Jeszcze jedna rzecz, zanim temat się zamknie - bo wydaje mi się, że nie padło wprost: afirmacja na zmianę tożsamości działa wolniej niż afirmacja na konkretne zachowanie. Jeśli afirmujesz 'jestem osobą, która regularnie ćwiczy', to masz coś mierzalnego. Jeśli afirmujesz 'jestem kreatywna' albo 'jestem inna niż myśleli o mnie inni', to pracujesz z czymś znacznie głębszym i trudniej powiedzieć kiedy i jak to przyjdzie. Nie żeby zniechęcać, po prostu warto mieć to z tyłu głowy, żeby się nie zrazić po kilku tygodniach bez efektów.
@Dobrusia.2 to jest bardzo ważne rozróżnienie, które przemknęło mi przez myśl, ale nie umiałam tego tak nazwać. Czyli jeśli ktoś afirmuje 'jestem pisarką', a piszę zero słów dziennie, to ta afirmacja nie ma się do czego przyczepić?
@Kometka mniej więcej tak. Afirmacja tożsamościowa bez żadnego zachowania, które ją potwierdza, zostaje zawieszona w próżni. Umysł potrzebuje dowodów - nawet małych. Napisałaś jedno zdanie w notatniku? To już jest coś, do czego zdanie 'jestem pisarką' może się odwołać. Bez tego zostaje tylko słowo.
@Szafranka a co jeśli ktoś jest na początku i dosłownie nie ma jeszcze żadnego zachowania, które by potwierdzało tę nową tożsamość? Czy wtedy w ogóle nie zaczynać od afirmacji, tylko najpierw zrobić coś małego i dopiero potem afirmować?
@Lalik właśnie to chciałam dopowiedzieć, ale nie zdążyłam. Myślę, że można zacząć równolegle - małe działanie i afirmacja razem, nie jedno po drugim. Bo jeśli czekasz na działanie żeby afirmować, to możesz czekać długo, bo brakuje ci właśnie tej wewnętrznej zmiany, która pchnęłaby cię do działania.
@Dobrusia.2 ale tu jest problem z kolejnością, bo z perspektywy energetycznej działanie bez wcześniejszej intencji i zakorzenienia tej intencji w sobie jest energetycznie puste. Najpierw musisz zbudować w sobie pole nowej tożsamości, a dopiero potem działanie wypełnia to pole treścią.
@Norbert76 'pole nowej tożsamości' brzmi poetycko, ale praktycznie prowadzi do czekania na jakiś wewnętrzny sygnał gotowości, który często nie przychodzi. Badania nad nawykami - Duhigg, Wood - dość jednoznacznie wskazują, że tożsamość zmienia się przez powtarzalne działania, nie przez samo deklarowanie. Afirmacja może skrócić ten proces, ale nie zastąpi zachowania.
@Szafranka a te badania odnosiły się do zmiany tożsamości wprost, czy do zmiany nawyków? Pytam, bo mam wrażenie, że nawyk i tożsamość to jednak trochę co innego i nie wiem, czy można te wyniki bezpośrednio przekładać.
@Eteria masz rację, że to nie jest jedno do jednego. Wood badała głównie automatyzację zachowań, nie tożsamość. Ale James Clear w 'Atomowych nawykach' łączy te dwa poziomy explicite - pisze, że tożsamość to zakrzepłe nawyki i każde działanie jest głosem w wyborach na tę tożsamość. Nie jest to twarde badanie, ale logika jest spójna z tym, co wiemy o dysonansie.
@Szafranka czyli wracając do Milenki i jej pytania z początku - zmiana percepcji tej samej sytuacji przez afirmację jest możliwa, ale wymaga też zmiany w zachowaniu, żeby umysł miał coś do potwierdzenia? Chcę się upewnić, czy dobrze rozumiem.
Mnie zastanawia jeszcze coś innego - czy jest jakaś różnica między afirmowaniem nowej wersji siebie w ciszy, do siebie, a mówieniem o tej zmianie innym? Bo Milenka pisała o mamie, że ta reaguje pytaniami. Czy to mówienie na głos, zanim coś się utrwaliło, nie sabotuje afirmacji?
@Tosia93 to jest dobre pytanie. Czytałam coś o badaniach nad deklarowaniem celów - że jeśli powiemy komuś o planie, mózg rejestruje to jakby już częściowo wykonane i spada motywacja. Nie wiem, czy to dotyczy też afirmacji tożsamości, ale może być podobny mechanizm?
To właśnie mnie blokuje najbardziej - że jak próbuję coś zmienić, to od razu pytania i komentarze od bliskich, i jakoś to wszystko wypuszcza powietrze z tej zmiany. Może powinnam po prostu przestać mówić o tym na głos i po cichu robić swoje, a afirmacje traktować jako coś tylko dla siebie, nie do dzielenia?