Ten żal tuż po przebudzeniu to jest jeden z ważniejszych sygnałów w snach pętlowych. Nie interpretuj go jako dowód na stratę w sensie konkretnym, ale raczej jako informację od głębszej warstwy, że coś w tym śnie jest niedokończone i chce być dokończone. Że jest gotowość do zmiany, ale jeszcze nie przełożona na działanie w samym śnie. Alembik, powiedz mi, czy próbowałeś kiedyś przed snem świadomie wyobrazić sobie ten moment, zanim zaśniesz? Nie całą scenę, tylko ten jeden krok, podejście do niej?
@Walentyna nie, szczerze mówiąc nie. Bałem się trochę że to coś zmieni albo zakłóci. Nie wiem czemu, ale wydawało mi się że lepiej nie ingerować.
Ten lęk przed ingerencją jest bardzo charakterystyczny i rozumiem go, ale chcę zapytać wprost: czego się bałeś że zmienisz? Sen i tak wraca w tej samej formie, więc co konkretnie miałoby zostać zakłócone?
@Kapturek jakby... jakbym miał zepsuć coś co ma swój porządek. Że ten sen ma jakiś rytm i ja powinienem go nie ruszać, poczekać aż sam się wyjaśni. Wiem, że brzmi to dziwnie.
Nie brzmi dziwnie, brzmi jak sen, który nauczył cię swojej logiki i teraz ta logika cię ogranicza. To się zdarza przy długich pętlach, zaczynasz traktować zasady snu jak coś zewnętrznego, coś nadanego, zamiast czegoś co ty sam współtworzysz. Ale mnie bardziej interesuje coś innego. Czy ten sen zdarzył się po raz pierwszy w jakimś konkretnym momencie życia? Czy pamiętasz kiedy zaczął się pojawiać?
@Czarownica trudno powiedzieć dokładnie. Mniej więcej dwa, trzy lata temu. Był wtedy taki okres, dość ciężki, dużo zmian naraz. Nie łączyłem tego ze snem, ale teraz jak pytasz, to chyba wtedy zaczął się po raz pierwszy.
To jest istotne. W kontekście słowiańskich wierzeń o snach jako przestrzeni pracy duszy, sny pętlowe często zaczyna się właśnie w momentach przełomowych, kiedy dusza wchodzi w rodzaj zawieszenia między jednym stanem a kolejnym. I jeśli tamten ciężki okres nie domknął się emocjonalnie albo decyzyjnie, to sen mógł przejąć tę pracę i utknąć w niej razem z tobą. Nie mówię żebyś teraz wracał do tamtego czasu, ale czy tamte zmiany, o których mówisz, miały jakiś wspólny mianownik?
@Radomir tak. Rozstanie. I przeprowadzka. Oba naraz, w ciągu kilku miesięcy. Wtedy naprawdę miałem poczucie że wszystko się rozchodzi.
Rozstanie i przeprowadzka naraz, to jest numerologicznie zmiana podwójna, zmiana relacji i zmiana miejsca, a oba te archetypowe wymiary dotykają liczby czwórki, fundamentu. I teraz w śnie masz ulicę, nieruchomą kobietę, poczucie że coś wisi w powietrzu i nigdy nie spada. Jakby fundament tamtego czasu nadal nie został położony na nowo. Ale mam pytanie, czy ta ulica w śnie jest ci znana? Czy to miejsce z tamtego okresu?
@Obsydianka nie, nie jest. Albo jest, ale nie z tamtego czasu. Jest znajoma tak samo jak ta kobieta, czyli skądś, ale nie wiem skąd. Nigdy nie rozpoznałem tej ulicy na jawie.
Ulica, której nie możesz zidentyfikować, ale która jest znajoma, to jeden z tych obrazów sennych, który mnie zawsze niepokoi w ciekawym sensie. Bo zazwyczaj takie miejsca są albo skompilowane z kilku rzeczywistych, albo rzeczywiście należą do czego innego niż bieżące życie. Alembik, czy w tym śnie jest pora dnia? Czy jest jasno, ciemno, czy jest coś w rodzaju zmierzchu?
@Ferdek zmierzch. Zawsze zmierzch. Teraz gdy pytasz, to uświadamiam sobie że nie widziałem tego snu ani w dzień ani w nocy. Zawsze ten moment pomiędzy.
Zmierzch jako stały element to nie przypadek. To pora graniczna, ani to ani tamto, dokładnie odpowiada logice pętli, w której coś nie może przejść z jednego stanu w drugi. I ta kobieta zastygła w zmierzchu na znajomej nieznanej ulicy, po rozstaniu i przeprowadzce, to jest bardzo spójny obraz wewnętrznego zawieszenia. Mam pytanie, które może być trudne: czy masz poczucie, że ta kobieta w jakimś sensie reprezentuje tę osobę, z którą się rozstałeś?
@Walentyna myślałem o tym. I nie jestem pewien. Wyglądem nie, ale... jest coś w tym oczekiwaniu, w tej nieruchomości. Jakby ktoś, kto czeka na coś co się nie wydarzy.
Oj to mi sie zrobiło nieswojo przy tym zdaniu. 'Ktoś kto czeka na coś co sie nie wydarzy.' Czy to moze byc ze ta kobieta to nie jest ona, tylko ty? Znaczy ty w tamtym czasie, który czekał na coś i nie dostał? Przepraszam jeśli to głupie.
@Azalia_D to nie jest głupie, to jest bardzo trafne intuicyjnie. Projekcja własnego stanu na zewnętrzną postać w senie to jeden z częstszych mechanizmów. Ale nie wyciągałabym zbyt szybko wniosku, bo oba mogą być prawdą jednocześnie: i ona, i on z tamtego czasu, złączone w jedną figurę. Alembik, jak reagujesz na to co napisała Azalia?
@Czesia61 coś we mnie drgnęło jak to czytałem. Nie wiem czy to znaczy że to prawda, ale coś drgnęło. Że ta kobieta czeka, ale ja też wtedy czekałem. Może na to żeby coś się naprawiło samo. I oczywiście nie naprawiło się.
To 'drgnięcie' traktuj poważnie. Ciało reaguje na trafność zanim umysł zdąży ją potwierdzić. I teraz mam kolejne pytanie, bo to jest ważne dla pracy z tym snem: czy w tej ulicznej scenie jest moment, kiedy ona na ciebie patrzy? Czy jej oczy są skierowane w twoją stronę, czy ona w ogóle wie że jesteś?
@Kapturek nie, nie patrzy. To jest właśnie ta rzecz, którą teraz sobie uświadamiam, że nigdy nie patrzy w moją stronę. Stoi, jest tam, ale jakby mnie nie widziała. Albo jakby patrzenie w moją stronę miało coś znaczyć, i dlatego tego nie robi.
To jest bardzo ważny szczegół. Postać, która nie patrzy, to nie jest postać bierna, to postać, która czeka na ruch z twojej strony. Jakbyś musiał najpierw zrobić coś, żeby ona mogła się odwrócić. I tutaj wracamy do tego, o czym mówiłaś Czesia, że ten sen ma swój porządek, ale porządek, który ty współtworzysz, a nie który ci jest narzucony.
Dokładnie to chciałam powiedzieć. I Alembiku, mam teraz pytanie, które może być trudne: czy w tym śnie kiedykolwiek próbowałeś do niej podejść? Nie w sensie lucidnym, tylko czy fabuła snu w ogóle ci na to pozwala, czy jest jakiś moment, kiedy chciałbyś to zrobić, ale coś nie działa?
@Kapturek chcę, ale jest coś jakby odległość nie malała. Idę w jej stronę i ona jest dalej niż myślę. Nie oddala się, po prostu zawsze jest bardziej odległa niż powinienem się spodziewać po tej ulicy.
To klasyczna geometria snu pętlowego. Przestrzeń nie jest euklidesowa, dystans nie zachowuje się jak dystans na jawie. I to, co opisujesz, że ona się nie oddala, ale jest dalej niż powinna, to nie jest symbol samej osoby. To symbol stanu niedostępności czegoś, co widzisz wyraźnie, ale czego dosięgnąć nie możesz. Pytanie do ciebie, Alembiku: co w tamtym czasie było dla ciebie dokładnie w tym stanie? Widziałeś, ale nie mogłeś?
Dodam do tego co Czarownica mówi, bo to ciekawe z perspektywy symboliki przestrzeni w wierzeniach. Taka nieeuklidesowa odległość pojawia się w opisach miejsc granicznych, rzeczy, które są między światami. Próg, który wygląda jak krok, ale wymaga czegoś więcej niż kroku. Czy ta ulica ma jakiś koniec? Gdzieś się urywa, zakręca, wychodzi na coś?
@Radomir właśnie nie. Idzie w obie strony i nie widzę końca. Ona stoi gdzieś w środku tej ulicy, zawsze w tym samym miejscu. I ten zmierzch, o którym mówiłem, jest równomierny, nie ma żadnego kierunku skąd słońce zachodzi. Jakby się zatrzymało w połowie.
Zatrzymany zmierzch, ulica bez końca i postać w środku, która nie patrzy. Numerologicznie to jest symbol procesu, który utknął w fazie przejścia. Siódemka jako liczba przejścia nigdy nie domknięta do ósemki, która jest zamknięciem cyklu. Ale nie chcę cię zasypywać liczbami, mam konkretne pytanie: czy w tym śnie ty idziesz w jej kierunku z jakiegoś powodu, znaczy, czy masz w sobie jakiś cel, czy po prostu jesteś tam i ona jest tam?
Słucham tej całej rozmowy i mam takie nieśmiałe pytanko, przepraszam jeśli głupie, ale czy ta kobieta może wcale nie być ważna sama w sobie? Znaczy, czy może chodzi o tę ulicę, o to miejsce, a ona jest tylko... nie wiem jak to powiedzieć, jakimś znakiem że tam jesteś we właściwym miejscu? Albo nie jesteś?
@Azalia_D to wcale nie jest głupie pytanie. W pracy z symboliką senną postać ludzka często pełni rolę markera, nie jest celem snu, jest kierunkowskazem albo miarą. Ale w tym konkretnym przypadku coś mnie powstrzymuje od tej interpretacji, bo ta kobieta ma zbyt dużo swojej obecności, to ciszące oczekiwanie, ta nieruchomość. Ona nie wygląda na tło.
Chciałem zapytać o coś innego, bo zatrzymałem się na tej ulicy bez końca. Alembiku, czy ta ulica jest zabudowana? Czy po obu stronach są domy, sklepy, czy to pusta przestrzeń? Bo to bardzo zmienia charakter miejsca, czy to jest ulica w sensie miejskim, czy raczej droga, która tylko wygląda jak ulica?
@Ferdek są domy. Takie trochę stare, może z lat siedemdziesiątych, ale nie zaniedbane. Normalnie wyglądające. Ale wszystkie okna są ciemne. Żadnego światła w środku, żadnych ludzi za oknami. Ona jest jedyną osobą na tej ulicy.
Ciemne okna to zupełnie zmienia kontekst tej sceny. To nie jest miasto żyjące, to jest miasto zawieszone. I ona jest jedyną żywą obecnością w tej zawieszonej przestrzeni. To mnie prowadzi do pytania, które jest może trudne, ale ważne: czy w tym śnie masz poczucie, że to ona tu pasuje, czy to ty tu pasujesz? Kto z was jest w swoim miejscu?
Dobre pytanie, ale dorzucę drugie zanim odpowie: czy czujesz w tym śnie, że jesteś tam po raz pierwszy, czy że wracasz? Bo to jest różnica, która może powiedzieć coś o tym, czy to ty jesteś w tej pętli, czy ona.
Wracam. Zdecydowanie wracam. Znam tę ulicę, wiem co za rogiem, wiem gdzie ona stoi, zanim tam dotę. Ona jest nowa, czyli nieruchoma i znajoma naraz. Ja wracam, ona stoi. Nie wiem czy to ma sens.
Ma ogromny sens. W słowiańskiej symbolice snu powtarzające się powroty do tego samego miejsca oznaczają dług lub zadanie, coś co zostało po sobie. I to że ty wracasz, a ona stoi, sugeruje że to ty jesteś tym, kto wraca po coś, a nie tym, kto jest tam przypadkiem. Ale chcę się upewnić: czy to poczucie powrotu jest neutralne, spokojne, czy jest w nim napięcie, jakiś obowiązek?
Przepraszam, że wchodzę w to, ale chcę zapytać o coś praktycznego bo nie do końca rozumiem. Mówicie o tym że Alembik musi coś 'zrobić' w tym śnie, żeby coś się zmieniło. Ale skoro to nie jest sen lucydny, czyli on nie może tam po prostu zdecydować co robi, to jak to ma w ogóle wyglądać? Chodzi o technikę przed zaśnięciem?
@Wiechlina dobre pytanie i nie jest tak, że jest to tylko kwestia lucidności. Można pracować ze snem przed zaśnięciem, nastawiając intencję, albo można pracować z nim przez dzień, przez wizualizację, przez list do postaci ze snu. Ciało i psychika niosą to dalej nawet bez pełnej świadomości w śnie. Ale Alembiku, wróćmy do pytania Radomira, bo to jest dla mnie kluczowe: to napięcie powrotu, jest w tym coś co czujesz że musisz, czy coś co chcesz?
@Czarownica musisz. Zdecydowanie bardziej musisz niż chcę. Jakby ktoś mi nie powiedział wprost, ale jest takie... tło, że po to tam wracam. Że jest coś do zrobienia. I właśnie to mnie najbardziej niepokoi, bo nie wiem co.
To 'musisz bez wyjaśnienia' jest dla mnie najważniejszym zdaniem w całej tej rozmowie. Bo sen nie pokazuje ci co masz zrobić, ale daje ci już siłę napędową do działania. Jakby mechanizm był gotowy, tylko brakuje kierunku. I mam teraz podejrzenie, czy to możliwe że ta kobieta, ta nieruchomość, to nie jest problem, który masz rozwiązać, ale zasób, który masz po prostu przyjąć? Że ona nie czeka żebyś coś naprawił, ale żebyś w ogóle podszedł?
To 'musisz bez wyjaśnienia' jest dla mnie najważniejszym zdaniem w całej tej rozmowie. Bo sen nie pokazuje ci co masz zrobić, ale daje ci już siłę napędową do działania. Jakby mechanizm był gotowy, tylko brakuje kierunku. I mam teraz podejrzenie, czy to możliwe, że ta kobieta na ulicy nie jest osobą którą znasz lub kiedyś znałeś, tylko symbolem zadania samego w sobie? Że ona jest tym 'co masz zrobić', a nie tym 'od kogo to czekasz'?
@Obsydianka nie wiem. Naprawdę nie wiem. Czuję że ją znam, ale nie mogę powiedzieć kto to jest. Jakby twarz była znajoma, ale nie podpisuję jej pod żadne imię. I to jest frustrujące nawet na jawie, bo próbowałem sobie przypomnieć po przebudzeniu i nic.
To co opisujesz, znajoma twarz bez imienia, to jest bardzo specyficzny sygnał w pracy ze snami. Nie chodzi o amnezję po przebudzeniu. Chodzi o to, że sen celowo nie daje ci etykiety, żebyś nie skrócił drogi i nie powiedział sobie 'aha, to o tamtej osobie'. Czy możesz opisać tę twarz trochę dokładniej? Wiek, ogólne wrażenie, coś co czujesz patrząc na nią?
@Walentyna właśnie to chciałam powiedzieć, ale mam dodatkowe pytanie do Alembika. Czy kiedy na nią patrzysz w tym śnie, czujesz coś konkretnego? Nie myślisz, tylko czujesz. Bo emocja przy postaci bez imienia często mówi więcej niż sama twarz.
Spokój. Dziwnie spokój, bo w całym tym śnie jest napięcie, to poczucie że muszę, że wracam z obowiązku. A kiedy ją widzę to napięcie przez chwilę odpuszcza. Jakby ona była celem, do którego idę, ale też jakby jej widok był wystarczający. Nie muszę dotrzeć, wystarczy że jest.
Zatrzymuję się tutaj, bo to jest bardzo ważne. Napięcie, które odpuszcza przy widoku postaci, a nie przy dotarciu do niej, to jest sygnał że celem tej pętli nie jest 'osiągnięcie' czegoś. Celem może być samo bycie w drodze. Ale mam pytanie do ciebie, bo to zmienia całą interpretację: czy po przebudzeniu czujesz ulgę, smutek, czy raczej to napięcie zostaje?
@Czarownica zostaje. I to jest najgorsze. Budzę się z tym samym poczuciem że coś jest niedokończone, co było w śnie. Ulga przychodzi dopiero po jakimś czasie, kiedy już wiem że jestem na jawie i że to był sen.
To co opisujesz z tym napięciem po przebudzeniu, to znam z opisów draugrów w staroskandynawskich sagach, duch który nie może spocząć bo coś zostało niedomknięte. Ale żeby nie odpływać za daleko, bo to jest słowiańskie forum bardziej niż nordyckie, w koncepcji nav, czyli sfery umarłych niedomkniętych, ten rodzaj snu jest opisywany jako wezwanie. Nie twoje wezwanie do działania, ale wezwanie skierowane do ciebie z zewnątrz. Czy to możliwe że ktoś lub coś cię woła przez tę pętlę?
@Radomir ale jak odróżnić, że coś nas woła, od tego że sami sobie powtarzamy scenariusz bo jest w nas coś nierozwiązanego? Bo z zewnątrz brzmi to podobnie, a sens jest chyba zupełnie inny?
@Wiechlina to jest naprawdę dobre pytanie i szczerze, nie ma na nie prostej odpowiedzi. Ale jeden z wyznaczników, który pojawia się w starszych źródłach, to poczucie zewnętrzności, że nie ty inicjujesz powrót, ale wracasz jakby wezwany. Alembik mówił że zdecydowanie wróci, nie że chce. To słowo 'musi' w kontekście snu może być właśnie tym tropem.