to co napisałam wcześniej o zgodzie i zdolności poznawczej to trochę wisi bez odpowiedzi i chciałabym wiedzieć jak inni to rozwiazuja w praktyce. bo Marzenka mówi że ta osoba wie i się zgadza, i wierzę jej, ale to jest chyba wyjątkowa sytuacja bo to bliska osoba. a co gdyby ktos chciał skanować pacjenta w środowisku bardziej formalnym, albo kogoś kogo nie zna tak dobrze? czy samo powiedzenie "czy zgadzasz się" to wystarczy? osoba po udarze moze miec afazje, może mieć zaburzenia rozumienia, może być po prostu zmęczona i przytakiwac na wszystko żeby mieć spokój. mnie to naprawdę niepokoi i nie wiem czy ktoś ma na to jakiś sposób ^^
@Celestynka75 To jest bardzo ważne pytanie i nie ma na nie jednej odpowiedzi. pracowałam przy osobach z różnymi stopniami afazji i za każdym razem konsultowałam z rodzina albo opiekunem - nie zamiast osoby, tylko dodatkowo. i zawsze obserwowalam jak ta osoba reaguje kiedy wchodzę, czy jest napięcie czy cos w rodzaju otwartości. to nie jest doskonały wskaźnik zgody, ale zupelne ignorowanie niewerbalnego sygnału też nie jest uczciwe w drugą stronę. natomiast zgadzam sie ze formalnej zgody przy zaburzeniu rozumienia udzielić nie można i trzeba to uczciwie powiedzieć. jeśli ktoś robi to w warunkach quasi-terapeutycznych to jest to już poważna kwestia etyczna, nie tylko metodologiczna
wracam do wątku Nemezis o lateralizacji bo tam zostało pytanie czy ta asymetria się zmienia w trakcie rehabilitacji i myślę że warto to rozwinąć oddzielnie od kwestii etycznych. bo to są dwa różne problemy. z moich obserwacji - i mówię o jednej osobie, wiec nie generalizuję - ta asymetria nie znikała razem z poprawą funkcji. tzn. lewa strona zaczęła lepiej funkcjonować motorycznie mniej więcej po kilku tygodniach intensywnej rehabilitacji, ale pole po tej stronie nadal czułam inaczej niż po prawej. nie słabiej, nie silniej, poprostu inaczej. jakby zmienił się charakter tej różnicy a nie sam fakt istnienia asymetrii. i nie wiem co z tym zrobić interpretacyjnie