlatego, że przy nośniku łatwiej mi utrzymać dyscyplinę intencji - wiem, co zapisałem, kiedy i po co. Przy "żywym" obiekcie granica między moją aktualną intencją a dawną rozmywa się i mam poczucie, że mogę nieświadomie nadpisywać pracę. Przy niciach mnie to szczególnie niepokoi - bo jest ich dużo, są podobne, łatwo się pomylić.
@Seid To co mówisz o nadpisywaniu jest ważne, bo przy pracy z czakrami mam podobny problem ze starymi obiektami. Ale chcę wrócić do czegoś z wcześniejszego wątku - bo mamy tu bawełnę, nić, akt przędzenia, intencję i teraz jeszcze trwałość. Czy ktoś w ogóle porządkuje te warstwy przy samej pracy, czy raczej każdy trzyma to intuicyjnie?
@Azalia Ja nie porządkuję tego świadomie - raczej czuję, które warstwy są aktywne w danym momencie. Przy tarocie mam podobnie, tam też nie analizuję, czy karta jest nośnikiem czy żywa - po prostu pracuję. Ale zastanawiam się, czy przy przędzeniu to działa inaczej właśnie dlatego, że sama tworzysz materię. Przy tarocie karta już jest, ty tylko czytasz. Przy nici ty piszesz.
Sorki że przerwe, ale mam pytanie do Seid: jak odróżniasz, czy obiekt jest nadpisany czy tylko osłabiony? Bo to brzmni jakby był jakiś sposób na sprawdzenie? Albo to bardziej czujesz?
@Grymuar Nie ma jednej metody. Sam najczęściej sprawdzam przez skupienie na obiekcie i próbę odtworzenia pierwotnej intencji - jeśli ją czuję wyraźnie, zapis jest. Jeśli czuję coś innego albo nic konkretnego, to albo osłabienie, albo nadpisanie. Wahadełko tu może pomóc, choć niekoniecznie powie ci, co dokładnie się stało. Przy niciach sytuację komplikuje to, że mogłeś przęść kilka metrów z różnymi myślami i różne fragmenty mogą nieść co innego.
@Seid Chwila - mówisz, że różne fragmenty jednej nici mogą mieć różne zapisy? To znaczy, że przy długim przędzeniu musisz cały czas utrzymywać jednolitą intencję, bo inaczej nić jest niejednorodna? To brzmi jak naprawdę wymagająca praktyka.
@Karrot Tak, i to jest jeden z powodów, dla których w niektórych tradycjach każda sesja przędzenia jest krótka i zamknięta jako oddzielna całość. Nie przędziesz czterech godzin z jedną myślą - to niepraktyczne i prawdopodobnie niemożliwe. Ale możesz przęść dwadzieścia minut z konkretną intencją, zawiązać węzeł na końcu jako zamknięcie, i to jest spójna jednostka. Potem ewentualnie łączysz segmenty, ale każdy z nich ma swoją historię.
@Pustelnik To, co Pustelnik opisuje z węzłem zamykającym, jest mi bliskie przez rytuały wiązania. Węzeł nie tylko zamyka energię, on też jest granicą. Przy sznurach do rytuałów miłosnych zawsze zawiązuję na końcu przędzenia, nawet jeśli używam kupnej nici. Ciekawe, że ta sama logika działa tutaj, przy tworzeniu samego materiału.
Czytam o tych węzłach zamykających i mam pytanie, które może być naiwne: czy węzeł na końcu nici to to samo co węzeł w zaklęciu wiązania? Znaczy, czy to jeden symbol o różnych zastosowaniach, czy to przypadkowe podobieństwo nazwy?
@Madzialena Nie naiwne, ważne. To nie jest przypadek nazwy. Węzeł jako gest zatrzymania, zamknięcia, utrwalenia jest szeroko obecny w tradycjach magicznych - od nordyckich po słowiańskie. Przy przędzeniu węzeł zamykający ma tę samą logikę co węzeł w zaklęciu: coś, co było w ruchu, zostaje zatrzymane i utrwalone. Różnica jest w tym, co wiążesz: w zaklęciu wiązania - wolę lub energię zewnętrzną, przy zamykaniu nici - intencję wbudowaną w sam materiał.
@Kapturek To znaczy, że nić zamknięta węzłem mogłaby potem służyć jako element zaklęcia wiązania, i te dwie warstwy - intencja z przędzenia i intencja z zaklęcia - działałyby razem? Czy to może być też za dużo naraz?
@Agnese91 Mogłyby działać razem, jeśli są spójne. Ale tu uwaga: jeśli te intencje są różne albo nawet sprzeczne, możesz dostać obiekt, który "szarpie" we dwie strony. Nie musi być za dużo, ale musi być przemyślane. Sama bym nie łączyła kilku warstw bez wyraźnego powodu i bez świadomości, co każda wnosi.
Wracam do pytania Zenek75 sprzed kilku postów, bo ono mi nie daje spokoju. Powiedział, że ręczne przędzenie daje przewagę startową, nie trwałą. Ale przy kartach tarota byłoby podobnie - karta jako przedmiot fizyczny jest nośnikiem, ale bez praktyki czytającego, bez regularnego kontaktu, ta relacja słabnie. Czy nie jest tak, że wszystkie przedmioty magiczne wymagają podtrzymania? A jeśli tak, to może przewaga ręcznego przędzenia jest właśnie w tym, że od początku budujesz relację, nie tylko ładujesz obiekt?
@Helenka50 To jest dobry punkt i chyba zmienia moją wcześniejszą rachubę. Jeśli relacja z obiektem to ciągły proces, to przewaga ręcznego przędzenia nie blaknąć - ona jest fundamentem, na którym ta relacja jest budowana. Kupna nić może być oczyszczona, ale nie ma tej historii początku. Muszę to sobie przepisać w notatkach.
Ale chwila - czy historia początku zawsze jest zaletą? Jeśli ktoś zaczął przęść w złym nastroju, z rozproszeniem, z wątpliwościami - ta historia jest wbudowana w materiał. Przy kupnej nici oczyszczonej masz czystą kartę. Czy naprawdę zawsze lepsza jest nić z historią niż bez niej?
@Ninka_S To jest uczciwy zarzut i warto go trzymać w głowie. Ręczne przędzenie nie jest automatycznie lepsze - jest potencjalnie silniejsze przy dobrej pracy, ale też potencjalnie obciążone przy złej. Właśnie dlatego starsze przekazy kładły taki nacisk na przygotowanie do przędzenia: post, cisza, konkretny czas. Nie po to, żeby spełnić formę, ale żeby mieć pewność, że to, co wkładasz w materiał, jest tym, czym chcesz, żeby było.
To wszystko brzmi dla mnie jak argument za tym, żeby przed przędzeniem robić coś podobnego do tego, co robię przed rozkładaniem tarota - wyciszenie, wyraźne ustawienie intencji, może krótki rytuał otwarcia. Czy ktoś z was faktycznie tak to strukturuje? I czy to działa inaczej przy przędzeniu niż przy pracy z kartami?
@Lilka87 Tak, mam coś w rodzaju rytuału otwarcia przed przędzeniem - nie rozbudowanego, ale wyraźnego. Kilka minut ciszy, świadomie sformułowana intencja, czasem zapalenie czegoś, żeby oznaczyć granicę między zwykłym czasem a czasem pracy. I to naprawdę zmienia jakość skupienia. Ale chcę zapytać o coś innego: czy to strukturyzowanie początku wystarczy, czy trzeba też zamknąć sesję tak samo świadomie? Bo mi się zdarza, że zaczynam dobrze, a potem rozpraszam się przy kończeniu - i zastanawiam się, czy to wpływa na ten końcowy węzeł, który wcześniej omawialiśmy.