Hej dziewczyny. Zbieram się w sobie od tygodni żeby to napisać, ale w końcu się przełamałam. Od pewnego czasu coraz bardziej mnie ciągnie do tematu wróżb i kart, ale ciągle mam w głowie jedno pytanie i to mnie zatrzymuje przed kupieniem talii i zaczęciem nauki. Czy do wróżenia trzeba mieć ten "dar"? Bo ja jestem totalnie zwykłą osobą, w rodzinie żadnej tradycji, sny mam normalne, nigdy nic mi się nie objawiło, prekognicji żadnej. Czy ja w ogóle mam czego szukać w tym temacie, czy lepiej dać sobie spokój i nie tracić czasu? Pytam serio, bo nie chcę zacząć i potem odbić się od ściany.
To pytanie tylko z pozoru jest proste. Najpierw musiałabyś sobie ustalić, co rozumiesz pod słowem "dar". Bo dla jednych to są wizje, dla drugich szczególna intuicja, dla trzecich umiejętność wyłapywania energii, a dla kolejnych w ogóle nic z tych rzeczy, tylko praca z symbolami. Wróżenie z kart to nie to samo, co jasnowidzenie. Można być całkiem dobrym tarocistą i nie widzieć ani jednej "wizji" w życiu.
@Pajeczyna ma rację. Mieszają Ci się dwie różne rzeczy. Dar jasnowidzenia to jedno, a praktyka kartomantyczna to drugie. W popularnych artykułach niestety ciągle wrzuca się to do jednego worka i potem ludzie myślą, że albo widzisz przyszłość jak na ekranie, albo nie ma tematu.
@Pajeczyna a jak się to rozdziela w praktyce? Bo dla mnie laika wszystko to wygląda tak samo - wróżka stawia karty i mówi co będzie. To gdzie jest różnica między tym, że ona "widzi", a tym, że "odczytuje"?
@Argafia W praktyce kartomanta opiera się na układzie kart, ich pozycjach, kombinacjach i symbolice. Pracuje z systemem. Jasnowidz może zerknąć na talię i powiedzieć Ci coś, co ma się nijak do tego, co wypadło - bo widzi niezależnie od kart. Karty są dla niego punktem startu, czasem wręcz pretekstem. Czysty tarocista bez wizji opiera się wyłącznie na tym, co jest na stole.
Powiem inaczej. Każdy ma jakąś intuicję, tylko większość ludzi jej nie słucha albo zagłusza ją hałasem codzienności. Kwestia czy potrafisz się wyciszyć i tej intuicji dać dojść do głosu. Karty są pretekstem, żeby się zatrzymać i posłuchać siebie.
Ja totalnie się nie znam, ale od dziecka miałam coś takiego, że "wiedziałam", kiedy do mnie ktoś zadzwoni albo kto będzie pod drzwiami. Mama mówiła, że to po prababci, która podobno czytała z fusów po całej wsi. Ale to chyba nie to samo, co stawianie kart, nie?
@Sura To, o czym piszesz, to typowa drobna prekognicja na poziomie codziennym. U wielu osób się objawia, większość przypisuje to przypadkowi i nie rozwija. A jest co rozwijać. Co do pytania @Argafia - moja babcia mówiła, że "dar" się ma albo się nie ma, ale do wróżenia wystarczy "ręka". Ręka to znaczy czucie kart, wyrobienie sobie z nimi związku przez lata.
Zgodzę się częściowo. Znam osoby, które mają mocną intuicję, a kart nie potrafią postawić bo nie umieją się skupić na systemie. I znam takie, które są technikami, znają każde znaczenie z książki, ale ich rozkłady są suche i nic z nich nie wynika dla pytającego. Trzeba mieć i jedno, i drugie po trochu.
Spór o "dar" jest stary jak samo wróżbiarstwo. W średniowieczu kłócili się, czy umiejętność wróżenia jest darem od Boga, kontaktem z innymi siłami, czy zwykłą sztuczką. Współcześnie też nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Sama widziałam ludzi bez żadnej "iskry", którzy po dwóch latach pracy z kartami wyciągali z rozkładów rzeczy, których by się nikt nie spodziewał.
Dorzucę, że tych mieszanych form jest najwięcej. Większość poważnych tarocistek ma jakiś tam rys intuicyjny - momentami coś im wpada do głowy bez powodu, czasem widzą obraz, czasem słyszą zdanie. Czysty technik bez ani jednego błysku to rzadkość, choć też się zdarza.
Wyżej dużo o tarocie, a wróżenie nie sprowadza się do tarota. Z dłoni, z fusów, z popiołu, z runów, z wahadełka - każda z tych metod ma trochę inny próg wejścia. Wahadełkiem nauczysz się robić proste pytania po tygodniu i będzie Ci działać. Tarot to nauka na lata, a chiromancja w ogóle to wiedza encyklopedyczna w połączeniu z czuciem.
Ja zaczynałam totalnie z poziomu zero i bez "daru" w cudzysłowie. Po pierwszych miesiącach miałam wrażenie, że to wszystko jest losowe. Po jakimś roku zaczęłam łapać, że niektóre układy mi się powtarzają w kontekstach, które potem realnie się sprawdzają. Teraz po latach mogę powiedzieć, że nie wiem czy to "dar", czy mózg po prostu wytrenował się w czytaniu wzorców.
@Kolczasta Też mam takie wrażenie, że duża część "daru" to wytrenowane przez mózg rozpoznawanie wzorców plus dobre czucie sytuacji. Wiele razy mi się zdarzyło, że "wiedziałem" coś o pytającym po jego mowie ciała, sposobie mówienia, doborze słów. Karty potwierdzały, ale informacja przyszła ode mnie, nie od kart.
@Krysztal Tak, ale to sceptyczna część odpowiedzi. Bo zdarzają się rzeczy, których wytrenowanym mózgiem nie wytłumaczysz. Numer telefonu, którego nie znałeś. Imię osoby, o której pytający nawet nie wspomniał. Konkretna data, której nie miałeś prawa znać. To się czasem dzieje i wtedy nie ma co udawać, że to czytanie z mowy ciała.
@Indaphoros Zgadza się. Też mam takie momenty raz na jakiś czas, że pojawia się informacja "skądinąd". Ale to wyjątki na tle setek normalnych rozkładów. Większość pracy to faktycznie czytanie kart plus wyczucie sytuacji.
Czyli was dobrze rozumiem, że ten "dar" to taki bonus, a podstawą jest jednak nauka i praktyka? Bo to mi trochę dodaje otuchy. Myślałam, że albo masz, albo nie i koniec tematu.
Tak by to wyglądało. Z tym, że niektórzy mówią, że bez choćby ziarna tego bonusu nigdy nie dojdziesz do poziomu, gdzie rozkłady naprawdę pracują. Że to jest jak słuch muzyczny - można nauczyć się grać z nut, ale jak nie masz słuchu, to nigdy nie zagrasz tak, żeby kogoś wzruszyć.
@Faddi Nie zgodzę się z tym porównaniem. Słuch muzyczny też się trenuje. Sama miałam słaby słuch, jak zaczynałam uczyć się instrumentu, a po latach pracy doszłam do poziomu, który mojemu nauczycielowi dawniej wydawał się dla mnie nieosiągalny. Z wróżbiarstwem jest podobnie. To, że na starcie nic nie czujesz, nie znaczy, że nigdy nie będziesz.
Dodałabym jeszcze jeden aspekt - są osoby, które mają mocną intuicję, ale są jej kompletnie nieświadome. Wiedzą rzeczy, ale tłumaczą sobie, że "to logiczne", "to oczywiste". Dopiero jak się człowiek nauczy obserwować swój własny strumień myśli, wyłapuje, że tam się sporo dzieje "z zewnątrz".
Mam znajomą, która jest sceptyczką do bólu, twierdzi że nie wierzy w nic poza tym, co fizyczne. A jak jej postawisz Tarota, to wyczytuje rzeczy z układu kart tak precyzyjnie, że szczęka opada. Pytała mnie, jak to tłumaczyć. Mówię - psychologicznie. Karty pokazują wzorce, a ona ma dobrego nosa do ich składania. Niech sobie tłumaczy jak chce, byle działało.
A ja mam odwrotny przykład. Znajoma "wróżka", która sobie reklamuje dar od urodzenia, przepowiednie na lewo i prawo. Słucham jej rozkładu i widzę, że karty mówią zupełnie co innego niż ona. Ona ma dar bajdurzenia, nie wróżenia. A ludzie się dają.
@Magicwoman Niestety, takich jest pełno. I to one psują reputację dziedzinie. Każdy, kto kupi sobie pelerynę i powie "od pokoleń w mojej rodzinie", potrafi mieć kolejkę klientek.
Wracając do pytania głównego - są tradycje, w których "dar" rozumie się jako otwarte kanały komunikacji z duchami opiekuńczymi. W innych jako wrażliwość na pole energetyczne osoby pytającej. W jeszcze innych jako bezpośredni kontakt z bóstwem. To są bardzo różne rzeczy i każda z nich wymaga innego podejścia.
@Cohen czyli ten "dar" może też być wyuczony? W sensie - można sobie ten kanał otworzyć przez praktykę, medytację, czy coś takiego?