Można też podłożyć poduszkę pod miednicę albo oprzeć się o ścianę. Chodzi o to, żeby ciało nie krzyczało i nie przejmowało całej uwagi.
Mam jeszcze pytanie o konkretne afirmacje. Szukam czegoś na pewność siebie, bo z tym u mnie krucho. Macie sprawdzone?
@Golta lubię proste: „ufam sobie i swoim decyzjom” oraz „mam w sobie siłę, by zrobić kolejny krok”. Krótkie, w teraźniejszości i bez przesady - łatwo w nie uwierzyć, a o to chodzi.
@Golta ważne, żeby afirmacja nie była zbyt daleka od tego, w co dziś jesteś w stanie uwierzyć. Jeśli „jestem pełna pewności siebie” budzi opór, zacznij od „uczę się ufać sobie”. Łagodne mostki działają lepiej niż wielkie skoki.
Mnie na pewność siebie najlepiej działa „zasługuję, by zajmować swoje miejsce”. Brzmi banalnie, a potrafi zmienić sposób, w jaki wchodzi się do pokoju.
A na sen coś polecacie? Wieczorem długo nie mogę odpłynąć, bo głowa pracuje.
@Nibir na wieczór sprawdza się coś rozluźniającego, np. „pozwalam sobie odpuścić miniony dzień” w rytm wolnego oddechu. Mniej „osiągania”, więcej puszczania. Do tego dłuższy wydech niż wdech wyraźnie wycisza.
Potwierdzam wydłużony wydech. Liczę w myślach: wdech na cztery, wydech na sześć. Po kilku minutach głowa sama zwalnia.
A wy w ogóle uważajcie, bo afirmacje trzeba robić tylko przy pełni, bo wtedy energia jest najwieksza. W nów nie działają wcale, szkoda zachodu.
@Dzikitaurus nie. Praktykę prowadzi się codziennie, niezależnie od fazy księżyca. Pełnia czy nów to dla chętnych co najwyżej dodatek i symbolika, a nie warunek działania. Czekanie na pełnię to świetna wymówka, żeby nie ćwiczyć. „Najwieksza” piszemy „największa”, przez „ę”.
Zgadza się - księżyc może być miłą oprawą, jeśli ktoś to lubi, ale codzienność i powtarzalność znaczą nieporównanie więcej niż kalendarz.
Też kiedyś czekałam na „idealny moment” zamiast po prostu zacząć. Najlepszy moment to ten, w którym faktycznie usiądziesz.
A pisanie afirmacji - ma sens, czy wystarczy je powtarzać w medytacji?
@Nibir zapisywanie potrafi mocno wzmocnić efekt, bo angażuje jeszcze jeden zmysł i więcej uwagi. Sam czasem przepisuję jedno zdanie kilka razy do zeszytu, a w medytacji już tylko je przywołuję. To się ładnie uzupełnia.
U mnie tak właśnie wygląda: rano zapisuję intencję, wieczorem w ciszy do niej wracam. Pismo porządkuje, medytacja utrwala.
To powoli układa mi się w całość. Czyli: krótka sesja, oddech, jedno zdanie w teraźniejszości, z odrobiną emocji, codziennie. Dobrze rozumiem?
@Golta idealnie streszczone. Do tego cierpliwość i łagodność wobec siebie, kiedy coś nie wyjdzie. Reszta przychodzi z praktyką.
Dorzuciłabym tylko jedno: nie oceniaj pojedynczej sesji. Bywają dni „płaskie”, bez żadnych wrażeń, i one też się liczą. Efekt to suma dni, nie jeden zachwyt.
A jak poznać, że już działa? Bo boję się, że robię i robię, a to donikąd.
@Nibir zmiany są najczęściej subtelne - krócej trzymasz w sobie złość, łatwiej łapiesz dystans, częściej zauważasz dobre rzeczy. Nie szukaj wielkiego „bum”, obserwuj drobne przesunięcia w codziennych reakcjach.
U mnie pierwszym sygnałem było to, że przestałam reagować na drobiazgi tak gwałtownie jak kiedyś. Dopiero potem zauważyłam to „rozjaśnienie” w środku.
I właśnie dlatego dziennik jest złotem - zapisujesz takie drobiazgi i po czasie widać, ile się zmieniło. Pamięć sama z siebie tego nie zarejestruje.
No dobra, przekonaliście mnie. Spróbuję bez tych setek powtórzeń i bez czekania na pelnie. W teraźniejszości i krótko, jak mówicie.
@Dzikitaurus o to chodzi. Daj sobie dwa, trzy tygodnie spokojnej, codziennej praktyki i sam ocenisz. Bez presji i bez liczenia powtórzeń.
Brawo @Dzikitaurus, najtrudniejsze jest właśnie odpuszczenie tych wszystkich „trzeba”. Reszta to już przyjemność.
Dziękuję wam ogromnie. Wchodziłam tu zagubiona, a wychodzę z gotowym planem na jutro rano. Serio kawał dobrej wiedzy w jednym miejscu.
Też dziękuję. Zaczynam od pięciu minut, jedno zdanie, oddech i dziennik. Zobaczymy po trzech tygodniach, dam znać.
Powodzenia obojgu. I pamiętajcie - gorszy dzień to nie koniec praktyki, tylko jej część. Wracajcie bez wyrzutów.
Też życzę wytrwania. Małymi krokami da się zajść naprawdę daleko, sprawdzone na sobie.
Pięknie się ta rozmowa złożyła. Gdyby pojawiły się kolejne pytania w trakcie praktyki, śmiało wracajcie do wątku - chętnie pomożemy.
Dla wszystkich zaczynających: zacznijcie dziś, choćby od trzech oddechów i jednego zdania. Najważniejszy jest pierwszy, mały krok. Spokojnej praktyki.