A co w sytuacji, kiedy ten głos jest bardzo głośny i zdanie afirmacji dosłownie się przy nim nie przebija? Jakby dwie stacje radiowe naraz. Pytam, bo znam to z autopsji i nie wiem, czy wtedy w ogóle jest sens powtarzać.
@Serenity70 znam to. I z mojego doświadczenia - nie przebijać się przez ten głos na siłę, tylko zmniejszyć jego głośność inaczej. Czasem wystarczy chwila ciszy, oddech, zmiana miejsca. A potem zdanie. Jak próbujesz przekrzyczeć krytyka w głowie afirmacją, to on i tak wygrywa, bo masz więcej energii w nim niż w zdaniu.
@Franek ale jak zmniejszyć głośność tego głosu, kiedy jest się w środku chaosu z dziećmi i nie ma dosłownie chwili ciszy? Nie mówię o medytacji, bo to brzmi jak żart przy trójce dzieci. Chodzi mi o coś, co da się zrobić w biegu.
@Bertramka krótkie zdanie, bardzo konkretne, powiązane z tym co właśnie robisz. Nie 'jestem dobrą matką' w abstrakcji, tylko coś w stylu 'robię to teraz i to wystarczy'. Przy zmienianiu pieluszki, przy robieniu kanapek. Brzmi banalnie, ale zaczepia o coś konkretnego, zamiast wisieć w powietrzu.
To co Irisa91 pisze o zaczepieniu o konkret - to mnie mocno trafia. Jak miałam małe dziecko i byłam kompletnie na dnie, to zdania ogólne były dla mnie jak z innego świata. Ale 'nakarmione, ciepłe, śpi' - to potrafiłam. Może właśnie to jest jakiś wariant afirmacji dla rodzica, po prostu nazwanie tego co jest, bez oceniania?
To co opisuje Strzybozka66 kojarzy mi się z praktyką wdzięczności, nie afirmacją. Czy to jest to samo, czy to już inna technika? Bo mam wrażenie, że tu zaczyna nam się to mieszać.
@Kupala.ka to dobre rozróżnienie i masz rację, że to nie jest to samo. Wdzięczność dotyczy tego co masz i co się wydarzyło. Afirmacja dotyczy tego, co chcesz uznać za prawdziwe o sobie. Natomiast w praktyce, szczególnie rodzicielskiej, te dwa nurty często się przenikają i myślę, że to nie jest błąd. Ważne, żeby wiedzieć, co w danym momencie robisz i po co.
@Wincentyna_01 czyli można łączyć obie na raz, czy lepiej trzymać je osobno?
@Jowitka79 z tego co obserwowałam u siebie - lepiej wiedzieć, co właśnie robię. Jak mieszam bez świadomości, to efekty są rozmyte. Ale to nie znaczy, że nie można przejść płynnie z jednego w drugie w trakcie dnia.
Wracając do pytania o ojców, które Kupala.ka postawiła wcześniej - zastanawia mnie coś innego. Franek pisał, że zdania emocjonalne do niego nie trafiały, działały konkretne. Ale czy to jest kwestia płci, czy raczej temperamentu i stylu przetwarzania? Bo znam kobiety, które też działają bardzo konkretem i mężczyzn, którzy odwrotnie.
@Marowit dobre pytanie i szczerze - nie wiem, czy to płeć. Podejrzewam, że to bardziej indywidualne. Moje zdania konkretne wynikały z tego, że emocjonalne brzmiały dla mnie jak coś, w co nie wierzę, więc mózg je odrzucał. Może to jest właśnie ten próg wiarygodności, o którym pisała wcześniej Irisa91.
To mi coś wyjaśnia. Ja miałam odwrotnie - zdania konkretne brzmiały jak lista zadań do odhaczenia i też mi nie pomagały. Działały zdania bardziej miękkie. Może faktycznie chodzi o to, co czujemy jako prawdziwe, a nie o format.
@Serenity70 a jak poznałaś, że coś jest dla ciebie 'prawdziwe' zanim jeszcze zaczęłaś to powtarzać? Bo ja nie umiem tego rozróżnić. Dla mnie prawie wszystko brzmi jak fałsz na początku.
@Agaa32 to jest jeden z najczęstszych problemów z afirmacjami i nikt ci nie powie z góry, że 'to' zdanie zadziała. Obserwujesz. Które zdanie wywołuje choćby minimalny opór mniejszy niż inne? Które jest mniej nieprawdziwe? Zaczynasz od tego. Nie od czegoś idealnego.
To 'mniej nieprawdziwe' to jest coś, co chcę zapamiętać. Bo jak staram się znaleźć zdanie, które jest stuprocentowo prawdziwe, to staje w miejscu. A 'mniej fałszywe' - to jakiś punkt wejścia.
I może o to chodzi w tym całym rodzicielskim aspekcie, że nie szukamy perfekcji w sobie ani w zdaniu. Szukamy czegoś wystarczającego na teraz. To by się spinało z tym, co pojawiało się na początku wątku.
Czytałam całą tę rozmowę i mam jedno pytanie, bo nie byłam pewna, czy dobrze rozumiem - czy te zdania, które tu padają jako przykłady, są propozycjami do użycia dosłownie, czy raczej kierunkiem, żeby wymyślić własne?