Medytacja wycisza umysł, a afirmacje nadają mu kierunek – połączone w jedną praktykę działają mocniej niż każda z osobna. Wystarczy kilka minut dziennie, by z gonitwy myśli wyłonić spokój, a następnie świadomie zasiać w sobie nowe, wspierające przekonania.
W artykule krok po kroku: jak łączyć ciszę medytacji z siłą afirmacji, technika w trzech krokach, gotowy zestaw afirmacji na różne intencje oraz najczęstsze błędy początkujących. Zapraszamy do dyskusji – podzielcie się swoimi doświadczeniami i pytaniami.
Cały wpis dostępny tutaj: Medytacja z afirmacjami — jak połączyć obie praktyki w codziennej rutynie
Witam wszystkich. Próbowałam już samej medytacji i osobno afirmacji, ale nigdy razem. Od czego najlepiej zacząć – od razu powtarzać zdania, czy najpierw się wyciszyć? Czuję się trochę zagubiona.
@Golta najpierw oddech, dopiero potem afirmacje. Zaczynałam dokładnie tak – kilka minut na uspokojenie umysłu, a kiedy ciało już rozłuźnione, wprowadzałam jedno zdanie. Na spokojny umysł afirmacja wchodzi zupełnie inaczej.
A trzeba je mówić na głos? Trochę głupio mi szeptać do siebie, mieszkam z rodziną i się wstydzę.
@Nibir w myślach działa równie dobrze. Sam najczęściej powtarzam afirmacje bezgłośnie, w rytm wydechu. Głos potrafi pomóc, bo dokłada wibrację, ale to opcja, nie obowiązek. Rób tak, żeby było ci wygodnie.
No ale przeciez afirmacje dzialają tylko jak powtórzysz je dokladnie 100 razy dziennie, inaczej nie ma sensu. Tak gdzieś czytałem.
@Dzikitaurus to mit. Żadna magiczna liczba tu nie obowiązuje – ani 100, ani 50. Liczy się uwaga i emocja za słowami. Dziesięć świadomych powtórzeń bije setkę wyklepaną bezmyślnie. Pisze się też „dokładnie”, przez „ł”.
Potwierdzam z własnego podwórka. Robiłam kiedyś te słynne setki powtórzeń i czułam tylko zmęczenie. Odkąd powtarzam jedno zdanie wolno i ze spokojem, realnie coś się zmienia.
Dziękuję, to mnie uspokaja. A ile takich afirmacji brać na jedną sesję? Mam ich wypisanych ze dwadzieścia i nie wiem, którą wybrać.
@Golta jedna, maksymalnie dwie na sesję. Dwadzieścia naraz się rozmywa i żadna nie zdąży zapaść. Lepiej zostać przy jednej intencji przez dłuższy czas i dać jej osiąść.
A w jakim czasie je formułować? Słyszałem, że trzeba mówić o przyszłości, bo do niej dążymy.
Dokładnie, najlepsze są afirmacje w czasie przyszłym, bo mówisz co bedzie. „Będę spokojny”, „będę bogaty” i tak dalej. Tak mają największą moc.
@Dzikitaurus odwrotnie. Czas przyszły spycha cel w wieczne „kiedyś” i umysł traktuje go jak coś, czego wciąż nie ma. Afirmacje formułuje się w teraźniejszości: „jest we mnie spokój”, a nie „będę spokojny”. I drobiazg – „bedzie” piszemy „będzie”, przez „ę”.
Dodam, że tak samo unika się przeczeń. Zamiast „nie jestem zestresowana” lepiej „jestem spokojna w środku”. Umysł i tak gubi to „nie” i zostaje mu samo „zestresowana”.
O, ta pułapka z przeczeniem to był mój klasyk. Powtarzałam „nie boję się” i dziwiłam się, że lęk tylko rośnie. Po zmianie na pozytywną formę od razu lżej.
Jasne, ma to sens. A ile taka sesja powinna trwać? Boję się, że nie wysiedzę długo.
Trzeba medytować conajmniej godzine, krócej to według mnie strata czasu. Inaczej umysł sie nie wyciszy.
@Dzikitaurus absolutnie nie. Pięć do dziesięciu minut dziennie robi robotę, a początkującego godzina tylko zniechęci. Lepsza krótka praktyka codziennie niż godzinny maraton raz na tydzień. I „co najmniej” to dwa słowa, a „godzinę” przez „ę”.
Zgadzam się. Sama zaczynałam od pięciu minut przy porannej kawie i tyle wystarczyło, żeby złapać nawyk. Czas zawsze można wydłużyć później, gdy praktyka okrzepnie.
Pięć minut brzmi znacznie mniej strasznie. A rano czy wieczorem lepiej?
@Golta kiedy ci wygodnie i kiedy utrzymasz to codziennie. Rano afirmacje nadają ton całemu dniu, wieczorem pięknie wyciszają przed snem. Próbowałam obu i zostałam przy porankach, ale to kwestia rytmu dnia.
Z mojego doświadczenia warto przypiąć praktykę do czegoś, co i tak robisz codziennie – kawa, mycie zębów, moment po przebudzeniu. Wtedy nie trzeba pamiętać, samo wchodzi w rytm.
A oczy zamknięte czy otwarte? Jak zamykam, to od razu odpływam w myśli.
@Nibir na początek zamknięte zwykle łatwiej, ale jeśli odpływasz, spróbuj spuścić wzrok w jeden punkt na podłodze. Półprzymknięte oczy potrafią lepiej trzymać uwagę. To indywidualne.
U mnie zamknięte oczy plus dłoń na sercu – ten dotyk dodatkowo kotwiczy uwagę. Polecam przetestować, mała rzecz a pomaga.
A co robić, kiedy myśli uciekają w środku? Bo uciekają co chwilę i mam wrażenie, że robię to źle.
@Golta to nie błąd, to istota całej praktyki. Za każdym razem, gdy zauważysz, że odpłynęłaś, i wrócisz do afirmacji albo oddechu – to właśnie jest „ćwiczenie”. Ten powrót jest treningiem, nie jego brakiem.
Dokładnie. Sama miałam mylne wrażenie, że „dobra medytacja” to pustka w głowie. Pustki nie ma – jest łagodne wracanie. Im mniej się o to złościsz, tym spokojniej.
Ulga. Myślałem, że mam jakiś nadaktywny umysł i się do tego nie nadaję.
@Nibir nadaje się każdy, kto oddycha. Wędrujący umysł ma absolutnie każdy z nas, łącznie z osobami medytującymi od lat.
A czy afirmacja musi coś „czuć”? Bo czasem powtarzam i nic, jakbym czytała listę zakupów.
@Caroletta właśnie emocja jest sednem. Spróbuj na moment wyobrazić sobie, że to zdanie jest już prawdą, i poczuć choćby cień tego stanu. Nawet drobne ciepło czy ulga wystarczą – wtedy słowa przestają być pustą skorupą.
U mnie efekty były od razu, serio. Po 2 dniach afirmacji o pieniądzach wygralem drobne w zdrapce. Działa jak złoto.
@Dzikitaurus to miły przypadek, ale nie tak to działa. Afirmacje nie są losowaniem ani automatem do pieniędzy. Zmieniają nastawienie i decyzje, a to procentuje tygodniami, nie w dwa dni. Z takim podejściem łatwo się rozczarować. I „wygralem” piszemy „wygrałem”, przez „ł”.
Potwierdzam, u mnie pierwsze realne zmiany – w nastroju i podejściu – przyszły po jakichś trzech tygodniach codziennej praktyki. Nie spektakularnie, raczej jak powolne rozjaśnianie.
Tak samo. Nie ma fajerwerków, jest cicha zmiana, którą człowiek zauważa dopiero z perspektywy czasu.
Czyli kluczem jest cierpliwość i regularność. A jak opuszczę dzień, to wszystko przepada?
@Golta nic nie przepada. Opuszczony dzień to nie reset, tylko opuszczony dzień. Wracasz nazajutrz bez wyrzutów i tyle. Im mniej dramatu wokół potknięcia, tym łatwiej utrzymać ciągłość.
Mnie bardzo pomógł krótki dziennik – jedno zdanie po sesji, jak się czułem. Z dnia na dzień zmiana jest niewidoczna, ale po miesiącu czytasz i widać drogę.
Dobry pomysł z tym dziennikiem, spróbuję. A da się to łączyć z oddechem jak z mantrą?
@Nibir wręcz polecam. Powtarzaj afirmację w rytm wydechu – wdech spokojnie nosem, na wydechu jedno zdanie. Oddech staje się metronomem i uwaga ma się czego trzymać.
U mnie to się sprawdza najlepiej: krótka afirmacja na długość wydechu. Dłuższe zdania trudniej zmieścić, więc skracam do kilku słów.
A muzyka albo podkład dźwiękowy w tle – pomaga czy rozprasza?
@Caroletta to bardzo indywidualne. Delikatny, spokojny podkład bez słów potrafi pomóc się wyciszyć, ale piosenki z tekstem zwykle przeszkadzają, bo uwaga ucieka za słowami. Cisza też jest w pełni w porządku.
Dodam, że jeśli używasz dźwięku, niech będzie zawsze podobny – z czasem sam staje się sygnałem dla umysłu, że zaczyna się praktyka. To jak kotwica.
Ja zaczynam od jednego uderzenia w misę dźwiękową, a potem już cisza. Ten jeden dźwięk wyznacza początek i od razu łatwiej mi wejść w tryb.
A pozycja? Bo po kilku minutach siedzenia bolą mnie plecy i całe skupienie idzie się paść.
@Nibir nie musisz siedzieć po turecku na siłę. Wygodne krzesło, stopy płasko na podłodze, plecy podparte – w zupełności wystarczy. Ból rozprasza bardziej niż pomaga, więc komfort jest ważniejszy od „poprawnej” pozy.
Można też podłożyć poduszkę pod miednicę albo oprzeć się o ścianę. Chodzi o to, żeby ciało nie krzyczało i nie przejmowało całej uwagi.