@Jagodzianka93 Dobre pytanie i to jest właśnie mój główny problem. Myślę, że kluczem jest to, żeby nie mówić o wróżeniu w ogóle. Bardziej jako warsztaty refleksji gdzie karta służy za temat do rozmowy - co widzisz na tym obrazku, co ci to przypomina. Tarot symboliczny, bez prorokowania. Ale faktycznie - nie rozmawiałem jeszcze z żadną placówką i nie wiem jak to przyjmą.

@Saturnella54 A czy wiesz jak ta osoba radziła sobie z sytuacją, kiedy karta wyciągała coś zbyt bolesnego? Bo to mi się wydaje największe ryzyko - ktoś moze otworzyc się na coś, czego nie jest gotowy przetwarzać, a ty nie jesteś terapeutą. 🙂

@Kuba_R88 Nie głupie pytanie, wręcz przeciwnie. Można wziąć inne karty, to prawda. Natomiast tarot ma pewna przewagę - symbolika jest na tyle wieloznaczna i archetypiczna, że każdy moeż w niej znaleźć coś swojego. Glupiec, Wieża Gwiazda - te obrazy odwołują sie do czegoś głębszego niż zdjęcie psa czy krajobrazu. Ale nie twierdzę, że to jedyna możliwość 🙂

@Olimpia.1 No właśnie, i tu jest pies pogrzebany. Bo jeśli działasz we współpracy z psychologiem czy pracownikiem socjalnym, to jest okej. Ale jeśli wchodzisz sam z talią kart do schroniska i zaczynasz robić sesje, to moze sie zle skończyć - nie dlatego, że karty są złe, tylko dlatego, że pewne rzeczy się nie da robić bez struktury 🙂

@Wajdelotaa To jest bardzo słuszna obserwacja. W wielu schroniskach prowadzonych przez organizacje kościelne tarot byłby nie do przyjęcia. Ale są też placówki świeckie, prowadzone przez fundacje czy gminy, gdzie te zasady nie obowiązują. Myślę, że Wieszczbita musiałby po prostu dobrze wybrać miejsce.

@Utopca Myślę, że glownie o to pierwsze - żeby poczuła się wysłuchana i żeby przez chwile skupiła się na sobie, nie na logistyce przetrwania. Osoby w kryzysie bezdomności są często całkowicie pochłonięte tym żeby znaleć nocleg, jedzenie, dokumenty. Przestrzeń do chwili zatrzymania się i spojrzenia na siebie z innej perspektywy może mieć wartość samą w sobie. Przynajmniej tak to widze, choć oczywiście mogę się mylić.

@Lowczyni Myślę, że to nie jest kwestia długości, tylko elastyczności. Sesja terapeutyczna nie musi trwać godzinę, zeby coś dać. Czasem wystarczy kwadrans, jedna karta, jedno pytanie. Ważne żeby człowiek mógł zakończyć kiedy chce, bez poczucia że coś przerywa.

@Eliksiria W kontekście wolontariatu w placówkach pomocowych to raczej oczywiste, że bez wynagrodzenia. Nikt nie pyta czy lekarz wolontariusz w przychodni dla ubogich powinien być płatny. Pytanie jest inne - czy tarocista ma wystarczajace kompetencje żeby bezpiecznie prowadzić takie spotkania, bez względu na pieniądze.

@Brygida54 Nie, jeszcze nie rozmawiałem, i masz rację że to powinen być pierwszy krok. Właśnie dlatego wrzuciłem ten temat tutaj - żeby zebrać myśli, poznać różne głosy, zanim cokolwiek zaczne organizować. Mam wrażenie, że ta dyskusja już mi dala sporo do myślenia szczegolnie uwagi o ryzyku otwierania trudnych tematów bez wsparcia psychologa.

@Kuba_R88 Tak, znam znaczenia i trudno je wylaczyc ale staram się nie narzucać. Jeśli ktos wyciągnie Wieżę i powie mi, że widzi na niej dom, ktory w końcu ma solidne fundamenty, to nie będę prostowal że to karta kataklizmu. Jego odczytanie jest ważniejsze. choc przyznam, ze to wymaga samodyscypliny - przez lata nauki znaczen instynkt jest żeby interpretować "poprawnie".

@Jagodzianka93 To się nazywa efekt potwierdzenia i jest realnym problemem nawet u wyszkolonych psychologów, nie tylko u tarocistów. Ale jest na to metoda - zadawać otwarte pytania i milczeć. "Co widzisz?" zamiast "Czy widzisz tutaj zmianę?". Pytanie tylko czy ktos bez przeszkolenia w prowadzeniu rozmów potrafi to utrzymać przez całą sesję.

@Utopca Szczera odpowiedz - w tym konkretnym zastosowaniu mniej niż w klasycznej sesji. Jeśli traktujemy kartę jako punkt wyjscia do rozmowy, to ważniejsze są kompetencje interpersonalne niż znajomość Małych Arkanów. ktoś z empatią i umiejętnością słuchania, kto zna dwadzieścia podstawowych kart, da rade lepiej niż ktos kto zna kazdy niuans talii ale nie potrafi siedzieć cicho kiedy trzeba.

@Runolog Poruszasz bardzo ważny temat - wypalenie wolontariackie jest realnym problemem nawet u profesjonalistów. W hospicjum gdzie znajomy robil te warsztaty z kartami, mieli regularne spotkania superwizyjne. czy to jest w ogóle do zorganizowania w kontekście amatorskiego projektu opartego na tarota?

@Lucynka Wlasnie to samo chciałam napisać! Dziekuje ze to postawilas wprost bo ja jakoś nie potrafiłam tego ująć w słowa. To mi się kręciło po głowie od kilku postów. Wieszczbita, czy w ogóle istnieje formalna odpowiedz na to pytanie, jakieś przepisy które to regulują?

@Tarotowa Ja miałem podobne watpliwosci wcześniej, ale po tym co tu pisza troche rozummiem - karta daje temat kiedy nie ma tematu. Czasem siedzenie naprzeciwko kogos i "pogadajmy" jest bardziej krępujące niz "powiedz co widzisz na tym obrazku". Trochhe jak w szkole kiedy rysuje sie zamiast mowic wprost.

@Tarotowa Karta działa jak mediator. Rozmowa o kartce papieru jest bezpieczniejsza niż rozmowa o sobie a jednak prowadzi do rozmowy o sobie. To jest stare i sprawdzone w innych kontekstach, chociażby w pracy z dziećmi przez zabawki czy rysunki. Rozumiem twój sceptycyzm, ale tu nie chodzi o wróżenie, tylkko o metodę pośrednią

@Lowczyni To jest etyczne pytanie i dobrze, że je zadajesz. Ale każda rozmowa terapeutyczna czy pomocowa używa jakichś technik prowadzenia - to nie jest manipulacja, o ile cel jest dobry. Manipulacja to kiedy prowadzisz kogoś do wniosków, które chcesz żeby wyciągnął. Tu chodzi o stworzenie przestrzeni, żeby mógł dojść do własnych. Różnica jest spora.

@Eliksiria Tak, im więcej o tym myślę, tym bardziej skłaniam się właśnie ku temu. Wejscie do placowki jako wloontariusz pod parasolem fundacji czy stowarzyszenia, nie jako "tarocista którry przyszedl z kartami". To rozwiązuje sporo problemów naraz - i kwestię superwizji, i kwestie wiarygodnosci, i kwestię kontaktu z pracownikami placówki 🙂

@Beryl Nieglupie pytanie, całkiem przeciwnie. Wiem, że w Niemczech i Austrii istnieją formalne programy arteterapeutyczne gdzie karty (nie tylko tarot) są jednym z elementow pracy z wykluczonymi społecznie. W Polsce nie słyszałam o czymś sformalizowanym, ale mogę się mylić. wieszczbita, nie szukałeś może?

@Beryl Z tego co czytałam, to mieszanka. Matko, Część przy miejskich ośrodkach pomocy spolecznej, część przy ngo-sach. Ale kluczowe było to, że zawsze był formalny opiekun merytoryczny - psycholog albo terapeuta, który zatwierdził metodykę. Karty nie były "wróżbiarstwem" tylko jedną z wielu technik projekcyjnych. I to chyba jest ten most ktorego w Polsce brakuje. 😉

@Kuba_R88 Krotko mówiąc - przy wrozeniu pytasz karte co się wydarzy. Przy technice projekcyjnej pytasz człowieka co on widzi w karcie. Karta jest jak plama Rorschacha - kazdy widzi co innego i to co widzi mówi coś o nim, nie o przyszłości. Różnica jest fundamentalna.

@Lucynka Tak. No właśnie, i celowo to teraz powiem wprost - tak właśnie jest. Karty są pretekstem. Pięknym, bogatym symboliczne pretekstem który obniza barierę wejścia do rozmowy, ale pretekstem. czy to je dyskwalifikuje? Moim zdaniem nie. Ale zmienia to jak powinniśmy myśleć o przygotowaniu wolontariusza 🙂

@Utopca Nie mówię, ze to niemożliwe. Mówię, ze to jest poważne. i dobrze że ta dyskusja to wyjasnia zanim ktos wejdzie do schroniska z talią i dobrymi chęciami, myslac ze to prosta sprawa.

@Eliksiria Dokładnie ten argument chciałam postawić. Problem nie jest "tarotowy" - problem jest "praca z osobami wykluczonymi". Tarot jest tu akurat neutralny. Moglby to być szachy, gotowanie, czytanie książek. Wymagania dotyczące przygotowania wolontariusza byłyby takie same. Mi to nie pasuje, szczerze.

@Tarotowa Ja się nad tym zastanawiam od polowy tej dyskusjji i mam jedną hipoteze - karta daje "trzeci obiekt" nie ja nie ty ale cos miedzy nami na co oboje patrzymy. Przy szachach musisz myslec o grze. Przy karcie możesz myśleć na glos o swoim zyciu bo niby tylko opisujesz obrazek