no to chyba masz odpowiedź? ranki i wieczory to DOKŁADNIE jej czas! To nie moze byc przypadek, to zbyt spójne żeby było przypadkowe 🙂
@Wandalena Albo Wera nieświadomie odtwarza własną pamięć o rytmie mamy i dlatego 'kartki' pojawiają się rano a 'głos' wieczorem, bo tak działała jej pamięć emocjonalna. Nie mówię, że tak jest, ale ta spójność ma dwa możliwe wyjaśnienia i oba są równie logiczne.
@Lidzia03 Ale jak Wera miałaby nieświadomie zostawiać sobie kartki pismem mamy, to musiałaby robić to we śnie albo w jakimś transie. I to każdego ranka przez trzy tygodnie. Wydaje mi się mało prawdopodobne żeby coś takiego przechodziło bez śladu w pamięci.
Somnambulizm i stany dysocjacyjne potrafią być bardzo konsekwentne i nie zostawiać żadnych śladów w pamięci epizodycznej. To naprawdę nie jest tak rzadkie jak się wydaje, szczególnie u osób w żałobie. Nie twierdzę, że to jest wyjaśnienie, ale wykluczenie go wymaga czegoś więcej niż przekonanie, że 'na pewno bym pamiętała'.
Słuchajcie, ja naprawdę nie chcę się kłócić o to czy jestem lunatyczką. Mam wizytę u psychologa za dwa tygodnie, to pewnie też poruszy ten temat. Bardziej chciałam zapytać - ta kartka z 'Nic nie przeoczyłam' - czy ktoś ma jakiś pomysł co to może znaczyć? Bo ona mnie najbardziej niepokoi ze wszystkich siedmiu.
Napisałaś wcześniej, że przed tą kartką myślałaś o tym, czy mama wiedziała ile dla ciebie znaczyła. Jeśli to jest odpowiedź na tę myśl, to 'Nic nie przeoczyłam' mogłoby oznaczać właśnie to - że widziała, wiedziała, nie przegapiła niczego ważnego między wami. To brzmi jak odpowiedź na twój niepokój.
Albo to jest zdanie, które mama powtarzała za życia? Coś jej charakterystycznego? Wera, czy kojarzysz żeby mówiła coś takiego?
@Ezoteryk Nie pamiętam żeby to było jej powiedzenie. Ale mówiła dużo o tym, żeby nie zaniedbywać relacji, żeby nie odkładać ważnych rozmów. Może to jakoś z tego wynika. Nie wiem. Ta kartka jest jedyna, której nie rozumiem wprost.
Wero, a próbowałaś usiąść przy tym stole gdzie pojawiają się kartki i po prostu napisać do niej? Nie jako rytuał, po prostu jak list. Czasem kiedy jest taki kontakt, to odpowiedź na spokojne, konkretne pytanie przychodzi szybciej niż się myśli.
@Lawendowa Nie próbowałam. Bałam się chyba, że albo przyjdzie odpowiedź i się przestraszę, albo nie przyjdzie i będzie mi z tym źle. Ale może masz rację, że warto spróbować po prostu. Bez oczekiwań.
A spotkanie z bratem w niedzielę nadal w planach? Ciekawa jestem co powie jak zobaczy te kartki na własne oczy.
@Hania64 Tak, brat przyjeżdża w niedzielę. Szczerze? Trochę się boję tej rozmowy. On jest bardzo przyziemny, nie wierzę żeby to przyjął spokojnie. Ale chcę żeby zobaczył, nie chcę już nosić tego sama.
Wera, a jak brat reagował na śmierć mamy? Pytam bo to może mieć znaczenie - jeśli sam jeszcze nie przepracował żałoby, to kontakt z kartkami może go uderzyć zupełnie inaczej niż myślisz. Niekoniecznie sceptycznie.
@Lidzia03 Brat zamknął się w sobie. Na pogrzebie prawie nie mówił, potem zanurzył się w pracy. Nie rozmawialiśmy o mamie właściwie od pogrzebu. Może to będzie dla nas obojga coś ważnego, niezależnie od tego co myśli o kartkach.
To co opisujesz - ten jego sposób zamknięcia się - to też jest wzorzec, który pojawia się w relacjach o kontakcie pośmiertnym. Często sygnały kierowane są do osoby, która jest w stanie je odebrać, nie do kogoś kto zablokował dostęp do własnych emocji. Zastanawiam się czy brat w ogóle cokolwiek poczuł po mamie, czy po prostu nie wpuścił tego do siebie.
@Wedrowiec Ale czy to oznacza, że mama specjalnie wybiera Werę, a nie brata? Że wie, że przez niego to nie przejdzie? Bo to by sugerowało jakąś świadomość po tamtej stronie, że ocenia kto jest bardziej otwarty.
@Ezoteryk To dobre pytanie, tylko żeby je sensownie rozważyć, musimy najpierw ustalić w jakim modelu działamy. W spirytyzmie klasycznym - tak, zakłada się że podmiot po drugiej stronie ma sprawczość i dokonuje wyborów. W niektórych innych tradycjach to raczej energia, która po prostu płynie tam gdzie znajdzie ujście. Wera, który z tych modeli bardziej ci odpowiada intuicyjnie?
@Wajdelota Nigdy o tym tak nie myślałam. Ale jak zadajesz to pytanie, to... czuję, że to mama. Nie energia, nie coś abstrakcyjnego. Mama. Ktoś kto wie co robi i dlaczego.
To że to czujesz jako osobę, a nie jako siłę, chyba jest ważną informacją samo w sobie. Czy ta pewność zmieniała się w czasie? Na początku też tak to odbierałaś?
@Hania64 Na początku to był strach. Potem niepewność. Ta pewność że to mama przyszła dopiero po tej kartce z 'Nic nie przeoczyłam'. Jakby to zdanie coś otworzyło we mnie.
Wero, właśnie dlatego mówiłam żebyś napisała do niej. Nie jako rytuał, po prostu list. To zdanie z kartki brzmi jak zaproszenie do rozmowy, nie jak zamknięcie. Ona jakby czeka na twoją odpowiedź.
@Lawendowa A co jeśli napisanie listu uruchomi coś więcej? Mam na myśli - jeśli to naprawdę jest kontakt, to czy nie ma ryzyka że... nie wiem, że Wera tym zintensyfikuje całą tę sytuację? Pytam szczerze, bo nie znam się na tym.
@Gerwazy00 Dobre pytanie i rozumiem skąd się bierze. Ale pisanie listu do kogoś bliskiego, kto odszedł, to coś co ludzie robili od zawsze i w różnych kulturach. To nie jest otwieranie żadnej bramy, to jest żałoba. To Wera rozmawia ze swoją mamą, nie wzywa czegoś obcego.
Muszę się tu jednak wtrącić - to rozróżnienie jest ważne, ale nie absolutne. Intencja jest kluczowa, zgadzam się. Natomiast Gerwazy zadał pytanie które ma sens w kontekście osób wrażliwych i w ostrym procesie żałoby. Wera, jak ty się czujesz z tym pomysłem? Nie co myślisz, co czujesz.
@Wajdelota Czuję... że chcę. Że od tygodni prowadzę tę rozmowę w głowie i może warto by ją zapisać. Nie boję się, chyba. Bardziej boję się tej ciszy która będzie po.
Ta cisza po nie musi być brakiem odpowiedzi. Czasem jest po prostu nową jakością obecności. Nie każda odpowiedź na taki list przychodzi od razu i nie każda przychodzi w formie kolejnej kartki.
Wera, wróćmy na chwilę do liczenia kroków, bo chcę się upewnić że dobrze rozumiem. Słyszysz to zawsze w tym samym miejscu w domu? I zawsze wieczorem? Czy zdarzyło się choć raz że to liczenie ustało zanim doszło do jakiejś liczby, czy zawsze kończy się w tym samym miejscu?
@Lidzia03 Zawsze w korytarzu, idzie od drzwi wejściowych w stronę salonu. Kończy się przed moją sypialnią. I nie, nie ma określonej liczby - różnie, raz policzyłam siedem, raz chyba jedenaście. Ale zawsze kończy się przy tych samych drzwiach.
Przy twoich drzwiach sypialni? Jakby zatrzymywała się żeby cię nie budzić albo nie wchodzić bez zaproszenia? Czy mama taką osobą była, że pukała, szanowała granice?
@Ezoteryk Zawsze pukała. Nigdy nie wchodziła do mojego pokoju bez pukania, nawet jak byłam małą dziewczynką. To była jej zasada.
no to masz kolejny dowód!! puka przez samo zatrzymywanie sie przed drzwiami, to jest jak jej sposób na pukanie teraz 🙂 to jest tak spójne że az mnie ciarki przeszły
@Wandalena To nie jest tylko spójne - to jest jeden z najbardziej charakterystycznych wzorców w relacjach o obecności pośmiertnej. Granice, które ktoś szanował za życia, są respektowane po śmierci. Widziałem to opisywane wielokrotnie. Ale Wero - chcę się upewnić że dobrze rozumiem. Mówisz że to się dzieje od kiedy dostałaś pierwszą kartkę, czy wcześniej?
@Wedrowiec Liczenie zaczęło się wcześniej. Kartki pojawiły się może po trzech tygodniach od pierwszego razu kiedy to usłyszałam. Jakby najpierw były kroki, a potem... jakby coś się upewniło że słyszę i dopiero wtedy przyszło coś więcej.
To jest ważna kolejność. Czyli jakby etapy - najpierw fizyczne, potem komunikat. Zastanawiam się, czy brat był w domu kiedy słyszałaś to po raz pierwszy? Czy to zawsze dzieje się gdy jesteś sama?
@Lidzia03 Zawsze sama. Brat ma swoje mieszkanie, przyjeżdża raz na jakiś czas. Nigdy nie słyszałam tego kiedy tu nocował. Nawet nie wiem czy powinnam mu powiedzieć o krokach, on jeszcze nie wie o kartkach.
Poczekaj - brat nie wie o kartkach? Po tym wszystkim co tu opisujesz, po tygodniach tych doświadczeń, nie powiedziałaś mu ani słowa? Jak to możliwe że go nie poinformowałaś, skoro to jego mama też?