drzewo graniczne rośnie inaczej bo ma więcej światła, mniej konkurencji z sąsiadami, inne wiatry. to fizjologia. ale fizjologia miejsca i to co nazywamy energią miejsca niekoniecznie się wykluczają. kiedy patrzysz na 200-letni dąb na granicy lasu to widzisz skumulowaną historię miejsca zapisaną w drewnie. to jest realne, niezależnie jak to nazwiesz.
mam takie wrażenie ze ta rozmowa regularnie zbliża sie do rozróżnienia ktore jest kluczowe a nikt go nie stawia wprost: czy energia miejsca to cos obiektywnego, fizycznie obecnego czy to jest nasza odpowiedź na fizyczne właściwości miejsca? 😛 bo to naprawdę ma znaczenie dla praktyki. jeśli jest obiektywna to mozna ją zmirzyć i mapować, jesli jest naszą odpowiedzią to mozna ją trenować i kształcić. ale to tylko moje zdanie
@Zdzichu to rozróżnienie które stawiasz jest ważne, ale z praktycznego punktu widzenia mam z nim problem. pracuję z miejscami od wielu lat i nie potrafię powiedzieć z czystym sumieniem ze da się jedno od drugiego oddzielić w praktyce. to ze nasze ciało odpowiada na bodźce miejsca jest faktem. czy ten bodziec jest "obiektywny" czy "subiektywny" - to pytanie filozoficzne na które nie wiem czy jest odpowiedź. a praca idzie niezależnie od odpowiedzi.
no właśnie Nefrytka, i to mnie od początku tego tematu interesuje, może najbardziej. czy w tym co opisujecie jest coś czego mogłabym się nauczyć żeby to czuć, czy to jest coś z czym się po prostu rodzi albo nie? bo czytam Was od paru dni i jest mi blisko ale ciekawe czy to u mnie jest czy mnie nie ma 🙂
@Paulinka52 paulinka to jest pytanie które znam z własnego doświadczenia. mysle że przynajmniej część tego jest do wyćwiczenia, choć pewnie nie całość. podobnie jak słuch muzyczny - jedni mają go ostrzejszy, ale prawie każdy może go poprawić. może warto zacząć od miejsc które masz pod ręką i po prostu świadomie siedzieć i słuchać - bez oczekiwań, bez szukania czegoś konkretnego. i zapisywać. to co Nefrytka mówiła wczesniej o podejściu bez wiedzy o historii miejsca - to jest dobra metoda na początek.
czytam to wszystko od dawna i mam pytanie trochę z boku, ale chyba pasuje. mówicie dużo o tym jak reaguje ciało, jak reagują zwierzęta, jak reaguje drzewo. ale co z budynkami? czyli - czy budowla stawiana na "mocnym" miejscu sama w sobie przejmuje coś z tego miejsca, czy zawsze to tylko ziemia?
@Serenity70 o to właśnie mi chodziło z tym wałem na Łysej Górze! kamień był tam długo. te kamienie ułożone przez ludzi setki lat temu - one nie są już tylko kamieniami, one są częścią historii tego miejsca. i kościół który zbudowano obok tego wału - on może być sam w sobie nowy, ale stoi na tej samej ziemi. nie wiem czy "przejął" coś, ale ziemia pod nim jest ta sama.
byłam ostatnio w jednym starym kościółku drewnianym, gdzies na wsi, i miałam dokładnie to o czym piszecie. budynek nowy (no względnie, XVIII wiek) ale pod podłogą czuło się coś zupełnie innego niż w samej nawie. i miejscowi mówili że tam wczesniej byl jakiś kurhan albo coś takiego. to nie jest moja wyobraźnia, bo nie wiedziałam o tym przed wejściem.