chcę tylko powiedzieć żebyście uważały jak zaczniecie Dagmarce radzić bezpośrednie próby kontaktu. bo mamy tu babcię w starszym wieku, mamy wrażliwą osobę, mamy zjawisko które samo z siebie jest łagodne. to nie jest moment na wywoływanie czegokolwiek. jeśli kontakt jest, to idzie swoim rytmem i jest przyjazny. po co go forsować?
@Iwonka96 w tym akurat masz całkowitą rację i dobrze że to mówisz głośno. bo widzę że rozmowa zmierza w kierunku 'co zrobić żeby wzmocnić', a ja bym powiedziała że najważniejsze teraz jest to żeby Dagmarka najpierw porozmawiała z babcią. to jest warunek pierwszy. wszystko inne jest wtórne
a właściwie… czy Dagmarka już zdecydowała czy będzie rozmawiać z babcią? bo to zostało trochę bez odpowiedzi wcześniej i ciekawa jestem co się stało z tym pomysłem
zdecydowałam że tak, porozmawiam. ale czekam na dobry moment. babcia ma swoje dni gorsze i lepsze i nie chcę wchodzić z tym kiedy jest nieswoja. może przy herbacie wieczornej, jak będzie spokojnie. jasio miał rację że zacznę od faktów, czy lampka jej czasem nie wariuje, bez całej reszty od razu
dobrze. i koniecznie potem napisz co powiedziała, bo to naprawdę może być kluczowe. jeśli babcia też to widzi, to mamy coś twardego. a jeśli powie że nie, to też coś mówi
czytam ten wątek od dłuższego czasu i trochę się waham żeby coś napisać bo to nie moja specjalność, ale ten motyw z babcią i lampką jakoś mnie bardzo dotknął. mój tata odszedł kilka lat temu i mieliśmy podobne rzeczy z jego radiem. nikt się nie kwapił żeby to zbadać, po prostu milczeliśmy o tym wszyscy. szkoda.
@Danielka to co piszesz jest ważne, bo pokazuje że ten schemat milczenia jest bardzo ludzki i bardzo powszechny. każdy boi się że drugi uzna go za dziwnego albo mu nie uwierzy. a potem okazuje się że wszyscy widzieli to samo. czy u ciebie to radio z czasem przestało?
@Pelagiusza_J tak, po kilku miesiącach. i wtedy poczułam coś dziwnego, jakby smutku że się skończyło. jakby zamknęło się coś czego zamykać nie chciałam
to co Danielka napisała, że poczuła smutek gdy ustało, to jest bardzo ważna wskazówka dla Dagmarki. bo może pytanie nie brzmi 'co to jest i skąd', tylko 'co chcę z tym zrobić i czy chcę żeby trwało'. to zupełnie inny poziom rozmowy
dobra, chcę się odnieść do tego co napisała Sydka, bo to mnie zatrzymało. czy chcę żeby trwało. szczera odpowiedź jest taka że… nie wiem. z jednej strony jest w tym coś ciepłego, jakby obecność której nie ma. z drugiej boję się że sama sobie wmawiam i że to jest po prostu pętla żałoby którą sobie nakręcam. i nie wiem czy te dwa wytłumaczenia się wykluczają
właśnie to jest ważne pytanie, bo one się nie wykluczają. żałoba i obecność mogą istnieć jednocześnie. to nie jest albo-albo. ale warto wiedzieć czego szukasz w tej sytuacji, bo to zmieni jak podejdziesz do rozmowy z babcią
zatrzymam się tutaj bo chcę powiedzieć coś co może być niepopularne. całe to układanie w całość, zapach plus lampka plus kolejność, to jest klasyczny mechanizm apofenii. mózg szuka wzorców, zawsze, i zawsze je znajdzie jeśli bardzo chce. nie mówię że tu nic nie ma, mówię że te 'dowody' są słabe dopóki nie ma systematycznych notatek
@Rodochrozyt05 apofenia to jest wytłumaczenie dla przypadków gdzie wzorzec jest wymuszony albo wyobrażony. ale tu mamy kilka niezależnych elementów, z których część Dagmarka sama zauważyła dopiero jak ją zapytano. to nie jest ktoś kto szuka dziury w całym, to jest ktoś kto odkrywa coś czego aktywnie nie szukał. to robi różnicę
moim zdaniem za dużo tu filozofowania o tym czy mózg czy duch. bo fakty są takie: urządzenia się włączają w tej samej kolejności, jest zapach który nie ma źródła, lampka jest po dziadku. to jest wzorzec który przekracza przypadek i tyle. nie trzeba tu żadnych teorii
@Wala nie, nie 'i tyle', bo właśnie o to chodzi że nie wiemy czy przekracza. nie mamy danych. Dagmarka sama przyznała że nie prowadziła notatek i że nie jest pewna czy zapach zawsze jest razem z włączeniami. to są wspomnienia, nie obserwacje. a pamięć jest zawodna nawet przy dobrej woli
ciekawe że w tej dyskusji jest coraz więcej głosów żeby 'sprawdzić i zmierzyć' a mało kto pyta co Dagmarka czuje kiedy to się dzieje. bo sfera emocjonalna i energetyczna to jest też informacja, nie tylko godziny w notatniku. jak się czujesz w tych momentach, Dagmarka? lęk, spokój, coś innego?
@Ezoteryk94 to jest dobre pytanie bo sama się nad tym nie zastanawiałam tak wprost. chyba… spokój. nie strach. jakby nic się nie stało nadzwyczajnego. i może dlatego tak długo to ignorowałam, bo nie budziło we mnie alarmu. to chyba coś mówi, nie wiem tylko co dokładnie