Wracając do Wiciokrzew i jej córki. Słuchałem tej rozmowy i uderzyło mnie że ona pyta o medytację dla córki, ale czy córka w ogóle tego chce? Bo może to jest pytanie mamy, nie córki.
To trafiona uwaga. Córka sama gdzieś przeczytała o mindfulness i zapytała mnie co o tym myślę. Więc to wyszło od niej. Nie chciałam jej namawiać, ona chciała wiedzieć. Dlatego tu piszę, bo nie wiedziałam co jej odpowiedzieć.
A powiedziałaś jej już cokolwiek co tutaj usłyszałaś? Czy czekasz żeby zebrać więcej informacji? Pytam bo rozumiem tę ostrożność, sama bym tak chyba robiła.
@Bibianna jeszcze jej nie mówiłam szczegółów, powiedziałam tylko że się upewnie. Chcę najpierw sama rozumieć żeby nie powiedzieć jej czegoś mylącego. Ale dzięki tej dyskusji chyba już wiem co powiedzieć, czyli żeby zapytała psychologa i że to nie jest coś do robienia teraz samej.
Śledziłam całą tę rozmowę i mam pytanie trochę z boku. Czy są jakieś praktyki które są bezpieczniejsze niż siedzaca medytacja przy takich problemach? Myślę o ruchowych, tai chi, coś w ten deseń. Czy to jest w ogóle inna kategoria czy to samo ryzyko?
@Salomea93 to ciekawy kierunek. Ruchu terapeutyczny i praktyki ciałowe mają inną dynamikę niż siedzące skupienie na wnętrzu. Niektórzy klinicyści uważają że delikatny ruch jak joga terapeutyczna albo tai chi mogą być mniej ryzykowne niż skan ciała, bo uwaga jest na działaniu, nie na ocenianiu. Ale i tu obowiązuje zasada konsultacji z terapeutą, bo zaburzenia odżywiania i stosunek do ciała to nie jest prosta sprawa nawet przy ruchu.
I tak wracamy do tego samego wniosku w każdym kierunku. Przy zaburzeniach odżywiania wszystko co dotyczy ciała wymaga rozmowy z kimś kto leczy. Chyba taka jest ostateczna lekcja tej dyskusji, choć pewnie będzie jeszcze co dopowiadać.