Ostatnio zdarzyło mi się coś, nad czym siedzę już jakiś czas i nie potrafię tego do końca poukładać. Stałam przed lustrem - zupełnie bez planu, myślałam o czymś zupełnie innym - i nagle złapałam się na tym, że głośno powiedziałam do swojego odbicia coś w stylu: "wiem, że to minie i będę silniejsza". Żaden rytuał, żadne przygotowanie, zero świec, zero konkretnego zamiaru ustawionego wcześniej. A mimo to poczułam coś, co trudno mi opisać inaczej niż jako poczucie zamknięcia jakiejś sprawy. Jakby lustro zwróciło mi to zdanie z powrotem, ale już przetworzone. I tu zaczyna mnie zastanawiać - czy coś takiego w ogóle "działa" bez struktury? Czy spontaniczność może mieć taką samą moc jak zaplanowany rytuał? Bo z jednej strony słyszałam, że intencja to fundament, a z drugiej - ta moja intencja nie była w ogóle sformułowana świadomie, po prostu wyszła.
To ciekawe, bo w tradycyjnych systemach magicznych lustro traktuje się jako próg - coś między przestrzeniami, nie tyle przedmiot, co miejsce. I właśnie dlatego wiele praktyk lustrzanych wymaga bardzo precyzyjnego ustawienia intencji przed przystąpieniem do czegokolwiek. Ale z drugiej strony - jest taki pogląd, że spontaniczne działanie może być czystsze właśnie dlatego, że omija ego. Planujesz rytuał, ustawiasz intencję, powtarzasz afirmację - i gdzieś po drodze wkrada się "chcę, żeby działało", czyli pożądanie efektu, które podobno blokuje przepływ. A ty byłaś po prostu nieuważna, bez oczekiwań - i to mogło być właśnie ta przepustka.
Ale zaraz, Tadek97 - to znaczy, że im mniej świadomości, tym lepiej? Bo to brzmi trochę jakbyś sugerował, że rytuały z pełnym skupieniem są z definicji gorsze od przypadkowego mruknięcia pod nosem. Nie wiem, czy to ma sens.
@Karrot nie mówiłem "mniej świadomości", mówiłem "mniej ego". To jest różnica. Świadomość możesz mieć pełną - obserwujesz, jesteś obecny, reagujesz na to, co się dzieje. Ale nie jesteś przy tym zawieszony na wyniku. W tym przypadku Cynamonka najwyraźniej nie była zafiksowana na tym, co "wyjdzie" - i być może właśnie to zrobiło różnicę.
Są tradycje, w których lustro traktuje się wręcz jako powierzchnię do pracy z cieniem - i tam nigdy nie chodzi o wysyłanie czegoś "na zewnątrz", tylko właśnie o to, żeby to, co wypowiesz, wróciło do ciebie przetworzone. Catoptromancja to co innego niż praca z intencją skierowaną ku czemuś. W tym co opisujesz, Cynamonka, mam wrażenie, że nie próbowałaś nic zmienić w świecie - tylko coś w sobie. I dlatego to mogło zadziałać bez żadnego protokołu.
@Froen a właśnie - catoptromancja to przepowiadanie z luster, tak? Ja nie robiłam nic w tym kierunku, nie szukałam żadnych obrazów. Raczej to było bardziej jak... powiedzenie czegoś na głos, ale do siebie w sposób, który miał świadka. I lustro było tym świadkiem. Nie wiem, czy to w ogóle mieści się w jakimś konkretnym systemie.
@Cynamonka Właśnie to mnie tu ciągnie - ten wątek "świadka". Bo sama kilka razy próbowałam pisanych afirmacji, rytualnych deklaracji przed świecą i tak dalej, i zawsze miałam poczucie, że trochę udaję przed sobą. Natomiast jak raz powiedziałam coś do lustra przypadkiem - podobnie jak ty - to poczułam coś innego, bardziej realnego. Jakby ta obecność własnego odbicia wymuszała jakąś prawdziwość, której nie ma, gdy piszesz coś do zeszytu. Czy to jest może o tym, że lustro nie kłamie? Że twoje odbicie jest trudniejsze do zignorowania niż kartka papieru?
Czytam ten wątek i mam pytanie, bo sama nigdy nie myślałam o lustrze inaczej niż jako o przedmiocie codziennym - czy w takim razie każde spojrzenie w lustro z jakimś silnym uczuciem to już coś więcej? Bo teraz zaczęłam się zastanawiać, ile razy robiłam coś takiego nieświadomie.
No właśnie, Marylka77, i tu jest cały sęk. W wielu ludowych tradycjach słowiańskich lustro było zasłaniane nie bez powodu - bo wierzono, że pochłania energię emocjonalną. Szczególnie w momentach silnych przeżyć. Więc to, co opisujecie - spontaniczne wypowiedzi przy lustrze z ładunkiem emocjonalnym - w tej optyce byłoby właśnie tym: mimowolnym "zapisem" w lustrze. Tylko pytanie, czy to zapis, który potem do was wraca, czy po prostu zostaje pochłonięty.
@Jadzia88 o zasłanianiu luster przy zmarłych wiem, ale czy masz jakieś konkretniejsze źródła do tej kwestii "pochłaniania energii emocjonalnej" za życia? Bo to jest dosyć specyficzne twierdzenie i nie do końca wiem, z jakiej tradycji to pochodzi. Pytam serio, nie złośliwie - bo to by zmieniało cały kontekst rozmowy.
@Froen konkretnych źródeł pisanych nie podam ci z głowy, raczej to jest wiedza z przekazów rodzinnych i kilku starszych opracowań etnograficznych, które czytałam dawno temu. Może trochę uprościłam - chodziło mi raczej o to, że lustro było traktowane jako przestrzeń graniczna, nie neutralna. Niekoniecznie "pochłania" w sensie dosłownym, ale nie jest obojętne wobec tego, co się przy nim dzieje.
Dobra, ale wracając do sedna - bo mi tu zaczyna się mieszać - czy mówimy o tym, że lustro ma jakieś własne właściwości jako obiekt, czy o tym, że obecność własnego odbicia zmienia sposób, w jaki formułujemy intencję? Bo to są dwa zupełnie różne twierdzenia. Pierwsze jest metafizyczne, drugie jest w zasadzie psychologiczne.
@Karrot i może właśnie ta nierozstrzygalność jest tutaj istotna? W pracy rytualnej nie zawsze da się oddzielić, co jest "na zewnątrz" od tego, co jest "wewnątrz". Lustro jako fizyczny obiekt może nie mieć żadnych właściwości - ale lustro jako element rytuału uruchamia coś, co bez niego by nie działało. Dla mnie to nie jest sprzeczność.
To, co mówi Karrot, jest dla mnie ważne, bo sama nie wiem, po której stronie stoję. Z jednej strony - lubię rozumieć rzeczy metafizycznie. Z drugiej - to co opisałam mogłoby być tłumaczone tym, że mówiąc do własnego odbicia po prostu trudniej się okłamać. Twój mózg wie, że patrzy na ciebie. I może to wystarczy, żeby słowa miały inny ciężar. Nie wiem, czy to magia, czy psychologia, czy jedno i to samo pod różnymi nazwami.
A ja się zastanawiam - czy ta spontaniczność, o której zaczęłaś, nie wynika właśnie z tego, że byłaś wtedy nieuzbrojona w oczekiwania? Bo jak siadam do zaplanowanego rytuału, to gdzieś z tyłu głowy zawsze jest: "no to teraz to ma zadziałać". I może właśnie ta presja coś blokuje. Twój przypadek był czysty - nie liczyłaś na nic, bo w ogóle o tym nie myślałaś.
Przepraszam, że wchodzę z boku - ale czy ktoś wie, czy istnieje coś takiego jak "czas" przy pracy z lustrem? Tzn. czy robi różnicę, czy to jest rano, wieczorem, w nocy? Bo słyszałem gdzieś, że odbicie w lustrze po zmroku ma inne znaczenie, ale nie pamiętam skąd.
@Igorek w tradycji spirytystycznej i niektórych systemach ceremonialnych noc faktycznie jest traktowana inaczej - m.in. dlatego, że przy słabszym świetle własne odbicie jest mniej wyraźne, co ułatwia pewne stany percepcji. Ale to raczej technika niż zasada. Nie sądzę, żeby pora dnia miała znaczenie ontologiczne - bardziej chodzi o to, jak wpływa na twój stan wewnętrzny w danej chwili.
Mi się tu wydaje, że za bardzo komplikujecie prostą rzecz. Lustro w magii zawsze było przede wszystkim o refleksji - dosłownie. Odbija. I praca z lustrem to praca z tym, co odbija. Nie ma tu żadnej tajemnicy: jeśli stoisz przed nim z silnym ładunkiem emocjonalnym i wypowiadasz intencję, to po prostu ją uziemiasz. To wraca do ciebie, bo ty tam jesteś. Magia luster jest w gruncie rzeczy jedną z prostszych form pracy z intencją.
@Lipka "prosta rzecz" - to zależy, co rozumiesz przez "uziemienie intencji". Bo jeśli to tylko metafora psychologiczna, to zgoda. Ale jeśli mówimy o pracy rytualnej w szerszym sensie, to lustro w różnych tradycjach miało naprawdę różne funkcje - nie tylko refleksję, ale też przepowiadanie, kontakt z innymi planami, pracę z cieniem. Sprowadzenie tego do "po prostu uziemiasz" trochę zamyka rozmowę zanim się zaczęła.
Wiesz, Lipka, rozumiem to co mówisz i w jakimś sensie się zgadzam - ale właśnie mnie interesuje ta granica między "uziemieniem" a czymś, co miałoby wychodzić poza samo uziemienie. Bo jak to jest z tym odesłaniem? Są systemy, gdzie lustro odbija i trzyma w sobie - i są takie, gdzie lustro odsyła, wzmacnia, wysyła dalej. I nie wiem, w którym modelu mieści się to, czego doświadczyłam.
To mi przypomina pytanie, które miałem od początku tego wątku: czy w magii luster chodzi o to, żeby coś wysłać, czy żeby coś zatrzymać? Bo Cynamonka opisuje coś, co brzmi jak zatrzymanie - jakby słowa wróciły do niej, nie poszły dalej. Ale słyszałem o rytuałach, gdzie lustro ma właśnie działać jako nadajnik. Czy to zależy od tradycji, od intencji, od czegoś jeszcze?
No dobra, Karrot, ale czy to "wysłać" kontra "zatrzymać" to nie jest może fałszywa dychotomia? Bo jak sobie wyobrażam tę refleksję w lustrze, to nie chodzi mi ani o jedno, ani o drugie - raczej o to, że intencja wraca do ciebie zmieniona. Nie wyślij, nie trzymaj - przetwórz. Może to jest ten trzeci wariant, którego tu szukamy.
@Lipka ale "zmieniona" to znaczy co dokładnie? Bo to brzmi nieźle jako intuicja, ale jak masz to rozumieć w praktyce? Że mówisz coś do lustra i wychodzisz z innym zamiarem niż weszłaś? I co w tym robi lustro, a co robi sam akt mówienia na głos do siebie?
No właśnie nie wiem, czy lustro tutaj cokolwiek "robi". Może jest tylko elementem, który zmusza do obecności. Mówisz, widzisz siebie mówiącego, nie możesz tego zignorować. Czy to jest magia? Nie mam pojęcia. Ale coś tam się przesuwa.
To jest dokładnie to, co czułam - ten brak możliwości zignorowania. Jakbyś powiedział coś w ciemność, możesz udawać, że to nie było ważne. Ale jak widzisz siebie i jesteś jednocześnie nadawcą i odbiorcą, to jakoś trudniej to spłycić. I właśnie to mnie teraz zastanawia: czy to znaczy, że lustro działa tylko w jedną stronę, tzn. do środka?
A czy to nie jest też kwestia tego, że kiedy patrzysz na siebie, twój mózg pracuje inaczej? Czytałam gdzieś, że rozpoznawanie własnej twarzy aktywuje inne obszary niż patrzenie na obcą twarz - i że to może wpływać na to, jak bardzo identyfikujesz się z tym, co mówisz. Może dlatego to "lepiej wchodzi", bo twój własny obraz uruchamia coś, co normalnie jest bardziej abstrakcyjne.
@Natka75 to ciekawe, ale czy możesz powiedzieć skąd to masz? Bo jeśli to jest faktycznie coś z neuropsychologii, to jest to dość konkretny argument za tym, że lustro ma znaczenie - tyle że nie jako magiczny obiekt, tylko jako technologia uwagi, że tak to nazwę.
@Karrot nie powiem ci precyzyjnie, ale coś w kierunku badań nad self-recognition i mirror neurons - możliwe że trochę namieszałam wątki, nie pamiętam dokładnie. Ale ten efekt obecności własnej twarzy wydaje mi się realny nawet z codziennego doświadczenia, bez żadnych badań.
Muszę tu wejść, bo ten wątek z neuropsychologią jest OK, ale mi się wydaje, że odchodzimy od czegoś ważnego. Cynamonka mówiła o spontaniczności - że to nie był zaplanowany rytuał. I to jest dla mnie najciekawszy element tej rozmowy. Bo w pracy rytualnej zazwyczaj zakładamy, że struktura jest warunkiem skuteczności. A tu mamy sugestię, że może być na odwrót.
A jak to jest z tym planowaniem w ogóle? Bo jak słyszę, że spontaniczność może być lepsza od rytuału, to zaczynam się zastanawiać, po co w ogóle planować rytuały. Czy to nie jest tak, że im mniej chcesz, żeby coś zadziałało, tym bardziej działa? Ale to brzmi jak paradoks.
@Igorek to nie paradoks, to jest dosyć stara obserwacja. W niektórych tradycjach mówi się o tym jako o lenchee albo efekcie "pustej ręki" - kiedy nie trzymasz się kurczowo wyniku, akt ma więcej przestrzeni. Planowanie rytuału to nie to samo co przywiązanie do efektu. Możesz mieć precyzyjną strukturę i jednocześnie być całkowicie otwarty na to, co z niej wyjdzie.
No i właśnie to jest mój problem z własnym doświadczeniem - bo ja wtedy nie miałam ani struktury, ani przywiązania do efektu. Miałam zero. I coś się wydarzyło. Więc czy to znaczy, że warunkiem był właśnie brak obu tych rzeczy? Czy może to było cokolwiek, bo byłam akurat w jakimś emocjonalnym momencie, który dałby energię dowolnemu aktowi?
To jest dobra obserwacja. W wielu tradycjach moment emocjonalnego nasilenia jest właśnie traktowany jako "otwarcie" - nie dlatego, że emocja jest magiczna sama w sobie, ale dlatego, że w takim momencie jesteś bardziej całością niż zwykle. Mniej podzielony. I może dlatego cokolwiek zrobisz wtedy, ma większą spójność wewnętrzną.
Ale czy to nie jest niebezpieczne? Bo jak rozumiem tę logikę, to najsilniejsze momenty emocjonalne to też te, w których możemy mówić rzeczy, których później żałujemy. I jeśli lustro to "uziemia" albo zwraca to z powrotem do nas - to czy możemy sobie niechcący zaszkodzić tym samym mechanizmem?
@Marylka77 to jest naprawdę dobre pytanie i trochę mnie zmusiłaś do zastanowienia. Bo zazwyczaj myślę o tym jako o czymś neutralnym - lustro zwraca. Ale "zwraca co" to już zależy od ciebie. Jeśli stoisz przed nim z przekonaniem, że nic się nie uda, to też to wróci.
@Marylka77 jest na to konkretniejsza odpowiedź w kontekście pracy z cieniem, o której mówiłem wcześniej. Tam założenie jest właśnie takie, że lustro pokazuje ci coś, czego wolałbyś nie widzieć. I to jest zamierzone. Nie jest to "niebezpieczne" w sensie że coś zewnętrznego cię zaatakuje - raczej że spotkasz się z czymś własnym, co ignorowałeś. To może być nieprzyjemne, ale to inna kategoria.
Dobra, ale wróćmy do tej kwestii spontaniczności kontra planu, bo mam wrażenie że nie wyciągnęliśmy z tego wniosku. Czy ktoś tutaj próbował czegoś z lustrem celowo, po spontanicznym doświadczeniu - i czy to działało tak samo? Bo Cynamonka miała ten jeden moment. Ale co jak próbujesz to powtórzyć świadomie?
Próbowałam. Parę razy. I to był zupełnie inny stan. Nie złe doświadczenie, ale - inne. Bardziej teatralne, żeby użyć tego słowa. Jakbyś wiedział, że grasz rolę w rytuale, który właśnie piszesz. Nie powiem, że nic się nie wydarzyło, ale ten element "spotkania" znikał.
@Cynamonka Czyli jednak nie da się tego odtworzyć? Albo da się, ale wtedy to jest już inny rodzaj pracy? Bo to sugeruje, że spontaniczne doświadczenie i zaplanowany rytuał to może po prostu dwa osobne tory, nie lepszy i gorszy.
To jest sensowna propozycja. Może pytanie "czy improwizacja ma sens" to złe pytanie, bo zakłada, że jest jakieś jedno kryterium skuteczności. Spontaniczność i rytuał mogą robić różne rzeczy - i żadne z nich nie jest zastępnikiem drugiego. Cynamonka trafiła na coś przy lustrze, czego nie można zaplanować. Ale to nie znaczy, że planowanie jest gorsze - znaczy że jest inne.
Ale jak w takim razie wiesz, które z tych dwóch podejść wybrać w danej sytuacji? Czy to jest w ogóle coś, co się wybiera, czy raczej coś, co samo się narzuca?
To zależy od tego, co rozumiesz przez "wybieranie". Ja bym powiedział, że spontaniczne doświadczenie po prostu cię wyprzedza - nie masz czasu decydować. Zaplanowany rytuał to jest coś, co robisz wtedy, kiedy chcesz wrócić do czegoś, co już gdzieś w sobie rozpoznałeś. Więc pytanie nie brzmi "które wybrać", tylko "co chcę z tym zrobić". Ale szczerze, Igorek, co konkretnie masz na myśli? Bo to jest dosyć otwarte pytanie.
@Tadek97 no właśnie chodziło mi o to, czy można to jakoś wyczuć. Czy jest jakiś sygnał, że teraz powinienem coś zaplanować, a nie czekać na spontan. Ale może to jest głupie pytanie, bo pewnie każdy to odczuwa inaczej.