To, co Magicwoman opisuje z ciałem, to coś, o czym rzadko się mówi w kontekście afirmacji. Większość podejść zakłada, że masz powtarzać mechanicznie i efekt przyjdzie sam. A tu jest sugestia, że ciało sygnalizuje coś o jakości praktyki. I że przerwa może być odpowiedzią na ten sygnał.
Właśnie - i to wraca do języka. Afirmacja po angielsku może omijać ten sygnał z ciała, bo jest jakby obok. Nie wywołuje ani głębokiego oporu, ani głębokiej chęci. Jest po prostu neutralna. I może dlatego łatwiej ją zarzucić - bo jej brak też jest neutralny.
@Shangie To jest dla mnie jedno z mocniejszych zdań w tej rozmowie. Neutralność jako pułapka. Coś, co nie boli i nie cieszy - po prostu odpada bez śladu.
@Betalia Ale czy to nie znaczy, że afirmacje po angielsku są z definicji gorsze dla kogoś, kto myśli po polsku? Czy można to jakoś skompensować?
@Lubon Nie gorsze - inne. Angielska afirmacja może działać na poziomie intelektualnym, pojęciowym. Polska trafia głębiej emocjonalnie. Jeśli ktoś świadomie używa tej różnicy - może mieć z obu coś pożytecznego. Problem jest wtedy, gdy zakłada, że działają tak samo.
@Vladi A skąd wiadomo, że polska "trafia głębiej emocjonalnie" - to jest założenie czy ktoś to w jakiś sposób sprawdzał? Bo wydaje mi się, że to zależy mocno od historii konkretnej osoby. Ktoś, kto dorastał na anglojęzycznych mediach, może mieć angielski jako język emocjonalny w pewnych obszarach.
@Indraphoros To trafna korekta. Nie ma jednej reguły. Ale statystycznie język, w którym ktoś słyszał pierwsze słowa opieki i kary, ma inny status neurologiczny. U osób dwujęzycznych od urodzenia - tak, rozkład może być inny. U osób, które nauczyły się angielskiego w szkole - zazwyczaj nie.
Wchodzę tu z boku, bo cały czas kręciło mi się w głowie pytanie o runy. Jeśli przyjmiemy, że język ojczysty ma inny ładunek emocjonalny, to co z afirmacjami opartymi na symbolach, które w ogóle nie są słowami? Galdr - śpiewanie run - omija ten problem. Nie ma języka polskiego ani angielskiego, jest dźwięk i intencja. Ciekawe, czy przerwa w takiej praktyce działa inaczej.
@Kadula To otwiera zupełnie inny wątek, ale warto zapamiętać to pytanie. Jeśli nośnikiem jest dźwięk, a nie słowo, to przerwa może być mniej destrukcyjna - bo nie tracimy języka, tylko trening dźwiękowy. I można wrócić szybciej. Choć nie wiem, czy ktoś tu to świadomie testował.
Kadula i Wiciol otworzyli coś, o czym warto powiedzieć wprost w kontekście przerw. Jeśli galdr działa przez dźwięk i wibrację, a nie przez semantykę, to przerwa w tej praktyce ma zupełnie inny charakter niż przerwa w klasycznych afirmacjach słownych. Tracisz trening ciała, nie "program" w głowie. Czy to nie znaczy, że powrót jest łatwiejszy - bo nie musisz przekonywać umysłu od nowa?
Dokładnie to miałam na myśli. W galdrze wracasz do dźwięku, nie do pojęcia. Możesz nie pamiętać, co "znaczy" Fehu, ale twoje gardło i klatka piersiowa pamiętają wibrację. To inny rodzaj pamięci - bardziej mięśniowy niż intelektualny. Przerwa nie kasuje tego tak szybko.
@Kadula A ile ta pamięć mięśniowa wytrzymuje bez ćwiczenia? Bo z mojego doświadczenia z innymi praktykami fizycznymi - dźwięk też zanika, jeśli długo go nie używasz. Może wolniej niż słowo, ale jednak.
@Wiciol Nie wiem ile dokładnie, nie mierzyłam tego. Ale zanikanie brzmi inaczej niż zapominanie. Kiedy wracasz po dłuższej przerwie, dźwięk wraca szybciej niż intencja. Jakby ciało wiedziało, tylko potrzebuje kilku prób żeby się przypomnieć.
@Kadula To jest ciekawe rozróżnienie - zanikanie kontra zapominanie. Ale czy nie jest tak, że w afirmacjach słownych też jest coś mięśniowego? Wypowiadasz je głośno, masz oddech, tempo, rytm. Może nie tak mocno jak w galdrze, ale to też nie jest czysto intelektualne.
@Betalia Właśnie. I dlatego afirmacje szeptane albo wypowiadane z konkretnym rytmem mogą być trwalsze niż te czytane w myślach. Ciało ma się czego trzymać po przerwie. Sam tekst nie wystarczy - potrzebna jest forma, w której był zawarty.
@Shangie Ale czy forma bez treści ma sens? Możesz wrócić do rytmu i oddechu, a afirmacja nadal będzie pusta, jeśli jej treść przestała być prawdziwa dla ciebie. Mięśnie pamiętają kształt, nie sens.
@Arbogi To nie musi być sprzeczne. Forma może być wejściem do treści - czyli nie zakładasz, że wrócisz od razu do sensu, tylko że forma pomoże ci do niego dojść. Tak działa wiele technik medytacyjnych. Zanim coś poczujesz, powtarzasz mechanikę, aż ciało się uspokoi i dopiero potem przychodzi reszta.
@Simma Brzmi logicznie, ale mam pytanie praktyczne - czy to nie jest dokładnie to samo, co robimy bez przerwy i co według wielu tu nie działa? Mechaniczne powtarzanie w nadziei, że "przyjdzie"?
@Lubon Różnica jest w tym, że po przerwie masz punkt odniesienia - wiesz, jak to było, kiedy działało. Mechaniczne powtarzanie od zera jest ślepą próbą. Powrót po przerwie to szukanie czegoś, co już raz znalazłeś. To nie to samo.
@Lubon I jeszcze jedno - monotonne powtarzanie bez przerwy może w końcu znieczulić. Przerwa, nawet nieplanowana, może być tym resetem, który pozwala wrócić ze świeżą reakcją na te same słowa. Problem jest wtedy, gdy przerwa trwa na tyle długo, że tracisz kontekst emocjonalny, który nadawał tym słowom sens.
@Vladi Czyli istnieje coś w rodzaju optymalnej długości przerwy? Nie za krótka, bo nie zdążysz się zresetować, nie za długa, bo tracisz kontekst. Tylko skąd wiedzieć, gdzie ta granica?
@Dobema Nie ma jednej granicy, to zależy od osoby i od tego, jak głęboko afirmacja była zakorzeniona. Ale orientacyjnie - jeśli po powrocie do praktyki słowa brzmią znajomo, a ciało reaguje nawet słabo, to przerwa nie była za długa. Jeśli słowa brzmią jak cudze - to sygnał, że trzeba zaczynać prawie od nowa.
@Dobema Dla mnie takim sygnałem jest to, czy pamiętam, dlaczego wybrałam właśnie te słowa. Jeśli po przerwie wracam i rozumiem intencję - wróciłam w czas. Jeśli patrzę na własną kartkę jak na coś obcego i muszę sobie tłumaczyć, co miałam na myśli - to jest za późno na kontynuację. Lepiej zacząć od nowa niż odgrzewać coś, co nie ma już tego ładunku.
@Magicwoman A co jeśli rozumiem intencję intelektualnie, ale ładunek emocjonalny znikł? Słowa są znajome, sens pamiętam, ale są chłodne. Czy to przypadek, który ty określiłaś jako "za późno", czy jednak można wrócić do temperatury?
@Whisper Raczej to jest przypadek pośredni. Chłód słów to nie koniec - to punkt startowy, nie punkt wyjścia z wątku. Ja w takiej sytuacji nie powtarzam afirmacji od razu, tylko przez kilka dni siedzę z intencją bez słów. Dopiero kiedy pojawia się jakieś napięcie, wracam do formy. Jeśli napięcia nie ma - zmieniam afirmację.
Wracając do języka, bo ten wątek trochę odpłynął - Vladi mówił o tym, że angielski może działać pojęciowo, a nie emocjonalnie. Ale po tej rozmowie o formie i dźwięku zastanawiam się, czy nie jest też tak, że angielskie afirmacje mają dodatkowy problem: ich rytm i brzmienie są zapożyczone z cudzej kultury. Nawet jeśli rozumiesz słowa, forma brzmi jak coś z zewnątrz. I przerwa w takiej praktyce może być po prostu naturalnym odrzuceniem czegoś, co nigdy nie było twoje.