Chroniło. Mechanizmy obronne zawsze czemuś służą. Pytanie czy wciąż służą temu samemu celowi, czy może sytuacja, która je wywołała, już dawno minęła, a one zostały. I właśnie to może medytacja pomaga sprawdzić.
@Laurencja ale skąd mam wiedzieć, że sytuacja minęła? Bo ciało i psychika chyba nie zawsze mają tę samą informację co głowa.
@Zdzichu właśnie dlatego to nie jest prosta analiza. I właśnie dlatego ten proces bywa niekomfortowy - bo head mówi 'to już za tobą', a reszta ciebie jeszcze nie dostała tej wiadomości.
I wracając do pytania z tytułu - to chyba jest jeden z powodów, dla których medytujący wyglądają na 'bardziej emocyjnych'. Bo nagle to ciało i reszta zaczynają aktualizować informacje, które głowa miała od dawna. I to wychodzi na zewnątrz.
@Florka77 nie doganiają - synchronizują się. Bo to nie jest tak, że jedno jest z przodu a drugie z tyłu. One po prostu często idą innymi ścieżkami i medytacja je gdzieś zaczyna łączyć. Przynajmniej tak to u mnie wyglądało.
Przepraszam że wchodzę bo czytałam tę rozmowę od początku i mam pytanie - czy ta synchronizacja o której mówi Seba to coś, co czuć w trakcie medytacji, czy raczej potem, w codziennym życiu?
@Rozalinka_02 z mojego doświadczenia - głównie potem. W trakcie medytacji to raczej obserwujesz, a efekty wychodzą gdzieś w ciągu dnia, w sytuacjach, w których zwykle byś zareagował inaczej.
I chyba właśnie to jest odpowiedź na pytanie Wahadlarki z początku. Nie 'czy medytujący są bardziej emocyjni', tylko czy są bardziej obecni w swoich emocjach. A to wygląda inaczej z zewnątrz niż czuje się od środka.
To co napisała Cykoria jakoś mnie zatrzymało. 'Bardziej obecni w swoich emocjach' - to jest inne niż 'bardziej emocyjni'. Ale czy to nie wychodzi na to samo z zewnątrz? Bo jeśli ktoś obserwuje mnie i widzi, że płaczę na filmie, który wcześniej mnie nie ruszał, to dla niego jestem bardziej emocjonalna. Niezależnie od tego, jak to czuję od środka.
No tak, ale chyba chodzi o to, żebyśmy my sami wiedzieli, co się dzieje, a nie żebyśmy wyglądali konkretnie dla otoczenia. Choć rozumiem, że to ważne - bo to otoczenie potem pyta 'co ci jest'.
@Jasiek61 a czy otoczenie nie ma racji, pytając? Jeśli zmiana jest widoczna z zewnątrz, to może warto się zatrzymać i sprawdzić, czy to faktycznie ta 'synchronizacja' Seby, czy może coś innego.
@Sagea co masz na myśli mówiąc 'coś innego'? Bo to brzmi trochę ostrzegawczo i chętnie doprecyzuję, co miałem na myśli, jeśli to pomaga.
@Seba86 no właśnie nie wiem - dlatego pytam. Mam wrażenie, że na tym forum czasem wszystko tłumaczymy duchowością albo praktyką, a nie zawsze to musi być wyjaśnienie. Jeśli ktoś zaczyna płakać na filmach i reagować inaczej niż wcześniej, to może być i medytacja i coś zupełnie innego. I skąd wiadomo co?
Skąd wiadomo - to jest dobre pytanie. Chyba po tym, czy te reakcje są dla ciebie zrozumiałe, gdy się pojawiają. Płakanie na filmie może być uwalnianiem czegoś, co czekało. Ale może też być znakiem, że jesteś przeciążona. Różnica jest w tym, jak się czujesz po, nie w trakcie.
@Laurencja to znaczy, że jeśli po tym płakaniu czuję ulgę, to jest ok, a jeśli czuję się gorzej, to niekoniecznie?
@Rozalinka_02 mniej więcej tak. Choć bywają też momenty, gdzie nie ma od razu ulgi i to też może być część procesu. Ale jeśli jest sama ciężkość, bez żadnej ulgi po, i tak dzieje się regularnie - to warto się temu przyjrzeć uważniej.
Ja bym tu dorzuciła jeszcze jeden sygnał - czy masz poczucie, że masz nad tym jakąś kontrolę. Tzn. nie kontrolę w sensie 'zatrzymuję emocje', ale że jesteś w stanie usiąść z tym, co czujesz, bez uciekania. Bo jak nie masz żadnej kotwicy, to może to być za szybko.
@Wozka90 ale jak to zmierzyć? Bo ja na początku miałem wrażenie, że mam kontrolę, a potem się okazało, że tak naprawdę znowu chowałem emocje, tylko w inny sposób. Jakby nową warstwą spokoju przykryłem stare rzeczy.
@Feliks62 o, to jest ważne. Jak to w końcu zauważyłeś, że to nowa warstwa, a nie prawdziwy spokój?
@Wozka90 chyba dopiero jak coś mnie zaskoczyło - jakaś sytuacja, której się nie spodziewałem - i zareagowałem zupełnie nieproporcjonalnie. I wtedy zobaczyłem, że pod tym 'spokojem' siedziało sporo rzeczy.
To co Feliks opisuje to chyba jeden z bardziej podstępnych etapów praktyki. Bo wyglądasz spokojnie, może nawet sam wierzysz, że jesteś spokojny, a potem coś małego puszcza wszystko naraz. I to właśnie jest moment, kiedy można pomyśleć, że medytacja 'nie działa' albo 'zepsuła' coś.
oj tak właśnie to miałam. coś małego i boom. myślałam ze zwariowałam. i wtedy przestałam medytować na jakis czas bo się boiłam
@Magnolka wrociłam ale powoli. zaczęłam od krotkicj sesji. i tym razem jak cos wychodziło to nie walczyłam z tym tak bardzo. nie wiem czy to dobrze ale mi pomagało
Czytam tę rozmowę i zastanawiam się - czy jest jakiś sposób, żeby w ogóle się do tego przygotować? Tzn. zanim zacznie się wychodzić coś dużego. Czy to jest w ogóle możliwe?
@Arktura96 moim zdaniem nie do końca, bo nie wiesz co siedzi, dopóki nie zaczniesz. Ale można wejść w to wolniej - krótsze sesje, regularne raczej niż długie maratony, i coś co działa jak zakotwiczenie po medytacji. Dla mnie był to spacer, dla kogoś innego może być herbata, notatnik, cokolwiek.
To z tą kotwicą brzmi sensownie. Ja miałam okres, że wstawałam z medytacji i od razu wpadałam w codzienność - telefon, obowiązki - i teraz widzę, że to mogło być właśnie ucieczką przed tym, co wychodziło. Jakby przeskakiwałam przez moment, który był ważny.