Chcę poruszyć temat, o którym rzadko się mówi wprost. Medytuje regularnie od jakichś trzech lat i ostatnio zaczęłam zauważać coś niepokojącego - po sesjach zamiast spokoju czuję się bardziej zmęczona niż przed. Nie fizycznie, bardziej... opróżniona. Jakby ktoś wyjął ze mnie poduszkę powietrzną. Zaczęłam się zastanawiać, czy to znak, że powinnam zrobić przerwę, czy może robię coś źle. Czy ktoś to zna? Kiedy w ogóle wiadomo, że praktyka przestaje służyć, a zaczyna drenować?
Znam to uczucie i to bardzo dobrze. U mnie było tak że im bardziej się starałam medytować tym gorzej się czułam po. Terapeuta powiedział mi że to może być tak zwane przeładowanie emocjonalne - ciało sygnalizuje że potszebuje odpoczynku a nie kolejnej pracy z umysłem. Ale nie wiem czy przerwa to jedyne wyjście, może chodzi o zmiane techniki?
Przepraszam, że wchodzę, bo dopiero zaczynam z medytacją, ale właśnie to mnie też trochę przeraża. Czytałam że medytacja ma pomagać, a tu wychodzi że może też zaszkodzić? Jak w ogóle odróżnić normalne zmęczenie po głębszej sesji od tego złego wyczerpania, o którym piszesz?
@Teodorka Nie chcę Cię straszyć, bo medytacja jako taka nie szkodzi. Chodzi mi o inny mechanizm - wyobraź sobie, że jesteś już emocjonalnie na minusie, a potem siadasz i zaczynasz jeszcze głębiej grzebać w środku. To trochę jak kopanie studni, gdy nie ma już wody. Ale właśnie dlatego pytam, bo sama nie jestem pewna, gdzie jest ta granica.
To co opisujesz, to nie jest rzadkość. Ciało i psychika mają swoją pojemność i medytacja - zwłaszcza głębsza, z pracą z emocjami - nie jest neutralna. Pytanie do Ciebie: czy ten stan pojawił się nagle, po jakimś trudnym okresie życiowo? Czy narastał stopniowo bez wyraźnego powodu?
@Szeptucha Narastał stopniowo, choć ostatnie miesiące były naprawdę ciężkie - dużo stresu w pracy, kilka trudnych rozmów w rodzinie. Ale medytowałam właśnie PO to, żeby to przepracować. Myślałam, że to dobry kierunek.
@Szeptucha A można spytać - co w takim razie powinno się robić zamiast medytacji w takim momencie? Bo ja jak byłam mocno wypalona to mój instynkt mówił żeby siąść i oddychać, a tu wychodzi że może to błąd?
@Wikusia66 Nie powiedziałam, że to błąd - powiedziałam, że ma pojemność. Sama technika ma znaczenie. Praca z oddechem to nie to samo co godzinna medytacja wglądowa, gdzie wchodzisz w emocje. Jedno może naprawdę uspokajać, drugie może momentami podbijać napięcie, jeśli jest go za dużo.
Co rozumiesz przez 'grunt'? Pytam serio, bo jeszcze nie znam wszystkich pojęć.
Ale chwila, bo nie rozumiem jednej rzeczy. Skoro medytacja miałaby szkodzić przy wyczerpaniu, to dlaczego wszyscy wszędzie mówią że jest dobra na stres? To jedno czy drugie.
@Nebularia Myślę że tu chodzi o roznice między stresem a wyczerpaniem emocjonalnym. Stres to takie napięcie na wierzchu, a wyczerpanie to jakby pusty zbiornik. I to drugie to inny stan, co nie?
@Nebularia To nie jest sprzeczność. Medytacja jest dobra na stres, gdy masz zasoby. Gdy jesteś na dnie, ta sama technika może działać inaczej - nie dlatego, że jest zła, ale dlatego, że nie każda praktyka pasuje do każdego stanu. To jak różnica między treningiem kondycyjnym a rehabilitacją po kontuzji.
Słucham tej rozmowy i zastanawiam się nad czymś innym. Mówicie o przerwie od medytacji, ale czy chodzi Wam o całkowitą przerwę, czy może o zmianę formy? Bo to duża różnica. Geomantka_E, jakiego rodzaju medytację robisz na co dzień?
@Jowitka Głównie skan ciała i coś w stylu medytacji czakrowej, czasem wizualizacje. Rzadziej sam oddech. I właśnie zastanawiam się, czy może problem leży w tym, że skan ciała przy dużym napięciu emocjonalnym za mocno wyciąga to, co siedzi głębiej?
@Geomantka_E tu mogę powiedzieć wprost - skan ciała przy zablokowanej czakrze splotu słonecznego to proszenie się o kłopoty. Jeśli tam jest napięcie, to taka medytacja tylko to aktywuje, bez przepracowania. Trzeba najpierw oczyścić energetycznie, a potem wchodzić głębiej.
@Wieslawka63 Powiedziałaś 'proszenie się o kłopoty' - to dość mocne sformułowanie. Skąd wiesz, że tu chodzi konkretnie o splot słoneczny? Geomantka_E opisała ogólne wyczerpanie, nie lokalizowała żadnego napięcia.
@Szeptucha No ale stres w pracy, rodzina, emocje - to klasycznie idzie w splot słoneczny. Tak to działa energetycznie.
@Wieslawka63 To nie jest tak mechaniczne. Każda osoba inaczej trzyma napięcie w ciele i nie można mówić 'klasycznie idzie tu i tu' bez pracy z konkretnym człowiekiem. Geomantka_E, nie sugeruję, żebyś opierała się na tym rozpoznaniu bez własnej weryfikacji.
Dobra, to może powiem wprost co czuję po tych sesjach ze skanem ciała - nie tyle zmęczenie, co coś w rodzaju rozszczelnienia. Jakby po wszystkim byłam bardziej odsłonięta na zewnętrzne bodźce, trudniej mi się 'zamknąć'. Czy to ma sens dla kogoś z Was?
Od mniej więcej trzech, czterech miesięcy. Wcześniej skan działał na mnie inaczej - wychodziłam z sesji spokojniejsza. Teraz jest odwrotnie.
To brzmi jakby gdzieś w trakcie tych miesięcy coś się zmieniło. Nie w technice, ale w Tobie. Geomantka_E, pisałaś że ostatnio dużo stresu w pracy i trudne sprawy rodzinne - kiedy to się zaczęło w stosunku do tej zmiany w medytacji?
@Wikusia66 Właściwie mniej więcej w tym samym czasie. Nie pomyślałam o tym tak wcześniej, ale chyba to się nałożyło. Trudny okres i zmiana w odczuciach po medytacji pojawiły się razem.
To jest ważna obserwacja. Zmiana nie jest w technice - technika ta sama. Zmienił się kontekst wewnętrzny, w którym ją stosujesz. I to jest właśnie to, o czym mówiłam od początku. Skan ciała zakłada pewne minimum stabilności, żeby nie wyciągać więcej niż jesteś w stanie w danej chwili przetrawić.
@Szeptucha A skąd wiadomo ile to 'minimum stabilności'? Serio pytam, bo to brzmi bardzo subiektywnie. Każdy powie co innego.
@Nebularia Tak, to jest subiektywne i to jest właśnie problem z szukaniem jednej odpowiedzi dla wszystkich. Ale są pewne sygnały - właśnie takie jak opisuje Geomantka_E. Efekt odwrotny do zamierzonego to jeden z nich. Czy po sesji jesteś bardziej roztrzęsiona niż przed? To już coś mówi.
Czy to znaczy że powinnam zwracać uwagę na to jak się czuję po każdej medytacji, nie tylko w jej trakcie? Bo ja raczej oceniałam czy było spokojnie w czasie sesji, a nie co potem.
@Teodorka Ja właśnie tak zaczęłam - przez długi czas oceniałam tylko 'jak szło' podczas siedzenia. A potem zorientowałam się że chodzi bardziej o to co zostaje przez resztę dnia.
Dobre pytanie Teodorka. Ja bym dodała jeszcze następny ranek - czasem efekty wychodzą z opóźnieniem. Geomantka_E, jak śpisz w noce po intensywniejszych sesjach?
@Jowitka Gorzej. To też zauważyłam, ale jakoś nie łączyłam z medytacją. Myślałam że to stres sam w sobie.
Hmm. Zazwyczaj kończę, biorę kilka głębszych oddechów i tyle. Nie ma żadnego konkretnego rytuału zamknięcia sesji.
No właśnie, brak domknięcia to błąd podstawowy. Skan ciała to otwieranie kanałów i jak nie zamkniesz tego porządnie to potem chodzisz 'otwarta'. Dlatego to rozszczelnienie które opisujesz.
@Wieslawka63 Idea domknięcia sesji jest sensowna, ale nie dramatyzujmy z 'otwartymi kanałami'. Chodzi bardziej o to, żeby ciało i umysł dostały sygnał że sesja się kończy i wracamy do codzienności. To może być prosta rzecz - kilka ruchów, dotknięcie podłogi, coś konkretnego.
@Szeptucha A jakie domknięcia według Ciebie najlepiej działają przy pracy z ciałem? Bo w kontekście rytuałów zawsze kończę coś konkretnym gestem albo słowem, ale przy samej medytacji nigdy o tym nie myślałam.
@Dziedzilia To ciekawe pytanie. Myślę że analogia z rytuałem jest tutaj trafna - musi być coś, co mózg i ciało rozpoznają jako wyraźny koniec. Dotknięcie dłońmi podłogi, kilka świadomych kroków, zimna woda na nadgarstki. Cokolwiek co przenosi uwagę z wewnątrz na zewnątrz. Ale to nie rozwiązuje problemu Geomantki, bo domknięcie pomoże przy zdrowym wyczerpaniu, nie przy głębszym kryzysie.
Właśnie chciałam to powiedzieć - domknięcie to dobra praktyka, ale to nie odpowiada na pytanie z tytułu wątku. Czyli kiedy w ogóle brać przerwę, nie jak poprawiać sesje. Geomantka_E, a Ty już podjęłaś jakąś decyzję w tej sprawie czy jeszcze szukasz?
@Wikusia66 Szczerze? Jeszcze szukam. Czuję że potrzebuję jakiegoś kryterium, które mi powie 'stop' albo 'zmień formę'. Bo sama nie wiem czy powinnam całkowicie odpuścić na jakiś czas, czy tylko zmodyfikować co robię.
@Geomantka_E skoro szukasz kryterium - spróbuj odpowiedzieć sobie na jedno pytanie: czy po sesji czujesz się bardziej zdolna do funkcjonowania, czy mniej? Nie mówię o euforii ani głębokiej spokojności. Mówię o prostej zdolności do zajęcia się życiem. Jeśli regularnie - mniej, to masz odpowiedź.
@Szeptucha To brzmi prosto, ale mam wrażenie że w praktyce trudno to ocenić kiedy jest się w środku trudnego okresu. Geomantka_E, czy Ty w ogóle masz teraz dostęp do takiego porównania? Znaczy - pamiętasz jak było 'normalnie'?
@Wikusia66 Pamiętam, ale nie wiem czy to uczciwe porównanie. Kiedy wszystko szło dobrze, i medytacja szła dobrze. Trudno mi teraz oddzielić co jest skutkiem medytacji, a co skutkiem samej sytuacji życiowej.
Ale właśnie to jest sedno - skoro nie da się oddzielić, to może ta przerwa jest jedynym sposobem żeby to sprawdzić? Tzn. nie medytujesz przez tydzień i patrzysz czy jest lepiej czy gorzej?
@Nebularia A jeśli jest gorzej bez medytacji, to co to oznacza? Że jednak potrzebuje tej praktyki mimo wyczerpania? Szczerze nie wiem jak to interpretować.
To nie jest takie oczywiste jak brzmi. Przerwa to nie jest tylko 'sprawdzian' - czasem samo wzięcie przerwy jest już działaniem, nie testem. Geomantka_E, a myślałaś o tym żeby zamiast rezygnować całkowicie, po prostu skrócić sesje drastycznie? Z ilu minut teraz korzystasz?
@Jowitka Zazwyczaj około trzydziestu, czasem czterdziestu minut. Próbowałam skrócić do piętnastu - nie czułam dużej różnicy.
Ja przez jakiś czas robiłam coś co chyba nie ma nazwy - po prostu siedziałam i słuchałam dźwięków na zewnątrz, dosłownie trzy, cztery minuty. Zero skupienia na ciele, zero oddechu 'z intencją'. I to paradoksalnie więcej mi dawało w trudniejszym czasie niż pełna sesja. Nie wiem czy to jest medytacja w sensie technicznym ale działało.
@Wikusia66 To co opisujesz to trochę jak praktyki zewnętrznej uważności - uwaga skierowana na zewnątrz, nie do środka. Zastanawiam się czy właśnie taka zmiana kierunku nie jest kluczowa przy wyczerpaniu emocjonalnym. Szeptucha, co myślisz? Skan ciała to wchodzenie do wewnątrz, a może czasem potrzeba odwrotnie?
@Dziedzilia Dokładnie tak bym to opisała. Przy przeciążeniu emocjonalnym praca z ciałem od wewnątrz może być jak zagłębianie się w miejsce, które jest już przepełnione. Zewnętrzna uwaga - dźwięki, tekstury, temperatura powietrza - daje ulgę bez wymagania czegokolwiek.
No ale to nie jest żadna medytacja wtedy, tylko zwykłe siedzenie i patrzenie. Po co to nazywać praktyką?
@Nebularia Bo jak nie ma intencji i techniki, to mózg się nie przestawia. Medytacja to jest coś konkretnego, a nie po prostu bycie cicho.
@Wieslawka63 a skąd to przekonanie że 'przestawienie mózgu' wymaga techniki? Uwaga skierowana świadomie to jest rdzeń każdej praktyki uważności. Kierunek i obiekt uwagi mogą być różne.
Wtrącę się bo to mnie ciekawi od strony praktycznej. Prowadzę notatki z sesji od dłuższego czasu i zauważyłam pewien wzorzec u siebie - w miesiącach z dużym obciążeniem zewnętrznym moje 'skuteczne' sesje trwały krócej i były prostsze. Głębsza praca wchodziła sama kiedy życie było spokojniejsze. Geomantka_E, czy próbowałaś kiedyś notować co czujesz po każdej sesji, nawet dwa zdania?
@Rozmarynka Nie, nigdy systematycznie. Kilka razy zapisałam coś po szczególnie mocnej sesji, ale to rzadkość. To może być właśnie to czego mi brakuje - jakiś punkt odniesienia w czasie.
Dokładnie. Bez notowania trudno zobaczyć wzorzec. Jeden zły dzień to nie trend, ale pięć podobnych obserwacji pod rząd - to już coś mówi. Pytanie czy chcesz teraz zacząć notować i poobserwować jeszcze chwilę, czy czujesz że potrzebujesz decyzji już teraz?
Szczerze mówiąc czuję lekkie zmęczenie samą tą analizą. Jakby każde podejście do tematu medytacji wymagało teraz dużo głowy, a wcześniej było naturalne. To też chyba coś mówi.
To co właśnie napisałaś - to dla mnie brzmi jak odpowiedź na pytanie z tytułu wątku. Kiedy sama analiza praktyki wyczerpuje, a nie ożywia, to chyba moment żeby po prostu odpuścić na jakiś czas bez rozkminiania dlaczego i jak. Czy ktoś tu miał taki moment i wie co potem?
Miałam. Kilka lat temu po bardzo trudnym okresie zupełnie przestałam na kilka tygodni. Nie zastępowałam niczym, nie szukałam łagodniejszych form. Po prostu przerwa. I kiedy wróciłam, technicznie wszystko było inne - spokojniejsze, bardziej moje. Czasem ciało wie lepiej niż głowa kiedy potrzebuje pustki, a nie pracy.
@Szafirek84 A kiedy wróciłaś po tej przerwie, to od razu weszłaś w swoje stare techniki czy zaczęłaś od czegoś prostszego? Bo boję się, że jak całkowicie odpuszczę, to potem będzie mi trudno wrócić.
@Teodorka Wróciłam od czegoś bardzo prostego, właściwie od samego siedzenia w ciszy. Nie planowałam żadnej techniki. I to samo się ułożyło po jakimś czasie. Lęk przed 'nieumiejętnym powrotem' jest, jak myślę, częścią tego samego wyczerpania co reszta.
Ale czy po takiej dłuższej przerwie nie traciło się czegoś, co wcześniej było wypracowane? Pytam serio, bo to mnie też powstrzymuje przed odpuszczaniem gdy jest gorzej - takie wrażenie że cofnę się o kilka miesięcy.
@Nebularia Co konkretnie rozumiesz przez 'cofnięcie się'? Bo to słowo sugeruje jakiś liniowy postęp w medytacji, a zastanawiam się czy to w ogóle tak działa.
@Szeptucha No, że np. trudniej mi będzie się skupić, że te chwile wyciszenia które udało mi się osiągnąć znikną. Nie wiem, może to irracjonalne.
Tez miałam to przekonanie przez długi czas i szczerze - po przerwie skupienie wróciło szybciej niż myślałam. Chyba ciało pamięta więcej niż się spodziewamy. Ale przy bardzo dużym wyczerpaniu i tak nie byłam w stanie normalnie siedzieć, więc pytanie czy to w ogóle ma sens porównywać.