Chcę zapytać o coś innego bo siedzę nad tym wątkiem dłuższą chwilę i zastanawia mnie jedna rzecz. no, sporo tu mówiliśmy o ochronie przed "wchłonięciem" energii żałoby, ale czy ktoś zastanawiał się czy to wchłonięcie jest zawsze złe? Mam na myśli, czy jest jakiś sens w tym że pozwalamy sobie na to przejąć, jako forma bycia z kimś w tym bólu naprawdę, nie za szybą?
@Jemiolka to jest bardzo ważne pytanie i cieszę się że je zadałaś, bo to nie jest tak że chodzi o odcięcie się od emocji innych ludzi. Chodzi o zachowanie własnego centrum w środku tego. Możesz być głęboko przy kimś w żałobie, możesz naprawdę czuć, ale jeśli przy okazji tracisz grunt pod nogami, to ani tobie ani tej osobie to nie służy. Różnica między współczuciem a zatopieniem się jest subtelna ale istotna.
@Wrzosianka powiedziała to precyzyjnie. dodam tylko że ta granica między byciem "z" a byciem "zamiast" jest miejscem, w którym wielu wrażliwych ludzi się gubi, nie tylko przy pogrzebach. co prawda, i to nie jest kwestia słabości, tylko niewyćwiczonej umiejętności trzymania własnej osi. da się to trenować.
to da się tego naprawdę nauczyć? bo ja mam wrażenie że po prostu taka jestem, że zawsze biorę na siebie cudze emocje i nie wiem jak nie brać, to jakby nie moja decyzja
@Strzybozka da się, naprawdę. Ale nie z dnia na dzień i nie przez samo chcenie. To jest praca z oddechem, z uziemieniem, z zauważaniem w którym momencie przestajesz być sobą i zaczynasz być czyjąś emocją. Zacznij od małych rzeczy, nie od pogrzebu. Poćwicz najpierw przy mniej intensywnych sytuacjach żeby wiedzieć jak to u ciebie wygląda kiedy jesteś we własnym centrum 🙁
Podglądam tę rozmowę o tym "byciu we własnym centrum" i mam takie pytanie może naiwne - jak to w ogóle rozpoznać? Serio, nie kpię, po prostu nie wiem jak miałabym stwierdzić że jestem we własnym centrum a nie nie jestem. w każdym razie, co to fizycznie oznacza albo jak się to czuje?