Cynamonka - "nie wiesz, kto na kogo patrzy" - to jest dokładnie ten moment, który mnie zawsze lekko wybija z koncentracji. Nie wiem czy to sabotuje praktykę, czy jest jej częścią. Masz jakieś wyczucie, kiedy to jest pożądane, a kiedy po prostu rozproszenie?

to co opisujesz ma nawet nazwę w niektórych tradycjach - właśnie ta chwila utraty jednoznaczności obserwatora i obserwowanego. W pewnych nurtach pracy z lustrem celowo do tego doprowadzają, bo uważają, że w tym zawieszeniu między "ja patrzę" a "jestem patrzony" otwiera się coś, co w normalnym stanie świadomości jest niedostępne. Nie twierdzę, że wiem co to jest - ale że to nie przypadek.