To z tym lustrem brzmi trochę jak psychologiczny eksperyment, nie jak praca z afirmacją. Ale zastanawiam się - czy zmiana formy podania tej samej treści może faktycznie 'odświeżyć' działanie? Bo to byłoby nieco dziwne, że ważniejsze jest gdzie i jak mówisz, niż co mówisz.
@Alinka forma ma znaczenie, bo zmienia kontekst. Ta sama treść wypowiedziana głośno do lustra angażuje inne zmysły i inną uwagę niż ta sama treść powtarzana w głowie podczas mycia zębów. To nie znaczy, że słowa nie mają znaczenia - ale kontekst ich odbioru wpływa na to, czy docierają głębiej, czy ślizgają się po powierzchni.
Czyli moge mowic to samo ale np śpiewać zamiast mowic i to sie liczy jako zmiana? Albo pisac zamiast mowic? Bo wydaje mi sie ze juz probowałam chyba różnych sposobów i nie wiem co jeszcze mozna
@Wiesia00 śpiewanie, pisanie ręczne, mówienie na głos zamiast w myślach - tak, każda z tych zmian angażuje inny kanał i może faktycznie odświeżyć efekt. Pisanie ręczne szczególnie, bo angażuje motorykę i spowalnia - dajesz słowom więcej czasu, niż kiedy je myślisz.
A jak długo powinna trwać ta 'przerwa', o której wspomniał Edmund? Czy jest jakaś minimalna, po której afirmacja znowu może coś zrobić? Bo mam wrażenie że moje powtarzanie jest już bardzo mechaniczne i może po prostu potrzebuję przestać na chwilę.
@Tosieczkaa nie ma jednej odpowiedzi na to, bo to zależy od tego jak mocno i jak długo wcześniej powtarzałaś. Z tego co wiem o habituacji, przerwa musi być na tyle długa, żeby bodziec przestał być 'przewidywalny' dla układu nerwowego. Przy intensywnym codziennym powtarzaniu - kilka tygodni przerwy może wystarczyć. Ale to nie jest reguła, raczej punkt wyjścia do obserwacji własnej reakcji po powrocie.
Kilka tygodni przerwy? To brzmi jak dużo. Jak w tym czasie utrzymać kierunek, żeby nie stracić tego co się zbudowało? Bo mam wrażenie że jak przestanę, to po prostu cofnę się do punktu zero.
@Saturnella to jest właśnie moment, w którym warto zapytać siebie - jeśli boisz się przerwy, bo czujesz że bez codziennego powtarzania wszystko się posypie, to co to mówi o tym, ile naprawdę zmieniło się w przekonaniach? Trwała zmiana przekonania nie wymaga ciągłego podtrzymywania jak płomień na wietrze. Jeśli wymaga - to znak, że praca jest jeszcze przed tobą, nie za tobą.
@Leontyna to jest mocne zdanie i trochę mnie zakłopotało. Bo to znaczy, że można pracować latami i być w punkcie wyjścia? Albo że czas poświęcony na afirmacje nic nie dał?
@Benedyk nie powiedziałam, że nic nie dał. Powiedziałam, że jeśli efekt znika bez podtrzymywania, to praca jest w toku, nie zakończona. To jest różnica. Lata pracy mogły cię przesunąć z punktu A do punktu B - ale punkt B może nadal nie być punktem, w którym przekonanie jest naprawdę twoje. I to nie jest powód do rezygnacji, to jest informacja o kierunku.
Zastanawiam się nad tym co napisała Leontyna. Skąd wiadomo, że przekonanie jest 'naprawdę moje'? Bo to brzmi jak coś, co trudno zmierzyć. Czy jest jakiś moment, w którym po prostu czujesz, że to się zintegrowało?
Właśnie to pytanie Nagietki trafia w coś, co od początku chciałam zrozumieć. Pytałam o granicę, po której afirmacja przestaje działać - ale może lepsiej postawione pytanie brzmi: po czym poznać, że już zadziałała? Że można odpuścić formułę i ona nadal zostaje?
Jedno z kryteriów, które sama stosowałam: kiedy przestajesz potrzebować afirmacji jako korekty, a zaczynasz myśleć w zgodzie z nią spontanicznie. Czyli nie mówisz sobie 'zasługuję na spokój' żeby przekonać się, że to prawda - myślisz w ten sposób zanim cokolwiek powiesz. To oczywiście nie jest zero-jedynkowe, bywa, że wraca potrzeba powtórzenia w trudniejszym momencie, ale generalnie środek ciężkości się przesunął.
@Pajeczyna ale jak to odróżnić od zwykłego przyzwyczajenia się do zdania? Bo można się przyzwyczaić do mówienia czegoś i to nadal nie być prawdziwym przekonaniem. Skąd wiem że to drugie, nie pierwsze?
@Roch dobry punkt. Różnica jest zwykle widoczna pod presją. Jeśli coś idzie nie tak i twoja pierwsza reakcja nadal jest panika albo poczucie, że nie zasługujesz - to przyzwyczajenie, nie przekonanie. Jeśli pod presją jakoś wracasz do równowagi bez specjalnego wysiłku - to znaczy coś się naprawdę zmieniło. Ale między tymi dwoma stanami jest długie kontinuum.
Czytam tę rozmowę od początku i jedno mi nie daje spokoju - czy ktoś tu próbował po prostu całkowicie zmienić temat afirmacji, nie formułę, ale cel? Czyli nie 'jak' mówię, tylko 'o czym' mówię? Bo zastanawiam się, czy problem nie leży czasem w tym, że cel sam w sobie jest nieodpowiedni, nie formuła i nie poziom powtórzeń.
Czytam tę rozmowę od początku i jedno mi nie daje spokoju - czy ktoś tu próbował po prostu całkowicie zmienić temat afirmacji, nie formułę, ale cel? Czyli nie 'jak' mówię, tylko 'o czym' mówię? Bo zastanawiam się, czy problem nie leży czasem w tym, że cel sam w sobie się zdezaktualizował, a my dalej powtarzamy coś, co już nie pasuje do miejsca, w którym jesteśmy.
@Kacperek.2 to jest jedno z ważniejszych pytań w tym wątku. Tak, zdezaktualizowany cel to częsty powód, dla którego afirmacja przestaje dawać jakikolwiek efekt. Powtarzasz coś, co kiedyś było twoją potrzebą, a teraz jest już nieaktualne - i układ poznawczy po prostu nie ma jak się z tym skonfrontować, bo nie ma napięcia między tym zdaniem a twoją rzeczywistością. Brakuje tarcia, które napędza zmianę.
@Leontyna 'tarcie napędza zmianę' - to mnie zatrzymało. Czyli afirmacja działa wtedy, kiedy jest między nią a mną jakiś opór? Myślałem, że chodzi o to, żeby wierzyć w to co się mówi, a tu wychodzi, że odrobina niewiary jest właśnie potrzebna?
@Benedyk nie tyle 'niewiary', ile rozbieżności. Afirmacja ma sens, kiedy wskazuje na coś, czego jeszcze nie ma, ale co jest możliwe. Jeśli już to masz - nie ma o co walczyć. Jeśli nie wierzysz w to absolutnie - jest napięcie, które może coś poruszyć. Jeśli wierzysz całkowicie i od dawna - afirmacja zamieniła się w potwierdzanie stanu faktycznego, co jest czymś innym.
Ale jeśli dobrze rozumiem, to wychodzi z tego, że afirmacje mają 'datę ważności' dla konkretnego celu? I trzeba je wymieniać tak jak się wymienia cele? Bo to trochę zmienia moje myślenie o tym - zawsze zakładałam że chodzi o cierpliwość i wytrwałość.
@Nagietka mniej więcej tak to rozumiem, choć 'data ważności' to dobre uproszczenie. W literaturze o autosugestii mówi się raczej o tym, że skuteczna sugestia musi trafić w aktywny schemat - jakiś wzorzec, który umysł aktywnie próbuje rozwiązać. Jeśli schemat jest już zamknięty albo nieaktualny, sugestia się po nim ślizga. Cierpliwość ma sens, ale tylko jeśli kierunek jest nadal żywy.
A jak to sprawdzic ze cel jest nadal zywy? Bo ja mam afirmacje o pewnosci siebie i naprawde nie wiem czy to sie zdeaktualizowało czy po prostu jeszcze nie zadziałało. Jak mam to rozróznic?
@Wiesia00 jedno pytanie, które może pomóc: czy kiedy wyobrażasz sobie siebie z tą cechą, którą afirmujesz - czujesz coś, czy jest to dla ciebie puste? Jeśli obraz siebie jako pewnej siebie osoby wywołuje jakiś ładunek emocjonalny, cel jest żywy. Jeśli jest jak oglądanie cudzego zdjęcia - obojętne - to może być sygnał, że gdzieś się rozminęłaś z tym, o co naprawdę chodzi.
@Pajeczyna no to raczej obojętne. Ale czy to jest złe? Może po prostu jestem jakas tępa na to?
@Wiesia00 niekoniecznie. Obojętność może oznaczać habituację, o której rozmawialiśmy wcześniej, ale może też oznaczać, że wybrałaś afirmację, która nie trafia w prawdziwy problem. Spróbuj odpowiedzieć sobie szczerze: dlaczego chcesz być pewna siebie? Co konkretnie by się zmieniło? Czasem problem leży głębiej niż sformułowanie, i żadna wariacja na ten temat nie zadziała, bo to nie jest właściwy cel.
Mam podobny dylemat co Wiesia. Zastanawiam się czy nie jest tak, że afirmacja o pewności siebie jest po prostu za ogólna. Może gdyby była bardziej konkretna, np. dotycząca jakiejś jednej sytuacji, działałaby lepiej? Czy ogólność to błąd?
@Saturnella to jest częsty problem i tak, ogólność może osłabiać efekt. Zbyt szerokie sformułowanie nie daje umysłowi punktu zaczepienia. 'Jestem pewna siebie' to informacja prawie o niczym, bo nie wiadomo, w czym, wobec kogo, w jakich okolicznościach. Konkretna afirmacja dotycząca na przykład jednej powtarzającej się sytuacji działa inaczej - jest coś, na czym mózg może się oprzeć.
Okej, ale czy to nie jest trochę niespójne z tym, co wcześniej mówiła Leontyna o wierze i rozbieżności? Bo jeśli afirmacja ma być konkretna, to siłą rzeczy jest bardziej weryfikowalna - i łatwiej ją odrzucić jako nieprawdziwą. A ogólna jest trudniejsza do sfalsyfikowania, więc może łatwiej w nią 'wejść'?
@Alinka widzę co masz na myśli, ale tu jest pewne nieporozumienie. Afirmacja nie musi być wiarygodna od razu - ma być kierunkowa, nie opisowa. Konkretna afirmacja nie mówi 'tak jest', tylko 'w tym kierunku idę'. I właśnie dlatego konkretna jest lepsza - bo masz punkt, wobec którego możesz sprawdzić, czy coś się zmienia. Ogólna daje złudzenie postępu bez możliwości weryfikacji.
@Leontyna a jak tę weryfikację przeprowadzić w praktyce? Bo brzmi sensownie, ale nie za bardzo wyobrażam sobie jak miałbym ocenić, czy afirmacja 'zadziałała' w konkretnej sytuacji, skoro ta sytuacja mogła się dobrze skończyć z zupełnie innych powodów.