Ejże,hej ale stójcie chwilę, bo to co opisuje Frankaa to może być zwykłe wyciszenie własnego umysłu przy wodzie i projekcja tego na zewnątrz. Mam na myśli że woda jest refleksyjna, dosłownie i metaforycznie, wiec naturalnie nam sie wydaje że nas obserwuje bo widzimy siebie w niej. Skąd wiadomo że to jest coś zewnętrznego a nie my sami?
@Nyja77 niewiem skąd to wiadomo i szczzerze mówiąc to jest wlasnie to pytanie które mnie samą zatrzymuje. 😛 Ale to samo pytanie można zadać przy każdym doświadczeniu mistycznym. I jakoś nie sprawia że przestaję tego doświadczać
No słuchacjie to rozróżnieenie ktore robi Nyja jest ważne ale imo obydwie odpowiedzi mogą być jednocześnie prawdziwe... Woda wycisza nas i w tym wycsizeniu otwieramy się na coś co faktycznie jest. To nie jest albo-albo. Zresztą w wielu tradycjach szamańskich przygotowanie przez wyciszennie i spokój jest warunkiem koniecznym żeby wogóle cookolwiek usłyszeć - nie stoi to w sprzeczności z tym że coś jest do usłyszenia
A ja mam pytanie do Bledawej albo Bulawki - czy są jakieś wody w Polsce konkretne nie ogólnie słowiańskie, o których coś widaomo z tych dwnych zapisków? Bo zawsze słyszę o Godle i Gopledle to znaczy o Gopło ale czy są inne? Mamy w Polsce tyle jezior i rzek że nie wierze że tylko jedno było "specjalne"
@Lunatia jest kilka. Noteć miała swoją lokalną tradycję, Wisła oczywiście - jako rzeka graniczna i matka była silnie obdarzona sakralnym znaczeniem choć trudno to oddzielić od późniejszych nawarstwień chrześcijańskich. Są tez lokalne źródła w Karpatach i Sudetach ktore w folklorze zapisanym w 19 wieku figurują jako miejsca gdzie nie wolno prać,głośno mówić ani wchodzić po zmroku. To są ślady czegoś starszego. Rzeka San miała ciekawą tradycję przechowywania kości ofirnych przy brodach. Ale to jusz rekonstrukcja z fragmentów
O, San i kościi? To znaczy ze skladan oto ofiary przy przejsciach przez rzeke? Czy to bylo tak wszedie czy tylko tam?
@Idzik78 przy brodac,h tak. Brody były miejscami granicznymi, przejście przez rzekę to była zmiana przestrzeni, z jednego świata w drugi niejako. W wielu kulturach takie miejsca wymagały jakiegoś podziękowania lub opłaty. To nie jest wyłącznie słowiańskie, Celtowie robili podobnie, Germanie też. W Polsce ślady są głównie pośrednie, znaleziska archeologiczne przy brdach, ale wprost zapisanej trradycji mało
To jest ciekawe bo nigdy nie myślałam o brodach jako o świętych miejscach,zawsze mi sie wydawało ze to takie czysto praktyczne punkty. A to były jednocześnie sakralne? To trochę pokazuje że ta granica między codziennym a świętym była dla nich zupełnie inna niż dla nas
No proszę, włśanie, i to wraca do pytania z opisu tematu, o tym bogu ktury może nie jest w pełni świadomy... Bo jeśli każde przejście przez rzekę było potencjalnie sakralne, jeśli każde źrdóło miało swojego ducha, to bogowie tych miejssc nie mogli być wszechwiedzący w snsie monotesitycznym. to były lokalne byty, przywiązane do konkretnego miejsca wody, może i niśewiadome tego co sie dzieje pięć kilometrów dlaej na tej smej rezce. To jest zupełnie inne rozumienie boskości
I to jest moim zdaniem kluczowe dla całej tej rozmowy. W politeizmie i animizmie bóg nie muszi być wszechwiedzący i wszechobecny. Duch jeziora wie o jeziorze. Duch brodu wie o brodzie. Razem tworzą sieć ale żaden z nich nie ogarnia całoci. To jest model który jest wewnętrznie spójny i wcale nie jest "prymitywny",tylko inaczej rozkłada ciężar. a pytanie z opisu czy bóg morze nie być świadomy dzziałań światta ma tu prostą odpowiedź - tak i to był domyślny model dla większości luddzi przez większość chistorii