To z tą skrzynką to mi przypomina trochę jak dzieci robią sobie skarbce i relikwie. Mój bratanek miał przez rok takie pudełko po butach gdzie trzymał kamyki, karty z gier, jakiś patyk który gdzieś znalazł. I do tego pudełka podchodził zupełnie inaczej niż do reszty zabawek. To było jego miejsce. Może to jest właśnie ta forma w której rytuał może zaistnieć bez nazywania go rytuałem.
@Florka53 Ale jak wrócimy do tego co mówiła Ninka, to chodzi jednak o to żeby ten kamień miał jakieś przełożenie na naukę, nie tylko żeby był ważny. Bo ważny może być po prostu przez to że ładnie błyszczy. Jak się w ogóle ten krok robi, od 'to jest mój kamień' do 'siadam z nim do lekcji'?
@Zdzichu.x To jest ten moment który musi przyjść naturalnie albo przez obserwację dziecka. Jeśli Maciek podczas jakichś ważnych chwil sam po ten kamień sięgnie, to znak że coś się stało. Ale można też delikatnie zasiać pomysł, na przykład powiedzieć mu przy okazji że masz coś swojego do czego sięgasz kiedy potrzebujesz się skupić. Nie mówić co. Dzieci są bardzo ciekawskie i sami zapytają co to jest.
I wtedy możesz mu pokazać że ty też masz swój przedmiot i że możecie mieć to wspólnie, każde swój. To jest taki sprytny sposób bo on tego nie odbiera jako edukacji tylko jako coś co mama robi i co jest jej, i że on też może mieć coś swojego. Ninka, masz w domu coś takiego co mogłabyś mu pokazać jako swój odpowiednik?