Zielarz - ten problem z 'dwoma zadaniami' to chyba najczęstsze co słyszę od osób zaczynających. Ale może warto zapytać Karolcię - bo ona najdłużej to robi - czy to wrażenie multitaskingu z czasem znika czy raczej zmienia formę?
znika w tym sensie, że przestaje być dwoma rzeczami. To trochę jak jazda na rowerze - na początku myślisz osobno o pedałowaniu, równowadze, kierunku. Potem to jedno działanie. Przy chodzeniu podobnie, ale trwa dłużej zanim się skleja.
ale czy to nie jest tak ze jak juz jzedizesz na rowerze automatycznie to przestajesz w ogole zwracac uwage? bo mi sie zdaje ze własnie o to nie chodzi w medytacji
@Czeremcha.2 bardzo dobra obserwacja, serio. Dlatego ten przykład z rowerem kuleje - bo tu nie chcemy automatyzmu, chcemy pełnej obecności przy każdym kroku nawet po latach praktyki. To jest właśnie to co odróżnia chodzenie medytacyjne od chodzenia po prostu.
wróćmy na chwilę do tego hałasu bo moje pytanie zostało trochę zawieszone - okej, nie odcinam się słuchawkami, akceptuję dźwięki jako część praktyki. Ale co jak ten hałas naprawdę wybija mnie z rytmu, nie filozoficznie, tylko dosłownie nie mogę się skupić?
@Rena77 to jest właśnie moment żeby zmienić miejsce, a nie metodę. Nie każde środowisko nadaje się na każdy etap praktyki. To nie jest porażka, to zdrowy rozsądek.
a gdzie w takim razie chodzić kiedy nie ma lasu pod ręką i jest hałas? bo to brzmi jak catch-22 - do medytacji chodzenia potrzebujesz dobrego miejsca, ale żeby dobrze wybierać miejsca musisz już wiedzieć co ci przeszkadza
@Malgosia_B no właśnie, i to jest bardzo praktyczny problem. Ja mieszkam w bloku, okolica ruchliwa. Parku nie ma blisko. Czy ktoś próbował wewnątrz, np. po korytarzu albo po pokoju?
próbowałam po pokoju! to znaczy nie mam dużo miejsca ale wyznaczyłam taki odcinek między oknem a drzwiami, dosłownie 6-7 kroków. I chodziłam tam i z powrotem. Dziwnie się czuło przez pierwsze może dwie minuty, ale potem nie przeszkadzało. Karolcia - to się liczy jako ta sama praktyka?
tak, liczy się. W tradycji theravady kinhin robi się właśnie na małej przestrzeni, czasem kilkanaście kroków w kółko. Długość trasy nie definiuje głębokości praktyki. Jak się czułaś po tej próbie w pokoju w porównaniu do spaceru?
@Karolcia bardziej skupiona podczas, ale po - mniej tego uczucia które opisywał Ildefons, że myśli jadą wolniej. Może dlatego że brakuje tego kontaktu z powietrzem, przestrzenią? Nie wiem czy to ma sens.
to co Apolonka opisuje to mi daje do myślenia - może chodzenie na zewnątrz działa mocniej właśnie przez te zmysły, wiatr, temperatura, zapach. A w pokoju zostaje sam ruch. Czy to nie znaczy że to jednak dwie trochę różne praktyki?
To ciekawe co Hilary zauważył - bo z jednej strony masz rację, że bodźce zewnętrzne dokładają warstwę. Ale nie powiedziałabym że to dwie osobne praktyki, raczej różne warunki tej samej. Apolonka - powiedz mi więcej o tym 'mniej wolnych myśli' po pokoju. Czy to było podczas czy zaraz po wyjściu z praktyki?
@Karolcia zaraz po. Dosłownie wyszłam z pokoju i ta lekkość w głowie, którą czuję po spacerze, nie była taka sama. Jakby w pokoju byłam bardziej skupiona ale... bardziej napięta też? Nie wiem jak to opisać dokładnie.
no właśnie chcę się upewnić że dobrze rozumiem - czyli zmysły zewnętrzne jak wiatr czy zapach to nie są przeszkody, tylko dodatkowy materiał do obserwacji? Bo ja intuicyjnie myślałem że im więcej bodźców, tym trudniej.
to co opisujesz - skupienie plus napięcie - to dosyć klasyczna różnica między praktyką w zamkniętej przestrzeni a na zewnątrz. Czy to napięcie czułaś fizycznie, np. w barkach albo szczęce, czy to bardziej stan umysłu?
a ja mam inne pytanie do tego wątku z pokojem - jak wyznaczyłaś ten odcinek, tak po prostu mentalnie czy fizycznie coś zaznaczyłaś? Bo ja próbowałem na korytarzu i stale się zatrzymywałem przy drzwiach jakby to był jakiś sygnał stop.
@Zielarz85 mentalnie, nic nie zaznaczyłam. Ale właśnie ten moment zawracania był dziwny - przez chwilę jakby uwaga 'resetowała się' przy każdym obrocie. Nie wiem czy to dobrze czy źle.
ten reset przy zawracaniu to nie jest problem, to jest moment który wiele tradycji traktuje jako osobną mikropraktykę. Zatrzymanie, obrót, ponowne ruszenie - każdy z tych etapów można obserwować osobno. Hilary, wracając do twojego pytania - tak, zewnętrzne bodźce mogą pogłębiać, nie tylko rozpraszać, ale to zależy od etapu. Czy na początku czy po jakimś czasie?
@Karolcia na początku chyba na pewno rozpraszają? Przynajmniej u mnie tak. Zapach kawy z okna i już jestem myślami przy śniadaniu. Ale rozumiem że z czasem to się zmienia.
a czy ktoś próbował z muzyką albo dźwiękami do medytacji w słuchawkach podczas chodzenia? Pytam szczerze bo wiem że wcześniej była mowa żeby nie, ale może są jakieś wyjątki, np. dźwięki natury zamiast ciszy?
@Rena77 dźwięki natury w słuchawkach to trochę paradoks - nakładasz sztuczną naturę na rzeczywiste otoczenie. Według mnie to bardziej relaks niż medytacja. Ale rozumiem skąd pokusa.
nie zgodzę się do końca z Naparstnicą - bo jak ktoś mieszka przy ruchliwej ulicy i nie ma wyjścia, to może to być most do prawdziwej praktyki. Pytanie tylko czy Rena77 pytasz o metodę docelową czy o radzenie sobie na początku?
@Piolun o radzenie sobie na początku, tak. Nie szukam preczki na całe życie, tylko czegoś co pozwoli mi w ogóle zacząć zamiast walczyć z autobusami za oknem.
to co Rena mówi jest bardzo praktyczne i myślę że niedoceniane w tych dyskusjach - większość z nas nie żyje w idealnych warunkach i ta rozmowa trochę zakłada dostęp do ciszy albo natury. A wracając do tematu pokoju kontra zewnątrz - Apolonka powiedziałaś że czułaś napięcie, ale byłaś bardziej skupiona. To może być właśnie ta różnica między koncentracją a obecnością?
@Malgosia_B o, to jest dobre rozróżnienie. Chyba tak - w pokoju jakby ściskałam uwagę, a na spacerze ona jest bardziej... miękka? Czy to ma sens praktycznie czy tylko brzmię poetycko?
ma sens, i to całkiem techniczny. W terminologii Mahasi Sayadaw - Birmańczyk, jeden z kluczowych nauczycieli vipassany w XX wieku - jest rozróżnienie między napięciem uwagi a 'lekkim dotknięciem' uwagi. Żadne nie jest lepsze z definicji, zależy od celu. Ciekawe że doszłaś do tego sama.
przepraszam że wchodzę z boku ale kto to jest ten Mahasi Sayadaw i czy to jest zwykła buddyjska tradycja czy coś specyficznego? bo trochę gubie się już czy meditacja chodzenia to buddyzm czy jest niezależna od religii
@Czeremcha.2 dobre pytanie i nie bój się go zadawać. Krótko: Mahasi Sayadaw to konkretny nauczyciel buddyjski, ale technika chodzenia jako element medytacji istnieje w wielu tradycjach i da się ją praktykować zupełnie świecko. To jak pytać czy oddychanie przeponą to hinduizm - nie jest, choć tam to opisali.
ja przez chwilę traciłem wątek ale wróciłem do tego co Malgosia napisała o koncentracji vs obecności i chyba właśnie to jest mój problem - ja cały czas próbuję się skupiać zamiast być. to brzmi jak oczywistość ale jakoś trudno mi to przełożyć na konkretny krok. dosłownie co robisz żeby przestać koncentrować?
@Ildefons82 mam dokładnie to samo pytanie, serio. Bo 'nie skupiaj się' brzmi jak instrukcja 'nie myśl o różowym słoniu'.
Ildefons, Zielarz - zamiast odpowiadać od razu, zapytam: jak stawiacie stopę? Pięta najpierw czy cała stopa? Czy w ogóle zwracacie na to uwagę podczas chodzenia?
no dobra, pięta - teraz jak to pytasz to sobie uświadomiłem że w ogóle nie wiem jak stawiam stopę podczas zwykłego chodzenia, a co dopiero podczas medytacji. Serio, nigdy na to nie zwracałem uwagi. I co to zmienia jeśli chodzi o tę koncentrację kontra bycie?
@Zielarz85 właśnie o to chodzi. Jak zaczynasz obserwować jak stawiana jest stopa, to nie musisz 'starać się koncentrować' - uwaga kieruje się sama, bo jest konkretny, fizyczny punkt zaczepu. Spróbuj następnym razem i powiedz mi czy poczułeś różnicę.
ok ale mi to trochę przypomina te ćwiczenia 'bądź tu i teraz' które zawsze brzmią prosto a potem człowiek stoi i myśli 'czy dobrze bywam tu i teraz?' i już jest za późno. Pytanie konkretne: czy ta pięta to ma być punkt skupienia przez cały czas chodzenia czy tylko na chwilę żeby wejść w tę obecność?
też mam to pytanie co Ildefons, bo wydaje mi się że jak zaczynam śledzić stopę to po chwili i tak myślę o tym że śledzę stopę i jakoś to nie jest już obecność tylko meta-myślenie. Czy to normalny etap czy coś robię źle?
to jest klasyczny etap i ma nawet swoją nazwę w niektórych tradycjach - 'refleksyjna świadomość', czyli umysł obserwujący siebie przy obserwowaniu. To nie jest błąd, to jest właśnie moment w którym praktyka zaczyna robić coś ciekawego. Ale powiedz mi - kiedy to meta-myślenie się pojawia, co wtedy robisz? Odpuszczasz, czy próbujesz wrócić do stopy?
sorry że wchodzę ale to co Apolonka opisuje to ja mam przy każdej próbie medytacji, siedzącej też. I zawsze myślałam że to znaczy że 'nie umiem' medytować. To naprawdę jest normalny etap a nie defekt?
@Rena77 naprawdę. I wiesz co, myślę że to jedno z największych nieporozumień wokół całego tematu - że medytacja to stan w którym myśli nie ma. A to meta-myślenie które opisujesz to właśnie jest praca umysłu, nie przeszkoda w niej. Karolcia, powiedz mi czy dobrze to rozumiem, bo nie chcę tu mówić głupot.