Mam pytanie, ktore mnie od jakiegoś czasu gryzie i chyba tu jest najlepsze miejsce żeby to rozgryźć. eh przez kilka miesięcy robiłem sobie codzienne czytania - rano wstawałem, tasowałem, ciągnąłem kartę dnia. I w pewnym momencie zdałem sobie sprawę ze robię to z przyzwyczajenia, nie dlatego że naprawdę chcę sprawdzić co karty mają do powiedzenia :). Czułem że robiłem to bo myślałem że powinienem, a nie bo mi się naprawdę chciało. I teraz zastanawiam się - kiedy właściwie wróżba traci swój sens?! ojej czy jeśli karty coś wskazują, a my czujemy wewnętrznie że to nie jest właściwa droga, to mamy prawo to zignorować? Czy to w ogóle jest odpowiedzialne podejście?
To bardzo dobre pytanie i powiem szczerze, że rzadko ktoś je zadaje wprost. Większość ludzi albo ślepo idzie za kartami, albo robi czytania tylko po to żeby potwierdzić to co już wie. Ale to co opisujesz - ten automatyzm, to chyba jeden z ważniejszych sygnałów, że cos się rozminęło. Tarot nie działa dobrze jako obowiązek. Czy pamiętasz jakiś moment, w którym to czytanie dało ci coś naprawdę konkretnego, coś czego się nie spodziewałeś?
@Welaa No właśnie, to co pisze jest kluczowe. Ale chciałbym się zatrzymać na tym "prawie do zignorowania" - bo to jest zupełnie inne pytanie niż to o automatyzm. Ignorowanie wróżby to nie jest to samo co zdrowy dystans. Jak to rozróżnić? no dobra czy masz jakiś przykład, że karta wskazała jedno, a ty zrobiłeś drugie - i jak to się skończyło :)?
@Barni Tak, mam taki przykład. ciągnąłem Wieżę kilka razy z rzędu przy pytaniu o pewną decyzję zawodową. Logika podpowiadała - ostrzeżenie, nie rób tego. Ale ja to zignorowałem i podjąłem tę decyzję. I powiem ci, że wyszło całkiem dobrze. eh dlatego właśnie zacząłem myśleć, czy karta była błędna czy moze po prostu ja źle ją odczytałem, czy może po prostu tarot nie jest wyrocznią?
To bardzo ciekawe co mówisz bo wiele razy czytałam że Wieża nie musi oznaczać katastrofy - tylko zmianę która jest gwałtowna ale potrzebna. Może twoja decyzja zawodowa była wlasnie taką zmianą i karta miała rację, tylko nie w tym sensie w jakim myślałeś :)? Choć przyznam że sama mam problem z takim podejściem - jak coś interpretuję post factum to zawsze można dopasować do rzeczywistości.
Dokładnie, Anastazja ma rację. Wieża to transformacja przez burzenie starych struktur - jeśli decyzja przyniosła zmiany, to karta się sprawdziła. Tu nie ma co mówić o ignorowaniu. Problem pojawia się gdy ludzie czytają karty dosłownie zamiast symbolicznie. Tarot jest systemem archetypów, nie kalendarzem.
@Telepata84 Ale chwila - to jest trochę okrągłe rozumowanie. Jeśli każdy wynik można po fakcie dopasować do interpretacji, to jak w ogóle oceniamy czy czytanie było trafne? Rozumiem podejście archetypowe ale to nie odpowiada na pytanie Kacperka - kiedy mamy prawo działać wbrew temu co widzimy w kartach.
Moim zdaniem karty zawsze mówią prawdę, tylko my nie zawsze jesteśmy gotowi żeby ją przyjąć. Jak ignorujesz wróżbę to po prostu blokujesz sobie przepływ energii. Ciało i podświadomość wiedzą swoje, a karty to tylko głos tej podświadomości. Więc jak czujesz że coś jest nie tak - to to jest właśnie ta sama energia która przemawia przez karty.
@Gozdzika Ale to chyba trochę sprzeczne? Mówisz że karty to głos podświadomości - ale przecież to ja tasuję i ciągnę, to chyba moja podświadomość to robi. Więc jak podświadomość mówi przez karty jedno, a czuję drugie - to która podświadomość ma rację? Serio pytam bo to mnie zawsze myliło w tym podejściu.
@Kalinowa Dobre pytanie i właściwie dotykasz sedna. moim zdaniem jest różnica między intuicją a strachem. często to co ludzie biorą za "wewnętrzny głos mówiący żeby zignorować kartę" to zwykłe unikanie konfrontacji z trudną prawdą. I to jest właśnie moment kiedy zignorowanie wróżby jest nieodpowiedzialne wobec siebie.
Słuchajcie, ja tu widzę jeszcze jeden poziom tego problemu. Z moich doświadczeń wynika że są sytuacje, kiedy karta trafia w coś co przekracza nasze rozumienie danej chwili - i wtedy to czego "nie chcemy" to nie jest nasz brak gotowości, tylko dosłownie nieposiadanie kontekstu. Czy rozumiesz co mam na myśli?? Kacperek jak myślisz - czy w momencie ciągnięcia tej Wieży miałeś pełny obraz sytuacji zawodowej :P?
@Mediumka Szczerze? nie miałem. Wiedziałem tylko część... I może właśnie dlatego karta trafiła w coś czego nie rozumiałem. oj ale to mnie doprowadza do kolejnego pytania - jeśli nie mamy pełnego obrazu, to po co w ogóle robić czytanie? Żeby się bardziej zdezorientować?
to jest super wątek ale ja mam podstawowe pytanie - bo jestem tu raczej od snów, nie od tarota - czy w ogóle można robić tarot "na siłę"? To znaczy, czy samo podejście "muszę to zrobić" już psuje czytanie? Bo wydaje mi się że tak ale nie wiem czy to jest reguła czy coś co każdy czuje inaczej.
@Ewelinka77 Myślę ze to raczej kwestia intencji niż uczucia obowiązku :). Sama robiłam czytania kiedy byłam zmęczona albo nie miałam nastroju i czasem wychodziły całkiem trafnie. Ale były też takie gdzie czułam ze pytam z desperacji a nie z prawdziwej potrzeby poznania - i wtedy czytanie było chaotyczne, karty jakby się kłóciły ze sobą.
Mam podobną sytuację u siebie z runami - jak rzucam z poczucia obowiązku albo bo "a może coś nowego" to czytanie jest płaskie. Puste. Jakby runy też wiedziały że pytający nie ma prawdziwego pytania. Więc może to nie jest kwestia tarota ani run, tylko w ogóle tego czy jesteśmy naprawdę obecni w tym co robimy.
@Sabcia_73 Właśnie, dokładnie to chciałam powiedzieć. Obecność. Jak nie jesteś tu i teraz to żadna wróżba nie zadziała prawidłowo. Dlatego przed każdym czytaniem polecam krótką medytację, skupienie się na oddechu, wyczyścić przestrzeń energetyczną. Wtedy karty mówią to co trzeba.
@Gozdzika Ale to nie odpowiada na pytanie o odpowiedzialność. Możesz być w pełni skupiony, zmedytowany, w czystej przestrzeni - i nadal dostać kartę, której znaczenie pozostaje w konflikcie z tym co uważasz za słuszne. Co wtedy? Medytacja przed czytaniem to inna sprawa niż "kiedy mam prawo zignorować wynik".
Czytam tę rozmowę i mam pytanie do wszystkich - czy wy w ogóle traktujecie tarot jako coś co mówi co masz robić czy raczej jako coś co pokazuje możliwe kierunki? Bo chyba to jest fundamentalna różnica i od niej zależy czy w ogóle ma sens mówić o "ignorowaniu" wróżby :).
@Teodozja_C Dokładnie tak to rozumiem - karty nie dają instrukcji, raczej zadają pytania. Ale widzę że wielu ludzi, zwłaszcza na początku drogi, traktuje je jak wyrokowanie. I może dlatego pojawia się ten dylemat - bo jak traktujesz tarot jak wyrocznię, to ignorowanie go wydaje się nieposłuszeństwem wobec czegoś wyższego. Kacperek, jak ty to czułeś - jak obowiązek to skąd on się wziął?
zależy mi żeby dodać jedną rzecz do tej dyskusji. Słyszycie dużo o energii, intencji, skupieniu - ale nikt jeszcze nie powiedział wprost o tym, co jest moim zdaniem najważniejsze: że odpowiedzialność w tarota leży po stronie czytającego, nie kart. To my decydujemy jak interpretujemy, kiedy pytamy i co z tym robimy :(. Karta nie ma mocy zmuszania do niczego. Pytanie brzmi - czy jesteś gotowy wziac odpowiedzialność za swój wybór niezależnie od tego co karta pokazała?
@Hortensja65 I właśnie to jest sedno tego co chciałem powiedzieć. To poczucie że "powinienem to robić" - to nie było słuchanie kart, to było uleganie jakiemuś rytuałowi dla rytuału. I dopiero jak to dostrzegłem, przestałem robić codzienne czytania... Ale pytam dalej - czy to znaczy że przerwa od tarota to też jest forma odpowiedzialnego podejścia? Czy może to ucieczka?
@Kacperek.x Czekaj, ale skoro mówi że robił to z obowiązku - to moze właśnie dlatego miał problem z interpretacją? Tzn. jak robisz czytanie bez prawdziwego zaangażowania, to może wyniki są po prostu... no przypadkowe? I wtedy ignorowanie ich ma jak najbardziej sens?
@Kalinowa Nie do końca. Przypadkowość w tarota to osobna dyskusja i nie chcę teraz w to wchodzić :). Ale nawet jeśli czytasz bez pełnego zaangażowania, karta którą ciągniesz coś ci mówi - chociażby o stanie twojego umysłu w tej chwili. Pytanie nie brzmi czy to przypadek, tylko co z tym zrobisz.
@Barni Ale właśnie - to jest ciekawe co mówi o stanie umysłu. to znaczy że karta zawsze mówi o tobie w danej chwili, niekoniecznie o przyszłości? haha bo jeśli tak, to chyba zmienia całe podejście do tej odpowiedzialności o której Kacperek.x pisał :(?
@Ewelinka77 Tak to rozumie większość podejść psychologicznych do tarota - Jung, archetypy, lustro psychiki. Ale to nie jest jedyna szkoła myślenia. Są osoby które traktują karty jako kanał informacji zewnętrznej, nie tylko wewnętrznej projekcji. I dla nich kwestia ignorowania wróżby wygląda zupełnie inaczej.
@Welaa I to jest sedno - bo jeśli karta to tylko lustro, to "ignorowanie" jej to w gruncie rzeczy ignorowanie samego siebie. Ale jeśli to informacja z zewnątrz, no to mamy prawdziwy dylemat moralny. Kacperek.x z którego perspektywy ty to robiłeś? Bo to zmienia całą rozmowę.
No to mamy tu właściwie dwie osobne kwestie - jedno to robienie czytań z obowiązku, a drugie to co zrobić jak wynik jest sprzeczny z twoim osądem. Bo odpowiedź na pierwsze jest prosta: nie rób na siłę. Ale drugie jest trudniejsze i myślę że właśnie o to ci chodziło od początku.
Szczerze? nie wiem z jakiej perspektywy. I moze to jest właśnie problem - że robiłem czytania nie mając nawet ustalonego dla siebie co one w ogóle znaczą. Robiłem bo inni robią, bo tak sie robi. i dostałem odpowiedzi na pytania których tak naprawdę nie zadałem.
No właśnie i to jest błąd energetyczny. Jak nie wiesz czym jest dla ciebie tarot, to wysyłasz do kart chaos i dostajesz chaos z powrotem. Przed pierwszym czytaniem trzeba zdefiniować swoją relację z talią, to podstawa.
@Gozdzika Hm, ale to brzmi jakby trzeba było zdać egzamin zanim sie weźmie karty do ręki. U mnie z runami było tak że definicja relacji przyszła przez samo robienie. Przez błędy, przez zdziwienie, przez to że coś trafiło a coś nie. Czy da się to zdefiniować wcześniej, zanim się ma doświadczenie?
@Sabcia_73 Dokładnie tak samo mam. Nie usiadłem i nie powiedziałem sobie "dobrze, tarot to dla mnie projekcja psychologiczna" - to się wykrystalizowało z czasem. @Gozdzika Więc jak ktoś ma to zdefiniować zanim zacznie? To jest trochę odwracanie kolejności.
Słyszę w tej rozmowie założenie że każdy musi zdecydować czy tarot to lustro czy kanał - a co jeśli jedno i drugie w różnych momentach? Miałam czytania gdzie wiedziałam że to co widzę to czysto moja psychika, i miałam takie gdzie coś przychodziło spoza. Jak to odróżnić - to już jest inna kwestia.
@Mediumka Ale właśnie - jak to odróżnić? To jest pytanie które mnie tu najbardziej interesuje. Bo jeśli nie ma sposobu żeby rozróżnić te dwa rodzaje czytań, to jak podejmować decyzję o tym czy słuchać karty czy nie?
@Hortensja65 Dla mnie jest taka różnica w jakości odbioru - ale nie umiem tego opisać tak żeby brzmiało sensownie dla kogoś kto tego nie poczuł. serio to troche jak tłumaczenie smaku komuś kto nigdy nie jadł cytrusów. Wiem że to niezbyt pomocna odpowiedź.
Wróćmy do konkretnego pytania Kacperka - bo trochę odpłynęliśmy. Kiedy zignorować wróżbę. dla mnie odpowiedź jest taka: gdy czytanie zostało zrobione bez realnego pytania. Bez pytania nie ma odpowiedzi, jest tylko losowa karta szukająca sensu. I wtedy ignorowanie jest słuszne, bo nie ma co ignorować.
@Barni A co z sytuacją odwrotną - masz konkretne pytanie, robisz czytanie z pełnym skupieniem, i dostajesz kartę która cię przeraża albo z którą totalnie się nie zgadzasz? To chyba trudniejszy przypadek niż ten Kacperka.
@Teodozja_C Właśnie, i tu wracamy do tego co Barni pisał wcześniej o strachu kontra intuicji. Ale jak odróżnić jedno od drugiego jeśli oba wyglądają tak samo w środku? Tzn. i strach i autentyczna niezgoda na interpretację czujesz jako "nie, to nie tak".
Ja tu widzę że w ogóle mieszamy dwa przypadki - ignorowanie karty bo się boisz że ma rację, i ignorowanie karty bo naprawdę uważasz że nie dotyczy twojej sytuacji. To są różne decyzje z różnymi konsekwencjami. I myślę że odpowiedzialność dotyczy tylko tego pierwszego :).
@Welaa Tak ale jak rozpoznasz do którego przypadku należysz? Serio pytam, nie retorycznie - bo mnie to spotkało i przez długi czas nie wiedziałam czy uciekam od trudnej prawdy czy po prostu mam rację że karta chybiła.
Może to jest właśnie ta odpowiedzialność o której pisałem - że sama odpowiedź na to pytanie wymaga od ciebie pracy. Nie możesz zapytać karty czy dobrze ją interpretujesz. Musisz to rozgryźć sam. I może tarot jest tu akurat najmniej ważną częścią całego procesu.
Słuchajcie, może to głupie pytanie, ale - czy ktoś z was wraca do starych czytań i sprawdza jak wyszło? Bo mam wrażenie że to mogłoby pomóc w rozróżnieniu kiedy karta trafiła a kiedy nie, i wyrobić sobie jakiś własny wzorzec?
@Ewelinka77 Nie głupie pytanie, wręcz przeciwnie. Sam prowadzę dziennik czytań od kilku lat i to jest jedna z niewielu rzeczy które naprawdę pomagają wyrobić sobie ten wzorzec o którym piszesz. Ale jest haczyk - żeby to działało, musisz zapisywać nie tylko kartę, ale też kontekst: co czułeś pytając, czy pytanie było naprawde twoje, jaki był twój stan. Sama karta bez kontekstu to połowa informacji.
@Barni A jak to zapisujesz - masz jakiś system czy po prostu luźne notatki? Bo próbowałam raz prowadzić taki dziennik snów i szybko mi odeszło, bo nie wiedziałam co jest ważne a co nie.
To co Kacperek opisuje to bardzo konkretny rodzaj przywiązania do czytania - i znam to. Czasem czytanie które zrobiłaś w złym momencie zostaje z tobą mocniej niż te zrobione dobrze. Jakby niepewność z momentu czytania przyklejała się do karty. @Barni, czy to jest coś co rozpoznajesz z perspektywy swojej praktyki?
@Mediumka Rozpoznaję i masz rację że to jest osobny mechanizm. Powiedziałbym że to nie karta zostaje - tylko pytanie które za nią stało, to nieuświadomione, niepostawione pytanie. I ono zostaje bo nie dostało odpowiedzi. Kacperek.x, czy wiesz co tak naprawdę chciałeś wtedy wiedzieć?
Wróćmy na chwilę do pytania Kacperka bo myślę że trochę odpłynęliśmy. On pisał że robił czytania bo "myślał że powinien" - i to jest chyba klucz :)... Czy ktoś z was robił kiedyś czytanie z poczucia obowiązku wobec siebie albo kogoś innego? Bo ja tak i zawsze wychodziło coś dziwnego, jakby karty to wyczuwały.
@Anastazja06 Tak, dokładnie o to mi chodziło. To nie było nawet poczucie obowiązku wobec kogoś - bardziej takie przekonanie że "dobry tarocista robi regularne czytania dla siebie". I siedziałem nad kartami myśląc co ja tu właściwie pytam. I to jest może odpowiedź na temat - że w takiej sytuacji ignorowanie wróżby jest nie tylko dobrze ale wręcz wskazane?
Ale poczekajcie - czy "regularne czytania dla siebie" to naprawdę zły pomysł? Ja robię coś w rodzaju codziennej karty dnia i nawet jeśli nie mam konkretnego pytania, to często coś z tego wyciągam :(. @Kacperek.x Może problem nie jest w regularności, tylko w tym że oczekiwał od tych czytań czegoś czego nie mógł dostać?
@Telepata84 Karta dnia to trochę inny format - tam z założenia nie stawiasz konkretnego pytania, tylko otwierasz się na temat dnia. To ma sens jako praktyka uważności. Co innego gdy siadasz z intencją "zapytam o coś ważnego" i nie masz tego czegoś ważnego - wtedy karta dostaje pusty sygnał. Przynajmniej tak to rozumiem.
@Welaa Właśnie o to chodzi z tym pustym sygnałem. To jest jak dzwonienie do kogoś bez wiedzy co chcesz powiedzieć. Karta ci coś poda, ale to będzie losowe. I potem siedzisz i doszukujesz się sensu w czymś co go nie miało.
@Gozdzika No ale czy tarot w ogóle daje "losowe" odpowiedzi? Wolę nie otwierać tej dyskusji bo Barni już raz nas ostrzegał, ale serio - to założenie o pustym sygnale brzmi jakbyś traktowała karty jak radio które potrzebuje częstotliwości. A co jeśli one działają inaczej?
@Kacperek.x Mnie ciekawi co teraz planuje z tym zrobić. Tzn. dobrze, rozpoznałeś że robiłeś to z niewłaściwych powodów - ale czy to zmienia twój stosunek do tych konkretnych czytań które zrobiłeś :(? Czy je po prostu odrzucasz, czy jednak gdzieś w środku siedzą?!
@Hortensja65 Siedzą, szczerze mówiąc. i to jest właśnie ten problem. Nawet jeśli wiem że robiłem je "z przymusu", to niektóre karty które wyciągnąłem jakoś we mnie zostały... Jedna szczególnie - i nie wiem czy siedzę z nią bo faktycznie coś znaczy, czy bo po prostu nie mogę jej odpuścić właśnie dlatego że byłem wtedy taki zagubiony.
Czytam tę rozmowę i zastanawiam się - czy to nie jest trochę tak ze tarot staje się tu pretekstem do myślenia o czymś co i tak chciałeś przemyśleć? Tzn. może to nie jest kwestia czy ignorować wróżbę, tylko że wróżba wyciągnęła coś co i tak tam było?
@Kalinowa Ale to chyba nie umniejsza wróżbie? Tzn. jeśli karta pomogła coś wyciągnąć na powierzchnię, to spełniła jakąś funkcję, nawet jeśli czytanie było "złe energetycznie". Może odpowiedzialność to właśnie to - że siedzisz z tym co wyszło i pracujesz, nawet jeśli okoliczności były niedoskonałe
A ja mam inne pytanie do całej tej dyskusji - rozmawiamy o odpowiedzialności czytającego dla siebie ale co z odpowiedzialnością gdy czytasz dla kogoś innego? Bo tam nie możesz po prostu powiedzieć "to czytanie było bez sensu bo nie miałam pytania" - ktoś przyszedł z realnym problemem.
@Teodozja_C To jest zupełnie inny temat i dużo trudniejszy. Gdy czytasz dla kogoś, twoje wątpliwości co do jakości czytania nie mogą po prostu wylądować na tej osobie :(. Ale myślę że zasada jest podobna - jeśli coś w trakcie czytania czujesz jako fałsz, masz obowiązek to powiedzieć. Że nie wiesz, że nie jesteś pewna że to twoja interpretacja.
@Teodozja_C Właśnie - i tu bym się bała. Bo co jeśli powiesz coś co skrzywi komuś myślenie o ważnej decyzji? Barni, czy jest jakiś sposób żeby zminimalizować to ryzyko?
@Ewelinka77 Jeden sposób który znam - zanim zaczniesz czytanie dla kogoś, upewnij sie że ta osoba rozumie że to interpretacja, nie wyrok. To brzmi banalnie ale większość problemów bierze się właśnie z tego że pytający traktuje wróżbę jako gotową odpowiedź a nie jako punkt wyjścia do rozmowy ze sobą. I to jest odpowiedzialność czytającego - żeby to jasno postawić na początku
Ta rozmowa dała mi coś czego nie spodziewałem się dostać pytając o temat - bardziej rozumiem teraz czemu te moje czytania "z przymusu" mnie uwierały. Bo moze problem nie był w tym że robiłem je bez pytania, tylko że robiłem je bez zgody na to żeby nie wiedzieć. Oczekiwałem że karta mi da pewność. A pewność to nie jest coś co tarot daje.
i tu wracamy do tytułu wątku bo to jest chyba najlepsza odpowiedź na kiedy zignorować wróżbę - gdy oczekujesz od niej pewności. Bo wtedy cokolwiek dostaniesz, albo będziesz sie kurczowo trzymał bo to "potwierdzenie", albo odrzucisz bo "przeczy temu co chcę". W obu przypadkach karta nie ma znaczenia, ty już zdecydowałeś. Czy to ma sens dla innych?
@Hortensja65 I to jest tak dobrze powiedziane, że aż chcę żebyś to rozwinęła. Bo oczekiwanie pewności od tarota to chyba jeden z tych błędów który robimy najczęściej na początku ale skąd wiadomo że sie z tego wyrosło? Tzn. skąd wiesz że podchodzisz do kart bez oczekiwania na gotową odpowiedź?
Właściwie ta kwestia pewności to dobry trop ale nie jestem przekonany że każde szukanie pewności w tarocie jest złe. Czasem pytasz bo naprawdę nie wiesz i chcesz się w czymś zorientować - i karty ci to dają. To nie jest "kurczowe trzymanie", to jest korzystanie z tego po co to jest.
@Telepata84 Ale jest różnica między "nie wiem i szukam orientacji" a "nie wiem i chcę żeby karty mi powiedziały co zrobić". ta pierwsza postawa zostawia ci decyzję. Ta druga zdejmuje z ciebie odpowiedzialność. I właśnie o tę odpowiedzialność chodzi w tytule wątku.
Właśnie trafiliście w coś co mnie siedzi od początku tej rozmowy. Moje czytania "z przymusu" chyba miały w sobie to drugie - chciałem żeby karty mi powiedziały że w porządku ze sobą pracuję że jestem "wystarczająco dobrym" tarocistą. To nie było pytanie o nic zewnętrznego, to było szukanie akceptacji :D. i karty mi jej oczywiście nie dały bo to nie jest ich rola.
Czekaj - "szukanie akceptacji od kart"? To brzmi jak coś co warto zatrzymać i popatrzeć. Czy to znaczy że te czytania były w gruncie rzeczy o twojej własnej ocenie siebie jako praktykującego? Bo jeśli tak, to może właśnie dlatego ta jedna karta tak w tobie siedzi - pokazała ci coś o tym jak siebie widzisz, nie o pytaniu które oficjalnie zadawałeś.
To co Kacperek napisał to ważna obserwacja, bo otwiera kolejne pytanie: czy tarot może odpowiadać na pytania których świadomie nie zadajesz? Moje zdanie jest takie, że właśnie to robi najczęściej. kurcze pytasz o pracę, a karty odpowiadają na relację. Pytasz o kierunek, a wychodzi strach. Dlatego czytanie "bez pytania" bywa czasem bardziej precyzyjne niż to z gotowym pytaniem.
@Barni To mnie trochę dezorientuje. Bo jeśli karty odpowiadają na pytanie które nieświadomie nosisz, to jak w ogóle wiesz na co odpowiedziały? Tzn. skąd wiesz czy interpretujesz kartę pod to pytanie które miałeś, czy pod to ktore naprawdę chciałeś zadać?