Afirmacja w klasycznym sensie jest skierowana do wewnątrz - do własnych przekonań, wzorców myślenia. Ale sposób w jaki ją wypowiadasz angażuje też ciało i przestrzeń. Śpiew uruchamia oddech, wibrację w klatce piersiowej, intonację. Szept angażuje inaczej - bardziej mięśnie twarzy, subtelniejsze napięcia. Trudno powiedzieć żeby jedno było 'do wewnątrz' a drugie nie, bo oba są fizyczne.
@Gebda A co z myciem w głowie, bez żadnego dźwięku? Liczy się jako afirmacja czy to już co innego?
@Hipolit To osobny temat, ale krótko: myślenie afirmacją bez żadnego zaangażowania głosu to inna praktyka. Działa na inny tor - bez wibracji, bez angażowania ciała. Część ludzi robi to skutecznie, ale to nie jest ani śpiew, ani szept - i nie rozstrzygniemy tego tutaj, bo to już zupełnie inne porównanie.
@Kminek Ok, rozumiem. Czyli dźwięk w ogóle - nieważne jaki - jest istotny? Czy możesz powiedzieć dlaczego?
@Hipolit Z tego co wiem dźwięk angażuje inaczej uwagę - trudniej odpłynąć myślami kiedy coś wymawiasz na głos albo szeptem. Przy czystym myśleniu umysł łatwo się rozproszy. To może być przynajmniej część odpowiedzi.
@Krystynka.1 Zgadzam się z tym o uwadze. Mam też takie odczucie że kiedy słyszę siebie z zewnątrz - nawet szeptem - to afirmacja trafia inaczej niż kiedy tylko ją myślę. Jakby słuch potwierdzał to co mówię.
To ciekawe że wspominasz o słyszeniu siebie. Ja próbowałam kiedyś nagrywać afirmacje i odtwarzać je sobie, żeby to pójść jeszcze dalej. Ale to był już zupełnie inny efekt niż kiedy sama mówię - trochę jakbym słuchała kogoś obcego. Wrócić do śpiewu było o wiele bardziej angażujące niż słuchanie własnego nagrania.
@Paprotka Też to próbowałam. Nagranie własnego głosu działa inaczej niż mówienie na żywo, nawet szeptem. Myślę że chodzi właśnie o aktywne zaangażowanie - kiedy sama mówię, jestem sprawcą. Kiedy słucham nagrania, jestem odbiorcą. To może być istotne.
To ciekawe rozróżnienie - sprawca kontra odbiorca. Czy to znaczy że śpiew który jest bardziej aktywny, bardziej energetyczny, daje więcej poczucia sprawczości niż szept? Albo odwrotnie - szept wymaga większego skupienia i przez to też jest aktywny na swój sposób?
Oba mogą dawać poczucie sprawczości, tylko inaczej. Śpiew jest bardziej wyrazisty - czujesz że robisz coś wyraźnie, głośno, z intencją. Szept jest bardziej precyzyjny - wymaga żebyś był blisko siebie, uważny. Nie postawiłabym jednego wyżej od drugiego, bo to znowu zależy od przekonania i momentu.
Wracam do tego co Paprotka mówiła o nagraniu. Czy ktoś próbował połączyć - śpiewać afirmację i nagrać, a potem odtworzyć jako tło podczas innej czynności? Zastanawiam się czy takie warstwowe podejście ma sens czy to już przesada.
@Monisia76 Znam osoby które to robią. Efekt jest inny niż aktywna praktyka - raczej coś w rodzaju nasycania otoczenia niż świadomej pracy. Nie powiedziałabym że to przesada, ale też nie zastąpi momentu kiedy naprawdę jesteś przy tym co mówisz. Tło działa inaczej niż intencja.
Czyli wraca nam ten sam wątek - technika jest drugorzędna wobec jakości uwagi. Śpiew, szept, nagranie, myślenie - każda z tych form może być świadoma albo automatyczna. I chyba to jest ważniejsze niż wybór formy.
@Krystynka.1 Ale czy nie jest tak że niektóre formy łatwiej utrzymują tę uwagę? Śpiew wymaga żebyś była przy nim bardziej niż szept, a szept bardziej niż myśl. Może forma nie jest obojętna właśnie dlatego - nie jako cel sam w sobie, ale jako coś co podtrzymuje skupienie.
@Krystynka.1 Myślę że masz rację co do formy jako podpórki uwagi, ale chcę to rozwinąć. Śpiew wymaga ode mnie więcej ciała - oddechu, tonu, tempa. I właśnie dlatego trudniej mi przy nim odpłynąć. Ale jest jeden moment kiedy mi to nie pomaga: kiedy zaczynam słuchać własnego głosu i oceniać czy ładnie śpiewam. Wtedy uwaga leci w złą stronę totalnie.
@Dobrusia.2 Och, to jest bardzo konkretna obserwacja. Mnie dokładnie to samo przydarza się ze szeptem - zaczyna mi przeszkadzać to czy szepczę wystarczająco cicho albo czy ktoś nie słyszy. I wtedy zamiast być przy afirmacji, jestem przy logistyce. Może każda technika ma swój specyficzny sposób na to żeby nam przeszkodzić?
@Irenka08 To co mówisz o logistyce mnie uderzyło. Bo ja właśnie dlatego przestałem śpiewać afirmacje - bo zacząłem myśleć o tym jak brzmię i czy to w ogóle ma sens. I przestałem czuć że cokolwiek robię. Czy to znaczy że powinienem do tego wrócić ale jakoś inaczej podejść?
Dokładnie na tym polega problem z oceną w trakcie praktyki. Moment kiedy zaczynasz się obserwować z zewnątrz i oceniać - brzmienie, poprawność, logikę - to jest wyjście z afirmacji, nawet jeśli nadal poruszasz ustami. Sam dźwięk nie przestaje być ważny, ale nie wystarczy. Warto przez jakiś czas po prostu śpiewać brzydko i celowo, żeby mózg przestał to traktować jako występ.
@Gebda Celowe śpiewanie brzydko - to jest nieoczekiwana rada. Ale ma sens, bo zdejmuje presję. Czy to nie jest też coś w rodzaju uczenia się żeby nie kontrolować procesu zamiast go przeprowadzać?
Słucham tego i myślę że wracamy do czegoś co Gebda powiedziała wcześniej - że oba sposoby mogą dawać sprawczość. Ale może jest tak że śpiew łatwiej przechwytuje ego i zamienia praktykę w coś co chcemy dobrze wykonać? Szept jest jakoś mniej wystawiony na tę pułapkę, bo nie ma w nim ambicji brzmieniowej.
@Monisia76 To ciekawe ujęcie. Ja ze szeptem miałam z kolei inny problem - że robiłam go tak mechanicznie, prawie bez powietrza, że po kilku minutach to był już tylko ruch ust. Żadnego dźwięku, żadnej wibracji. Technicznie szeptałam, ale tak naprawdę nie. Więc może i szept ma swój sposób żeby stać się czystą formą bez treści.
@Paprotka To co opisujesz to jest bardzo częsty schemat przy dłuższej praktyce - technika wchodzi w nawyk i traci to co miała w sobie żywego. Przy śpiewie ego przejmuje przez ocenę, przy szepcie ciało przejmuje przez automatyzm. Żadna z form nie jest zabezpieczona przed tym żeby stać się pustą skorupą. Dlatego zmiana między nimi co jakiś czas może mieć sens - nie dlatego że jedna jest lepsza, ale dlatego że nowość wymusza uwagę.
@Kminek Czyli zmiana formy to nie jest szukanie tej lepszej, tylko coś żeby nie wpaść w autopilota? Nie wiem czy dobrze rozumiem ale jak tak słucham tej dyskusji to mi wychodzi że i tak wszystko sprowadza się do uwagi, a forma jest drugorzędna. Czy to właśiwy wniosek czy coś mi umkneło?