Dokładnie tak. Ja nikomu nie tłumaczyłam dlaczego środa jest ważna. Powiedziałam że jest i to wystarczyło. Ale żeby to wystarczyło, musiałam sama najpierw w to uwierzyć. Jeśli mówisz 'proszę nie wchodź bo... no bo tak' to brzmi jak prośba, nie ustalenie.
@Kminek a co jeśli partner jest typem który chce rozumieć? Mój na przykład nie zaakceptuje 'bo tak' i nie jest to złośliwość, on po prostu funkcjonuje inaczej. Musiałam mu wyjaśnić coś konkretnego żeby w ogóle miał ramę do trzymania. Bez wyjaśnienia dla niego to było przypadkowe, więc i podejście było przypadkowe.
@Selenaa rozumiem to, i nie mówię że moja metoda działa dla każdego związku. Mój partner jest inaczej skonstruowany. Ale mam pytanie - co mu powiedziałaś? Bo to ważne czy to było wyjaśnienie treści czy wyjaśnienie potrzeby.
@Kminek powiedziałam że mam praktykę która wymaga skupienia i że to skupienie się rozprasza przy obecności innych. Nie wchodziłam w szczegóły co to za praktyka. I to zadziałało - bo on zrozumiał mechanizm, nie musiał znać treści.
To jest chyba klucz do tej rozmowy w ogóle - nie musisz tłumaczyć CO robisz, żeby uzasadnić DLACZEGO potrzebujesz przestrzeni. Te dwie rzeczy można rozdzielić i to często jest dużo łatwiejsze niż próba przekazania treści komuś kto nie ma kontekstu.
Dobra, bo to mnie naprowadza na coś. Może mój problem nie polega na tym że partner nie rozumie magii. On rozumie że potrzebuję ciszy i skupienia. Problem jest w tym że pyta 'co robiłaś' i ja nie wiem co odpowiedzieć, i to mnie blokuje bardziej niż sam rytuał. Może muszę sobie poukładać odpowiedź zanim on zada pytanie.
A to jest ciekawe - masz gotową odpowiedź kiedy pyta o inne rzeczy, a tu nie masz. Skąd ta różnica? Czy to jest wstydu kwestia, czy po prostu nie wiesz jak to skrócić do jednego zdania?
@Granacik93 nie wiem jak to skrócić, naprawdę. Bo jak mówię 'medytowałam' to jest prawda ale niepełna i to czuję. A jak powiem coś pełniejszego, to wchodzę w obszar który wymaga całego kontekstu. Jedna linijka nie istnieje.
Może problem nie jest w tym że jedna linijka nie istnieje, tylko że szukasz linijki która będzie jednocześnie prawdziwa, pełna i nie wymagająca rozmowy. A taka linijka dla żadnego ważnego tematu nie istnieje. Pytanie jest czy możesz zaakceptować że albo powiesz prawdziwe skrócenie, albo zdecydujesz się na dłuższą rozmowę - i obie opcje są uczciwe.
@Leokadia No dobra, ale zatrzymajmy się przy tym. Leokadia napisała że albo powiesz skróconą wersję albo całą prawdę - ale czy to naprawdę jest tak zero-jedynkowe? Nie ma czegoś pośredniego? Bo mam wrażenie że w tej rozmowie ciągle wychodzi że trzeba albo ukrywać albo tłumaczyć od Adama i Ewy.
@Lubomir04 jest coś pośredniego, ale to wymaga innego rodzaju pracy. Nie chodzi o treść odpowiedzi, tylko o to żeby przestać traktować pytanie 'co robiłaś' jako egzamin. Bo jeśli traktujesz je jak egzamin, to każda odpowiedź będzie niewystarczająca. Mój partner też pyta, ja mówię 'robiłam coś dla siebie' i to zamyka temat nie dlatego że go zbywam, tylko że obydwoje mamy zgodę na to że nie wszystko wymaga rozwinięcia.
Właśnie to 'robiłam coś dla siebie' brzmi u mnie sztucznie i sama to czuję. Jakbym kłamała przez prawdę. A on by pewnie spytał 'no ale co konkretnie' bo on tak ma, musi mieć obraz sytuacji. To nie złośliwość, on po prostu jest wizualny i potrzebuje danych.
a gdybyś mu dała dane, ale nie te które myślisz że chce? Coś w stylu: zapaliłam świecę, siedziałam cicho, skupiałam się na jednej rzeczy przez pół godziny. To wszystko jest prawdą i to jest obraz sytuacji. Nie musi wiedzieć co oznaczała ta świeca.
To jest bardzo konkretna propozycja i myślę że ona w wielu przypadkach zadziała. Ale chcę dopytać - czy nie pojawia się tu ryzyko że zaczynasz dostarczać mu coraz więcej danych za każdym razem, bo poprzedni poziom przestaje wystarczać? Że to jest proces który sam się nakręca?
@Leokadia to zależy chyba od partnera. Mój przyjął pewien poziom i na nim został, nie ciągnął dalej. Ale rozumiem że nie wszyscy tak funkcjonują. Jak to sprawdzić zanim się wejdzie w ten cykl?
Ja mam wrażenie że ten wątek z danymi jest trochę osobny od tego co Witchling82 opisywała na początku. Bo ona nie miała problemu z tym CO powiedzieć partnerowi - miała problem z tym że to nasłuchiwanie nie odpuszcza nawet kiedy partner trzyma się zasad. To są dwie różne rzeczy czy ja źle to czytam?
@Selenaa masz racje, trochę poszłyśmy w bok. Choć to jest powiązane - bo ten stres z pytaniem 'co robiłaś' to jest inny rodzaj napięcia niż nasłuchiwanie podczas rytuału. Nasłuchiwanie to jest ciało, to się dzieje bez myślenia. A to z pytaniem to jest już głowa, to się włącza jak koniec. Jakby dwa różne problemy z tym samym człowiekiem.
Czyli masz dwie odrębne kwestie - jedna jest somatyczna, druga jest narracyjna. I może każda potrzebuje innego podejścia. Nie wiem czy da się rozwiązać je jednym ruchem.
Zgadzam się z Kminkiem. I powiem więcej - te dwie rzeczy mogą się nawzajem napędzać. Stres z pytania po fakcie wchodzi do ciała przed kolejnym razem i potęguje nasłuchiwanie. Dopóki jedno nie odpuści, drugie też się nie uspokoi. Mnie z tego wyciągnęło dopiero kiedy przestałam traktować zakończenie rytuału jako moment kiedy wychodzę z trybu i wchodzę w tłumaczenia. Zrobiłam z tego przejście, nie przełącznik.
@Ludwinia53 co masz na myśli mówiąc przejście? Czy to jest jakiś konkretny gest czy raczej coś wewnętrznego?
@Krolewa u mnie było konkretne - kilka minut siedzenia po zakończeniu, herbata, zanim wyszłam z pokoju. Nie medytacja, po prostu chwila której ciało uczyło się jako bufor. Z czasem to przestało być potrzebne w takiej formie, ale na początku miałam to jako stały element. Bez tego wchodziłam do kuchni z głową nadal w rytuale i każde pytanie partnera było jak wtargnięcie.
To jest coś o czym rzadko się mówi - że zakończenie rytuału to jest jego część, nie osobny etap. I że przestrzeń po nim jest tak samo ważna jak ta przed. Ja dość długo tego nie rozumiałam i traktowałam to jak stratę czasu, a potem zobaczyłam że to właśnie bez tego zamknięcia wracam do codzienności z połową głowy jeszcze tam.
okej to ma sens, ale jak to wytłumaczyć partnerowi? Bo jeśli wychodzę po dwudziestu minutach od zakończenia i mówię że skończyłam godzinę temu, to i tak dla niego to brzmi jakbym siedziała w pokoju bez powodu przez te dwadzieścia minut.
@Krolewa a czy musisz mu tłumaczyć te dwadzieścia minut? Mam na myśli - to jest czas dla ciebie, nie dla niego. Jeśli masz ustalone że masz ten pokój do określonej godziny, to te dodatkowe minuty są nadal w tym bloku. Nie musisz z nich rozliczać się co do minuty.
ale u mnie nie ma bloku godzinowego, to jest bardziej że jak zaczynnam to on wie żeby nie przeszkadzać, nie ma tu żadnej konkretnej granicy czasowej. I może to jest problem - bo jak nie ma granicy, to i zakończenie jest niejasne i dla mnie i dla niego.
to może warto by ten blok wprowadzić, chocby orientacyjnie? Nie musi być co do minuty, ale 'od osiemnastej do dziewiętnastej robię swoje' daje jemu coś konkretnego i tobie też - bo wiesz że masz godzinę bez negocjowania kiedy możesz zacząć.
Zaciekawione mnie to inne - czy ta godzina działa w ten sposób że kiedy zegar mówi dziewiętnasta, automatycznie się odpina? Bo mam wrażenie że to by było za proste i coś mi mówi że tak nie jest.
@Lubomir04 nie odpina się automatycznie, ale ma inne działanie - daje poczucie że masz ten czas zarezerwowany i nikt ci go nie zabierze zanim się skończy. To z kolei zmniejsza to nasłuchiwanie w środku, bo twój system nerwowy nie musi pilnować czy za chwilę ktoś nie postanowi że ten czas się skończył bez twojej zgody. Ramy nie rozwiązują wszystkiego, ale zmieniają jakość tego co jest w środku.
I chyba o to właśnie chodzi w tym całym wątku - nie o to czy partner wie co robisz, ale o to czy masz poczucie że twoja przestrzeń jest stabilna. Wszystko inne - pytania, nasłuchiwanie, kwestia co powiedzieć po - to są symptomy braku tej stabilności. Chociaż nie wiem czy Witchling82 zgodzi się z tym uproszczeniem.
@Granacik93 No dobra, czyli wracając do tego co Granacik93 napisała - że to wszystko jest objawem braku stabilności w przestrzeni. Trochę mnie to uderzyło bo mam poczucie że to prawda, ale jednocześnie nie wiem od czego zacząć żeby tę stabilność w ogóle zbudować w mieszkaniu z drugą osobą. Bo to nie jest tak że mam swój pokój - mamy salon wspólny i sypialnię, i nie ma u nas takiego pomieszczenia które jest 'moje'.
To jest chyba najczęstszy wariant i wbrew pozorom nie jest niemożliwy do przepracowania. Mnie bardziej interesuje co dla ciebie oznaczałoby poczucie stabilności - czy to fizyczne wydzielenie miejsca, czy raczej coś wewnętrznego, poczucie że ten czas jest twój bez negocjowania?
@Ludwinia53 chyba obu jednocześnie? Mam wrażenie że bez fizycznego miejsca trudno mi zbudować to wewnętrzne. Jak próbuję robić coś przy stole w salonie, to nawet jak on jest w innym pokoju, to ja wiem że to jest wspólna przestrzeń i jakby siedze na walizkach.
Słyszałam takie określenie - że przestrzeń intencjonalna to niekoniecznie miejsce stałe, ale powtarzalne. Czyli nie musisz mieć swojego kąta, ale musisz mieć swój rytuał wchodzenia w to miejsce, nawet jeśli jest to ten sam stół co wieczorem jecie kolację. Problem w tym że to wymaga jakiegoś gestu który 'oddziela' tę funkcję. Zastanawiam się czy próbowałaś czegoś takiego.
@Kminek to jest ciekawe, bo masz na myśli coś w stylu rozłożenia czegoś na tym stole, zanim się zacznie? Jakiś przedmiot który sygnalizuje zmianę funkcji przestrzeni?
@Granacik93 tak, cokolwiek co działa dla ciebie konsekwentnie. Może być kamień, może być serwetka, może być zapalenie jednej konkretnej świeczki. Kluczowe słowo to konsekwentnie - że twój system nerwowy zaczyna to kojarzyć z przełączeniem trybu, nie z magią samą w sobie.
Czyli chodzi tu bardziej o odruch warunkowy niż o jakieś właściwości miejsca? To ma sens nawet z punktu widzenia psychologii, nie muszę w to wierzyć jako w coś nadnaturalnego żeby rozumieć po co to działa.
@Lubomir04 i właśnie dlatego jest to coś o czym można powiedzieć partnerowi bez wchodzenia w całą resztę. Możesz powiedzieć - jak widzisz że rozkładam te rzeczy na stole, to znaczy że przez chwilę potrzebuję się skupić. Nie musisz tłumaczyć na co się skupiasz.
ale co jeśli partner jest ciekawski i te przedmioty sam w sobie go zainteresują? U mnie było tak że postawiłam na blacie turmalin i zaraz była cała rozmowa o tym skąd to, co to, po co na stole. Jakby sam przedmiot stał się problemem a nie rozwiązaniem.
@Krolewa no ale to jest trochę inny problem niż ten z którym tu przyszłyśmy - bo to jest już kwestia tego że partner wchodzi w to co robisz, nie że nie wiesz jak to zorganizować przestrzennie. Czy on generalnie komentuje też inne twoje rzeczy czy tylko te związane z tym co robisz?
@Selenaa raczej ogólnie jest dociekliwy, nie tylko w tym. Ale przy zwykłych rzeczach potrafię odpowiedzieć, a tutaj czuję że jakakolwiek odpowiedź albo otwiera temat za szeroko albo brzmi jak ukrywanie czegoś.
@Krolewa To co opisuje Krolewa to jest coś z czym się zetknęłam i myślę że tu leży pewna pułapka - wchodzimy w tryb defensywny zanim jeszcze partner cokolwiek powiedział. On pyta o kamień bo jest ciekaw, a my już szykujemy się do wyjaśniania całej swojej praktyki. Część tego napięcia robimy sobie sami, zanim on zdąży być trudny.
@Eugenka o kurde, to jest celne. Bo ja dokładnie tak mam - on jeszcze nic nie mówi, a ja już w głowie piszę scenariusz rozmowy której nie chce prowadzić. I może właśnie ten scenariusz sprawia że nasłuchuje nawet kiedy on siedzi spokojnie w drugim pokoju.
Jeśli chodzi o tę antycypację - to jest mechanizm który dobrze opisuje somatic experiencing, chociaż tam w innym kontekście. Twój układ nerwowy uczy się reagować na sygnał przed zagrożeniem, nie na samo zagrożenie. Pytanie jest czy ten 'sygnał' da się w jakiś sposób przepisać, żebyś przestała go czytać jako zagrożenie.
@Leokadia to jest dobry trop, ale mam wrażenie że samo zrozumienie mechanizmu nie wystarczy. U mnie przestało działać dopiero kiedy kilka razy z rzędu skończyłam rytuał i nie było żadnej trudnej rozmowy - jakby ciało zebrało dowody że nie ma czego się bać. Sama wiedza o tym że to jest antycypacja nic nie zmieniała.
Czyli mówimy teraz o tym że potrzebne są realne, powtarzalne doświadczenia bez konfliktu, żeby to się przepisało - nie wystarczy że rozumiesz skąd to pochodzi. To trochę zmienia sposób patrzenia na problem, bo nie chodzi o jednorazową rozmowę z partnerem, tylko o jakiś dłuższy spokojny okres.
Ale skąd wziąć ten spokojny okres jeśli samo oczekiwanie na niego generuje napięcie? To trochę błędne koło - potrzebujesz doświadczeń bez konfliktu żeby przestać się go spodziewać, ale dopóki się go spodziewasz, każda sytuacja jest potencjalnie naładowana.
Może zmniejszenie stawki? Zamiast robić coś co dla ciebie jest ważnym rytuałem i jednocześnie ćwiczyć bycie spokojną - zacząć od czegoś mniejszego. Czegoś co jest twoje, ale nie ma dla ciebie tak dużego znaczenia emocjonalnego. Żeby oderwać naukę spokoju od rzeczy z którą jest ci trudno.
@Kminek to jest bardzo konkretna myśl i nie wiem czemu sama na to nie wpadłam. Jakby ćwiczyć najpierw na małym, żeby kiedy przychodzi duże to już jest w ciele jakieś odniesienie. Muszę pomyślec jak to u siebie zastosować bo nie wiem co by było tym 'małym' w moim przypadku.
Może to i dobry moment żeby zadać pytanie które mnie chodzi po głowie od dłuższego czasu w tym wątku - czy to że pracujecie w przestrzeni wspólnej i macie te napięcia, zmieniło coś w samej praktyce? Nie mówię o logistyce, ale o tym co wchodzi do środka - czy to co robisz w tej przestrzeni nosi w sobie ten stres, czy jesteście w stanie wejść mimo wszystko w coś głębszego?
@Elzbietka To pytanie Elzbietki jest akurat ważne, bo ja przez długi czas udawałam przed sobą że zewnętrzne warunki nie mają żadnego znaczenia. Że dobra praktyczka radzi sobie wszędzie. I technicznie mogłam, ale coś zaczęło się zmieniać - nie w tym co robię, ale w tym jak wchodzę w to i wychodzę. Zaczęłam bardziej... skracać. Jakby podświadomie czułam że mam tylko określony czas zanim ktoś wejdzie albo zapyta.
@Ludwinia53 właśnie o to mi chodziło - to skracanie. Bo to nie jest kwestia czy rytuał się uda czy nie, tylko że coś się urwało na poziomie głębokości wejścia. Czy to się kiedyś odwróciło? Czy jest jakiś moment w którym przestałaś skracać?
@Elzbietka tak, ale nie przez to że zmieniłam warunki zewnętrzne - tylko przez to że skończyłam udawać że mi to nie przeszkadza. Dosłownie zaczęłam pracować z tym napięciem jako częścią przestrzeni. Nie omijać je, nie czekać aż minie, tylko wziąć je ze sobą na początku i zobaczyć co z nim zrobić. Dla mnie to był przełom, ale nie wiem czy jest jeden przepis.
@Elzbietka Jest jeszcze jedna rzecz w tym co mówiła Elzbietka o głębokości - myślę że czasem mylimy głębokość z długością. Praca może być krótka i jednocześnie nie być spłycona. Ale żeby to działało, to wejście musi być naprawdę wyraźne. I tu znowu wracamy do tego co mówiłam wcześniej o konsekwentnym sygnale - on musi być na tyle mocny, żeby naprawdę przestawiał tryb, a nie tylko symbolicznie zaznaczał że zaczynamy.
Ale jak to wygląda w praktyce - brać napięcie ze sobą? Czy to znaczy że jakoś je nazywasz na początku, czy po prostu siedzisz z nim i nie odpychasz?