Mam wrazenie ze wlasnie dlatego tak trudno stac za soba kiedy ktos atakuje - bo w tym momencie nagle sie okazuje ze to przekonanie nie mialo takich korzeni jak myslałas. Ale nie wiem czy to jest powód do niepokoju czy po prostu etap. Czy to ze chwilowo sie chwieje znaczy ze nigdy nie bedzie solidne?
@Runiarka_57 Nie, nie znaczy. Chwianie to nie to samo co brak podstaw. Ale tu wchodzi pytanie które moim zdaniem jest kluczowe dla tego całego wątku - jak buduje się tę solidność. Bo można próbować robić to przez izolowanie się od krytyki, ale to jest plastry na ranę. Można też przez takie powtarzanie praktyki że z czasem jedno zdanie mamy nie wyważy całej budowli. Tylko to drugie trwa.
@Nasturcja Ale co zrobić w tym czasie kiedy ta budowla jeszcze trwa? Przecież nie można powiedzieć mamie 'wróć za pół roku jak będę gotowa na rozmowę'. Ona komentuje teraz i to jakoś wpływa teraz.
@Mirta I właśnie tu jest sedno. Mam wrażenie że przez cały wątek szukamy odpowiedzi na pytanie jak zatrzymać matkę od komentowania, a może bardziej pomocne byłoby pytanie jak sprawić żeby te komentarze mniej trafiały. To nie jest to samo i prowadzi do zupełnie innych działań.
Ale czy da się w ogóle kontrolować to jak bardzo coś trafia? Rozumiem że można pracować nad przekonaniami, ale chodzi mi o tę chwilę - kiedy mama coś mówi i zanim zdążysz cokolwiek pomyśleć, to już czujesz to w żołądku. Czy afirmacje pomagają też na ten odruch, czy tylko na poziomie myślenia?
@Soniaa To jest bardzo dobre pytanie i uczciwie nie wiem czy sama wiem. Z mojego doświadczenia - praca z afirmacjami zmieniała to co myślę po fakcie, czyli to co sobie o sytuacji mówię po tym jak coś się stało. Ale ten pierwszy odruch, ten cielesny - to chyba inna warstwa. Może ktoś wie więcej?
@Augurka Czytałam o tym że afirmacje działają głównie na poziom poznawczy, czyli to co interpretujesz i co sobie opowiadasz. Ten pierwszoplanowy odruch to bardziej kwestia układu nerwowego i tego co on uznaje za zagrożenie - i tu sama zmiana słów nie wystarczy. Ale zmiana interpretacji po fakcie z czasem może zmieniać to jak szybko wracasz do równowagi, nawet jeśli sam odruch jest nadal.
@Pelagia Czyli trochę tak że afirmacje nie likwidują uderzenia, ale mogą skracać czas w jakim się zbiera po tym uderzeniu? Dobrze rozumiem?
@Glicynia Tak to rozumiem, tak. I z tej perspektywy pytanie Kinia05 z początku wątku - jak stanąć murem - może mieć inną odpowiedź niż 'uodpornij się całkowicie'. Może chodzi o to żeby szybciej wracać, a nie żeby w ogóle nie czuć.
To zmienia trochę jak na to patrzę. Bo przez cały ten czas myślałam że jak nadal reaguję na komentarze mamy to znaczy że praktyka nie działa albo że jestem za słaba. A może to po prostu znaczy że jestem człowiekiem i że to co mierzę jest złym wskaźnikiem. Nie wiem czy to mnie uspokaja czy bardziej komplikuje.
I chyba to jest właśnie to czego szukałam na początku tego wątku, tylko nie umiałam tego tak nazwać. Nie 'jak być niezniszczalną' tylko 'jak szybciej wracać do siebie'. To brzmi o wiele bardziej uczciwie. Ale mam pytanie do tych co praktykują dłużej - czy ten czas wracania faktycznie się skraca z czasem, czy to raczej jest stałe?
Tak, skraca się. Ale nie liniowo. U mnie były okresy kiedy szłam w tył i reakcje znowu się wydłużały. Zazwyczaj wtedy kiedy dużo się działo albo kiedy zaniedbałam samą praktykę. Więc odpowiedź jest: tak, ale nie oczekuj że to będzie wykres idący równo w górę.
@Nasturcja Dziękuję za to. Bardzo mi pomaga wiedzieć że cofanie się nie znaczy że wszystko przepadło. Bo u mnie właśnie ostatnio jakby jest gorszy tydzień i już zacząłem myśleć że startujemy od zera.
@Franek05 Gorszy tydzień to nie reset. Ale jest jedno pytanie które warto sobie zadać w takim momencie - czy to jest powrót starego wzorca, czy raczej reakcja na konkretną sytuację. Bo to są dwie różne rzeczy i wymagają innej odpowiedzi.
@Kalikst A jak to odróżnić? Serio pytam, bo dla mnie to wygląda tak samo z środka.
@Kalikst To bardzo ważne rozróżnienie. Ale mam wrażenie że kiedy jesteś w środku tego gorszego tygodnia to ta różnica jest prawie niemożliwa do zobaczenia. Czy jest jakiś sposób żeby to ocenić bez dużego dystansu czasowego?
@Augurka Szczerość - nie zawsze się da. Czasem wychodzi to dopiero po fakcie. Ale jeden sygnał który mnie trochę naprowadza: jeśli potrafię przypomnieć sobie konkretny moment kiedy coś się wywróciło, to raczej sytuacja. Jeśli mam wrażenie że 'zawsze tak było i zawsze będzie', to bardziej stary wzorzec.
Ale czy to 'zawsze tak było' nie jest właśnie tym co afirmacje mają zmieniać? Tzn. to jest chyba dokładnie to przekonanie do przepracowania, nie?
@Glicynia Tak, ale jest subtelna różnica między 'mam przekonanie że zawsze tak będzie' a 'tak faktycznie zawsze było w moim życiu'. Pierwsze to praca dla afirmacji, drugie to może być sygnał że warto zajrzeć głębiej, bo samo powtarzanie słów może tu nie wystarczyć.
@Pelagia A co by wystarczyło? Pytam bo trochę się boję że to co robię to za mało.
@Soniaa Nie znam twojej sytuacji, więc nie powiem czy za mało. Ale powiem tyle: jeśli afirmacje nie robią kompletnie nic po dłuższym czasie, to warto zapytać się czy jest coś co im aktywnie przeszkadza, a nie tylko dokładać ich więcej.
I tu znowu wracamy do tej mamy. Bo Kinia05 ma w domu kogoś kto aktywnie podważa całą praktykę. Czy to nie jest właśnie ten czynnik który może blokować? Nie brak wiary Kinia05, tylko ciągłe zewnętrzne uderzenia?
Właśnie o tym myślę od dłuższego czasu. Ale nie wiem jak to zweryfikować. Bo może mam słabą wiarę i szukam winnego na zewnątrz. A może faktycznie środowisko ma na to wpływ. I nie wiem jak odróżnić własną wątpliwość od czegoś co jest naprawdę zakłócane z zewnątrz.
A czy robiłaś afirmacje w jakimś dłuższym spokojnym czasie, bez komentarzy z otoczenia? Nawet wyjazd, dłuższa nieobecność mamy? Bo to mogłoby dać jakiś punkt odniesienia.
@Fela73 Właściwie to tak, byłam kiedyś kilka tygodni sama. I to był chyba jedyny moment kiedy czułam że coś naprawdę idzie do przodu. Wtedy nie miałam z czym porównywać, bo nie było nikogo kto by to komentował. Teraz to widzę inaczej.
To jest bardzo konkretna odpowiedź na twoje wcześniejsze pytanie. Środowisko ma wpływ, i to duży. To nie znaczy że nie masz własnych wątpliwości - pewnie masz - ale nie musisz wybierać jednej przyczyny. Mogą działać jednocześnie.
Ale jak to praktycznie obejść skoro mieszka sie razem? Nie można sie izolowac we własnym domu. Jakies sposoby? Nie chodzi mi o konfrontacje z mama, tylko o takie codzienne oswiadczenia.
@Runiarka_57 Ja robiłam to tak że praktykę przeniosłam na czas kiedy byłam sama w pokoju, a do tego na chwilę przed wyjściem z domu, bo wtedy zdążałam wyjść zanim cokolwiek zdążyło to podważyć. Nie wiem czy to rada dla każdego ale dla mnie to miało znaczenie.
Pytanie może naive ale - czy chodzi o to żeby mama nie wiedziała o afirmacjach, czy o to żeby jej komentarze mniej robiły? Bo to chyba dwie różne strategie.
@Stellaria Dobre rozróżnienie. I myślę że odpowiedź na to pytanie mówi dużo o tym na jakim etapie jest praktyka. Na początku częściej pomaga pierwsza strategia, po czasie powinna działać druga. Ale to nie jest reguła, to jest obserwacja.
@Kalikst To co powiedziałeś o etapach praktyki zostało ze mną. Bo mi się wydawało że jak długo robię afirmacje, to powinienem już na tym drugim etapie być - gdzie komentarze mamy mniej bolą. A tak nie jest. I teraz nie wiem czy to znaczy że jestem ciągle na początku, czy że coś robię źle, czy może po prostu ta sytuacja jest po prostu za ciężka na ten drugi etap.
Czas trwania praktyki to nie to samo co głębokość praktyki. Można robić afirmacje rok i być ciągle na powierzchni, można robić trzy miesiące i dotknąć czegoś głębszego. To nie jest zarzut, tylko obserwacja. Pytanie inne: czy afirmacje które robisz, robisz dlatego że w nie wierzysz, czy dlatego że chcesz uwierzyć?
@Kalikst Ale czy 'chcę uwierzyć' to nie jest właśnie uczciwy punkt startowy? Trochę mam wrażenie że wymagamy od ludzi żeby wierzyli od razu, zanim jeszcze praktyka zdążyła cokolwiek pokazać. A to jest jakieś błędne koło.
@Pelagia Zgadzam się że to uczciwy punkt. Chodziło mi o co innego - o to że jeśli ktoś robi afirmacje czysto mechanicznie, bez żadnego zaangażowania emocjonalnego, to efekty będą inne niż przy tej samej częstotliwości ale z jakimś minimalnym kawałkiem siebie włożonym w to. 'Chcę uwierzyć' jest świetne, bo jest szczere. Gorsze jest 'powtarzam bo powiedziałam że będę powtarzać'.
@Kalikst A jak wygląda to emocjonalne zaangażowanie w praktyce? Bo ja często siedzę i powtarzam i myślę 'no, powtarzam' i tyle. Nie wiem jak do tego dołożyć coś więcej.
@Franek05 Jedna rzecz która mi kiedyś pomogła - zamiast myśleć o afirmacji jako o stwierdzeniu do zapamiętania, traktowałam ją jak coś do poczucia, choćby przez chwilę. Nie musisz przez całe powtarzanie czuć euforii. Wystarczy jeden moment w trakcie gdzie coś mruknęło w środku. To jest ten kontakt.
A co jeśli nic nie mruczy? Serio pytam, bo próbuję i mam wrażenie że jestem zupełnie płaska w środku przy afirmacjach. Nie negatywna, po prostu... nijaka. To też blokada?
@Glicynia To może być kilka różnych rzeczy. Jedna to po prostu to że afirmacje brzmią dla ciebie obco albo za duże. Jeśli powtarzasz 'jestem pełna pewności siebie' a nie wierzysz w to ani trochę, mózg to odrzuca jak ciało odrzuca niekompatybilny przeszczep. Czasem mniejszy krok robi więcej.
@Glicynia Tak. Zamiast 'jestem pewna siebie' można zacząć od 'uczę się ufać sobie' albo 'stopniowo odkrywam swoje możliwości'. To zdanie jest prawdziwsze na tym etapie, a przez to mniej odpychane przez umysł. Taka afirmacja pomostowa - między tym gdzie jesteś, a tym dokąd chcesz dojść.
Ale wracając do Kinia05 i do mamy - czy ktoś wie jak to jest kiedy rodzic słyszy o afirmacjach pomostowych? Bo już sobie wyobrażam komentarz 'to po co to w ogóle, skoro sama nie wierzysz'. Takie zdania mogą rozwalić nawet ten mniejszy krok.
@Mirta Właśnie tu jest ten problem. Nie chodzi tylko o to co robimy, ale o to że musimy to robić jakby pod obstrzałem. Nawet afirmacja pomostowa potrzebuje chwili ciszy żeby cokolwiek zadziałało. A tu tej ciszy nie ma.
Mam pytanie które może być naive - czy w ogóle trzeba komuś tłumaczyć czym są afirmacje? Można po prostu nie mówić i tyle?
@Stellaria Teoretycznie tak. Ale jak mieszkasz z kimś, to trudno jest całkowicie ukryć że cokolwiek robisz. Poza tym czasem już sam fakt że ktoś się zamknął w pokoju i robi coś cicho przez kwadrans budzi komentarze. Nie zawsze da się po prostu przemilczeć.
U mnie bylo tak ze probuję na głos i mama pyta 'z kim rozmawiasz'. Jak powiedziałam z nikim, wyszlo jeszcze gorzej bo zaczela myslec ze coś jest nie tak. Jakiś pomysl jak to obejsc bez kłamstwa?
@Runiarka_57 Ja zaczęłam robić po cichu, szeptem prawie. Nie dlatego że się wstydzę, tylko że głośne wersje wymagały tłumaczenia. I szczerze? Cicha wersja chyba nawet lepiej u mnie działa, bo bardziej skupiam się na treści niż na dźwięku.
Nie wiedziałem że można je robić po cichu. Gdzieś czytałem że muszą być na głos żeby działały. Więc tu jest jakaś rozbieżność.
@Franek05 To mit. Nie ma jednej słusznej formy. Pisane w dzienniku, szeptane, myślane, nagrywane - każda forma może działać, pod warunkiem że jest robiona świadomie. Głośność nie jest tu zmienną decydującą.
@Pelagia A to co powiedziałaś o świadomości - czy to znaczy że jak robię afirmacje i myślę o czymś innym to kompletnie marnuję czas? Bo mi się to zdarza dość często.
@Soniaa Nie powiedziałabym że marnujesz, ale efekt jest pewnie słabszy. Chodzi o to że umysł przetwarza mnóstwo rzeczy jednocześnie i afirmacja powtarzana na autopilocie działa mniej więcej jak reklama w tle - może coś zostaje, ale nieporównywalnie mniej niż przy skupieniu. Pytanie jest inne - dlaczego myślisz o czymś innym? Nudzisz się afirmacją, jesteś zmęczona, czy sama treść jest dla ciebie pusta?
@Pelagia Chyba trochę pusta. Mówię sobie 'jestem spokojna i opanowana' a w tym samym momencie zastanawiam się co zrobić na obiad. Może problem jest właśnie w tym że te słowa nic dla mnie nie znaczą w tej chwili.
@Soniaa To brzmi dokładnie jak ten case z odrzucaniem przez umysł który omawiałyśmy wyżej. Jeśli zdanie jest za bardzo odległe od twojego aktualnego stanu, umysł po prostu się wyłącza. Nie wiem czy próbowałaś, ale zmiana pory - np. zaraz po przebudzeniu, kiedy jesteś jeszcze trochę między snem a jawą - potrafi zrobić sporą różnicę. Wtedy filtr krytyczny jest naturalnie niżej.
@Nasturcja Serio, zaraz po przebudzeniu? Ja po przebudzeniu ledwo wiem jak mam na imię. Nie byłoby tak że powtarzam coś mechanicznie bo jeszcze śpię?
@Franek05 Trochę o to właśnie chodzi. Ten półprzytomny stan to nie jest przeszkoda, to jest okno. Mózg jest mniej na straży i treść łatwiej się 'wślizguje'. Oczywiście nie chodzi o to żeby spać przy afirmacjach, ale żeby robić je zanim w pełni włączy się ta wewnętrzna cenzura która mówi 'w to nie wierzę'.
A to co powiedziała Pelagia o świadomości - czy to znaczy że jak robię afirmacje i myślę o czymś innym to kompletnie marnuję czas? Bo mi się to zdarza dość często.
Dobra, ale wróćmy na chwilę do tematu Kinia05 i do rodziny. Bo ta cała rozmowa o technikach jest super, ale jeśli wiem że zaraz jak wyjdę z pokoju mama znowu coś skomentuje, to moje 'okno po przebudzeniu' trwa może trzy minuty zanim zaczną się odgłosy z kuchni. Jak długo właściwie powinno trwać jedno podejście?
@Glicynia To jest dobre pytanie. Nie ma jednej odpowiedzi bo zależy od formy. Ale z tego co czytałem i z własnych doświadczeń - nawet pięć minut zrobionych porządnie jest więcej warte niż dwadzieścia minut byle jak. Jeśli masz tylko te trzy minuty zanim dom się obudzi, użyj ich dobrze. Lepiej krótko i świadomie niż długo i na autopilocie.
Dokładnie tak samo zaczęłam. Alarm pięć minut wcześniej, zanim ktokolwiek wstaje. I to były moje minuty, nikt nie wiedział co robię, nikt nie pytał. Mama nigdy się nie dowiedziała że afirmacje robię właśnie wtedy i przez to przestała w ogóle mieć okazję do komentarzy. Przypadkiem odkryłam że problem z rodziną częściowo rozwiązuje się sam gdy znika przestrzeń do ingerencji.
To ciekawe podejście, ale mam wrażenie że to tylko odkładanie problemu w czasie. A co jeśli ktoś zapyta wprost co robisz z tym telefonem rano albo czemu wstajesz wcześniej? U mnie w domu nie dałoby się tego przemilczeć.
@Mirta A czy konieczne jest tłumaczenie? Możesz powiedzieć 'słucham czegoś' albo 'mam swój poranek' i na tym skończyć. Pytanie czy bliscy mają prawo do pełnego wglądu w to co robisz ze swoim czasem. Bo chyba nie mają, nawet jeśli mieszkacie razem.
@Fela73 Teoretycznie nie mają, ale w praktyce jak ktoś jest dociekliwy to każda wymijająca odpowiedź jest odczytywana jako że coś ukrywasz. I wtedy jest gorzej niż gdybyś powiedziała wprost. Nie wiem. U mnie chyba nie ma dobrego wyjścia.
@Mirta A próbowałaś kiedyś powiedzieć wprost i co z tego wyszło? Bo rozmawiamy o tym co mogłoby być, ale ciekawa jestem jak to wygląda kiedy ktoś już próbował skonfrontować temat zamiast go omijać.
Ja probowałam wprost i powiedziałam mamie ze to taka forma koncentracji, ze chodzi o myslenie o tym czego chce w zyciu. Nie powiedziałam słowa 'afirmacje' bo to by od razu wywolalo dyskusje. I ona zaakceptowała to jako 'aha, planujesz sobie życie'. Może problem jest czasem w nazwie a nie w samej praktyce?
@Runiarka_57 To jest sprytne i chyba dość trafne. Słowo 'afirmacje' dla wielu ludzi od razu kojarzy się z coachingiem, sekta albo myśleniem życzeniowym i to zamyka rozmowę zanim się zaczęła. Nazywanie tego inaczej - planowanie, koncentracja, chwila dla siebie - nie jest kłamstwem, tylko tłumaczeniem na język który druga strona może usłyszeć.
Ale czy to nie jest trochę tak że sami traktujemy afirmacje jako coś wstydliwego skoro musimy je przemianowywać żeby rodzina nie protestowała? Jak coś jest dla nas wartościowe to dlaczego musimy to chować albo zmieniać nazwę?
@Stellaria Nie nazwałabym tego wstydem. To kwestia tego czy masz ochotę toczyć wojnę ideologiczną z kimś bliskim przy każdym poranku. Można wierzyć w coś mocno i jednocześnie nie mieć energii na tłumaczenie tego każdemu. To są dwa osobne tematy.
Mam może głupie pytanie, bo słyszę tę rozmowę i zastanawiam się - czy afirmacje to jest coś co musi być tajne żeby działało? Tzn. czy jak rodzina wie i ma zdanie, to ta praktyka przestaje działać? Bo nie rozumiem dlaczego wiedza kogoś trzeciego miałaby cokolwiek zmieniać.
@Emilek Nie musi być tajne. Ale cudzysceptycyzm potrafi zakłócić twój własny stan kiedy to robisz, szczególnie na początku kiedy sami jeszcze nie jesteśmy pewni co o tym myślimy. Jeśli masz w głowie głos mamy mówiącej 'to głupota' to trudniej wejść w ten stan skupienia o którym tu rozmawiamy. Nie chodzi o magię, chodzi o to że cudze zdanie potrafi stać się twoim własnym wewnętrznym szumem.
@Emilek To dobra obserwacja. Praktyka nie przestaje działać bo ktoś wie. Ale kiedy ktoś bliski regularnie komentuje i podważa, to ty sam zaczynasz mieć wątpliwości i to jest właśnie ta przeszkoda. Chodzi o ochronę swojej przestrzeni mentalnej, nie o tajemnice.
Ok, rozumiem. Więc chodzi bardziej o twój własny stan kiedy to robisz, nie o to czy ktoś wie czy nie. Ale jak sobie poradzić z tym głosem w głowie? Bo jeśli już raz usłyszałeś od kogoś bliskiego że to głupota, to ten głos chyba zostaje na dłużej niż jedna rozmowa.
@Emilek Zostaje, i to jest właśnie sedno. Dlatego ochrona przestrzeni mentalnej o której pisała Kinia05 to nie jest kwestia logistyki - kiedy wstawać, gdzie siedzieć. To kwestia tego co nosisz w głowie przez cały dzień. I tu technika to za mało, bo jeśli nie przepracujesz samego momentu w którym ktoś to podważył, to on będzie wracał.
@Nasturcja A jak to przepracować? Mówisz żeby przepracować ten moment ale co to znaczy w praktyce? Bo brzmi to jak coś dużego.
@Glicynia Nie musisz od razu robić z tego całego projektu. Czasem wystarczy że następnym razem kiedy ktoś to skomentuje, nie reagujesz obronnie tylko mówisz coś w stylu 'słyszę cię, dla mnie to działa'. Bez tłumaczenia, bez przepraszania. Powtórzenie tego kilka razy działa podobnie jak sama afirmacja - uczysz siebie że masz prawo do tej praktyki.
Ale czy to nie jest tak że łatwiej powiedzieć 'dla mnie to działa' kiedy faktycznie widać efekty? Jak ktoś jest na początku i jeszcze nic nie czuje, to ta odpowiedź brzmi mało przekonująco nawet dla samego siebie. Skąd wziąć tę pewność zanim przyjdą efekty?
@Stellaria To jest chyba jeden z trudniejszych momentów. Ale z tego co obserwuję u siebie - ta pewność nie przychodzi z efektów, tylko odwrotnie. Najpierw decydujesz że masz do tego prawo, potem przychodzą efekty. Jeśli czekasz na efekty żeby poczuć się pewnie, to możesz czekać długo. Choć wiem że brzmi to jak przekleństwo 🙂