Mam ostatnio pewien temat, który siedzi mi w głowie i nie daje spokoju. Napisałem kiedyś rytuał - bardzo szczegółowo, krok po kroku, ze wszystkimi intencjami, godzinami, materiałami. Nigdy go nie wykonałem. I zastanawiam się, czy ten zapis cokolwiek znaczy sam w sobie, czy jest tylko martwą literą. Bo z jednej strony wiem, że sam akt pisania już coś uruchamia - skupienie, intencja, formułowanie myśli. Z drugiej strony - bez wykonania to jakby przepis na danie, które nigdy nie trafiło do garnka. Ktoś ma na to jakiś pomysł? Albo podobne doświadczenie?
To zależy co rozumiesz przez "wartość". Jeśli pytasz, czy coś się zadziało bez wykonania - to ja bym powiedziała, że zależy od tego, ile energii włożyłeś w samo pisanie. Znam kilka tradycji, w których tworzenie rytuału jest już częścią pracy, nie tylko wstępem. Ale jeśli pisałeś mechanicznie, bez skupienia, to mam wątpliwości. Czemu w ogóle go nie wykonałeś?
@Terenia62 nie wykonałem, bo po prostu zmieniłem intencję. Zaczął mi się wydawać nieaktualny. Ale sam plik gdzieś tam jest i od czasu do czasu do niego wracam. Właśnie to mnie zastanawia - czy on traci ważność, skoro intencja była realna w momencie pisania, a tylko moment wykonania nie nastąpił.
Mnie bardziej zastanawia, czy taki napisany rytuał można w ogóle traktować jak tekst magiczny z mocą, jeśli nigdy nie był realizowany. W niektórych systemach sam zapis ma znaczenie - jak w tradycji kabalistycznej czy w pewnych nurtach ceremonialnych, gdzie samo słowo pisane niesie ładunek. Ale to wymaga określonego podejścia do pisania, nie chodzi o spontaniczny zapis.
@Vladi Przepraszam, że się wtrącam, ale mam pytanie do Vladi - pisałeś o tradycji kabalistycznej i zapisie ze znaczeniem. Czy to dotyczy konkretnych technik pisania, jakichś zasad? Bo to brzmi jakby sam akt zapisu był czymś odrębnym od rytuału jako takiego.
@Gerwazy00 tak, w kabale mamy na przykład koncepcję, że litery hebrajskie mają własną energię, nie są tylko symbolami dźwięku. Pisanie imion Boga czy pewnych słów kluczowych tradycyjnie odbywało się z intencją i przygotowaniem. To nie jest zwykłe pisanie. Ale nie chodzi tylko o kabałę - w wielu tradycjach sigilów zapis jest punktem wyjścia, a nie proksem do czegoś innego. Pytanie co Czulu miał w głowie pisząc.
Nie wiem do końca jak to działa w kontekście magicznym, ale jak dla mnie samo pisanie czegoś zmienia moje myślenie o tym. Jak piszę co chcę osiągnąć, to jakby to bardziej realnieje w głowie. Może to nie jest efekt magiczny, a bardziej psychologiczny? Nie mówię, że to mało - po prostu zastanawiam się, czy to ta sama kategoria co rytuał wykonany.
@Kolczasta ale właśnie ten efekt, który opisujesz, nie jest tylko psychologiczny w oderwaniu od reszty. Kiedy piszesz z prawdziwą intencją, to uruchamiasz coś realnego w sobie - skupiasz uwagę, angażujesz emocje, ciało. To nie jest tylko głowa. Pytanie, czy taki zapis bez wykonania ma trwałość, czy się rozwiązuje, gdy odchodzi skupienie.
Powiem szczerze, że mnie ta dyskusja zmusza do refleksji nad czymś innym. Czy w ogóle jest sens rozróżniać "wartość" rytuału napisanego od wykonanego, skoro w praktyce chodzi o to, co się dzieje w człowieku? Bo może napisany rytuał, który nigdy nie doczekał się realizacji, jest po prostu niedokończoną intencją. Ani żywy, ani martwy.
@Heniek59 U mnie jest tak, że jak coś piszę, to już zaczynam to przeżywać. Ostatnio robiłam rytuał oczyszczający - i ten moment, kiedy go planowałam, był już jakimś doświadczeniem. Ale jak potem go rzeczywiście wykonałam, to było zupełnie inne. Nie powiem, że jedno bardziej, a drugie mniej - po prostu różne. Sam zapis dał mi czas na przemyślenie co właściwie chcę. Wykonanie było już... domknięciem tego procesu.
@Cynamonka okej, to ma sens. Zmieniona intencja to nie to samo co porzucona. Ale skoro wracasz do tego zapisu - to może właśnie czekasz na odpowiedni moment? Albo rytuał czeka na nową wersję siebie? Nie wiem, ale mam wrażenie, że "nieaktualny rytuał" to może ciekawy przypadek do obserwacji - co się dzieje z intencją, która istnieje w zapisie, ale nie ma realizacji.
Ja mam trochę inne skojarzenie z tym tematem. Kiedyś opisałam pewne doświadczenie, które miałam, w formie czegoś na kształt rytuału - żeby je jakoś ustrukturyzować, przepracować. Nigdy tego nie "wykonałam" jako rytuał, ale sam akt pisania przyniósł mi spokój. Nie wiem, czy to ezoteryka, czy terapia, ale coś się wtedy zamknęło. Więc może wartość nie zawsze jest magiczna?
@Stasia77 właśnie, i to jest chyba ważne rozróżnienie. Bo pytanie z tytułu wątku brzmi "czy ma jakąś wartość" - a nie precyzuje jakiego rodzaju wartość. Rytuał niewykonany może mieć wartość dla procesu myślowego, emocjonalnego, strukturyzacyjnego. Tylko czy to jest to, o co pyta Czulu?
@Heniek59 Dobre pytanie Heńku. Chyba bardziej pytam o wymiar praktyczny - czy ten zapis ma jakąś kontynuację w rzeczywistości, czy jest zamknięty w sobie. Bo jeśli intencja była realna, skupienie podczas pisania było prawdziwe, to czy cokolwiek z tego "wyszło" na zewnątrz, czy zostało szczelnie zamknięte w pliku.
@Czulu A ile czasu minęło między pisaniem a tym, kiedy zrozumiałeś, że intencja jest już nieaktualna? Bo to może mieć znaczenie. Jeśli to były dni - to jedno. Jeśli miesiące - zapis mógł trochę żyć własnym życiem, zanim go "zamknąłeś" w głowie.
@Czulu Mam wrażenie, że dyskutujemy o czymś, co ma dwa różne oblicza i trochę mówimy obok siebie. Jedno to pytanie o metafizyczną skuteczność zapisu bez wykonania. Drugie to pytanie o to, czy samo pisanie jest już jakąś formą pracy. To są różne rzeczy i chyba warto by Czulu doprecyzował, co go bardziej interesuje, bo inaczej co chwilę będziemy zmieniać tor.
@Cynamonka masz rację, ale myślę, że obie rzeczy są połączone. Jeśli przyjmujemy, że pisanie z intencją ma realny wymiar, a nie tylko psychologiczny, to odpowiedź na drugie pytanie rzutuje na pierwsze. Nie da się ich do końca rozdzielić.
Dodam jeszcze coś z innej beczki. Znam ludzi, którzy piszą rytuały i nigdy ich nie wykonują - celowo. Traktują sam akt tworzenia jako zamknięty proces. W pewnych tradycjach sigilów Spare'a zniszczenie zapisu po jego sformułowaniu jest kluczowe właśnie dlatego, żeby odciąć się od przywiązania do wyniku. Więc może niewykonanie jest po prostu inną ścieżką, a nie brakiem czegoś?
Hej, a co to znaczy, że sigle Spare'a wymagają zniszczenia? Słyszałem o tym, ale nie bardzo rozumiem, po co niszczyć coś, co się stworzyło. Czy to nie jest trochę sprzeczne?
@Ezoteryk chodzi o to, żeby nie wchodzić z obsesją oczekiwania w to, co zostało uruchomione. Umysł ma tendencję, żeby przywiązywać się do efektów i to blokuje. Niszczysz zapis, żeby uwolnić intencję i przestać "śledzić" czy działa. Spare mówił o obejściu cenzury świadomości - lust of result, pożądanie wyniku, miało być największym hamulcem. Ale to osobny temat, bo Czulu mówi o czymś innym - on nie zniszczył zapisu, po prostu nigdy nie wszedł w fazę wykonania.
Dobra, rozumiem logikę z niszczeniem - ale to trochę zmienia obraz całej dyskusji. Bo jeśli u Spare'a zniszczenie zapisu jest wręcz kluczowym etapem, to właściwie rytuał niewykonany w sensie tradycyjnym, ale zapisany i zniszczony, mógłby być bardziej kompletny niż taki, który tylko leży w pliku. To odwraca pytanie z tytułu wątku.
@Ezoteryk no właśnie. Spare nie pisał o rytuałach niewykonanych w sensie porzuconych - on pisał o zapisach, które mają być uwolnione przez zniszczenie. To jest zupełnie inna kategoria. Czulu pyta o coś innego: o zapis, który powstał z intencją, ale nigdy nie doczekał się żadnego domknięcia. Ani wykonania, ani zniszczenia.
@Terenia62 Tak, właśnie o to mi chodzi. Ten plik u mnie to nie jest domknięty proces. Nie zniszczyłem go, nie wykonałem, nie zmodyfikowałem. On po prostu jest. I wracam do niego co jakiś czas z poczuciem, że coś z tym muszę zrobić - tylko nadal nie wiem co.
@Czulu To brzmi jak coś, co jeszcze nie znalazło swojej formy. Nie tyle nieaktualny rytuał, co niedokończony. Czy jak do niego wracasz, to masz ochotę go zmienić, czy raczej go odłożyć na zawsze?
@Anahata ani jedno ani drugie. Mam raczej poczucie, że jest jakimś zapisem stanu, który minął, ale który coś we mnie kształtował. Trochę jak notatka z okresu przejściowego. Może dlatego nie mogę go wyrzucić.
@Czulu Właśnie, i nie jestem pewna, czy da się to rozstrzygnąć bez ustalenia, w jakiej ramie rozmawiamy. Czulu, Ty stawiając to pytanie - pytasz z perspektywy magicznej skuteczności, czy raczej o to, co sam zapis robi z człowiekiem?
@Terenia62 Szczerze? Chyba obu rzeczy naraz, co może być problemem tej dyskusji. Ale jeśli mam wybrać - bardziej interesuje mnie czy ten zapis coś zrobił, skoro nigdy nie wyszedł poza plik. Czy intencja bez wykonania ma jakiś ślad w rzeczywistości.
@Czulu To mnie zastanawia, bo jak robię coś tylko w myślach albo na papierze, to potem i tak obserwuję, czy coś się zmienia. I zdarzało mi się, że zmieniało. Tylko nigdy nie wiedziałam, czy to przez to pisanie, czy przez co innego. Nie ma jak to oddzielić.
@Cynamonka ale czy to w ogóle można metodycznie sprawdzić? Bo tu jest problem - jak odróżnić, że coś zadziałało przez zapis, od tego, że po prostu zmieniliśmy myślenie przez sam proces pisania i zaczęliśmy działać inaczej?
@Gerwazy00 i dlaczego te dwie rzeczy miałyby być alternatywami? Zmiana w myśleniu, zmiana w działaniu, zmiana w tym co się pojawia - to nie są rozdzielne poziomy. Pytanie tylko, czy ten zapis coś uruchomił zanim zaczęłaś działać inaczej, czy dopiero działanie przyniosło zmianę.
@Anahata Ale żeby to ocenić, trzeba by mieć grupę kontrolną. Wersję siebie, która nie napisała tego rytuału i porównać co się stało. A tego nie ma. Więc mówimy trochę w próżni.
@Kolczasta to prawda, ale ta sama logika dotyczy wykonanych rytuałów. Nigdy nie wiesz, czy to ten rytuał, czy zbieżność, czy własna praca psychiczna. To nie jest argument przeciw rytuałom, tylko przeciw pewności co do mechanizmu.
U mnie było coś podobnego z zapisem, który robiłam po trudnym czasie. Nie traktowałam tego jako rytuał, ale jak czytam tę rozmowę, to zaczynam się zastanawiać, czy nie był. Czy żeby coś było rytuałem, to musi być tak nazwane od początku?
@Stasia77 o, to dobre pytanie. Bo ja mam wrażenie, że często robimy rzeczy, które mają wszelkie cechy rytuału, ale nie nazywamy ich tak. I wtedy wypadają z tej kategorii tylko przez brak etykietki. Czy to ma sens?
Definicja rytuału w sensie antropologicznym nie wymaga, żeby wykonujący wiedział, że to rytuał. Victor Turner pisał o tym w kontekście rytuałów przejścia - ważna jest struktura i funkcja, nie samoświadomość uczestnika. Ale w tradycjach magicznych to jednak inaczej - intencja jest konstytutywna.
@Vladi a więc mamy dwa różne rozumienia tego słowa siedzące w tej dyskusji obok siebie. Antropologiczne i magiczne. I one dają różne odpowiedzi na pytanie z tytułu. Bo antropologicznie sam zapis z intencją może być już rytuałem przejścia. Magicznie - ktoś pewnie powie, że bez wykonania to nic.
A może ten brak pewności jest wbudowany w całą praktykę magiczną i trzeba to po prostu przyjąć? Bo jak czytam tę rozmowę, to mam wrażenie, że szukamy jakiegoś dowodu, który nie istnieje i chyba nigdy nie będzie.
@Ezoteryk masz rację, że dowodu w sensie empirycznym nie będzie. Ale to nie znaczy, że nie można mieć kryterium oceny. W niektórych tradycjach kryterium jest sam przebieg praktyki, stopień skupienia, jakość intencji - nie wynik zewnętrzny. Zapis może spełniać te kryteria nawet bez wykonania.
Zastanawiam się, co w takim razie z rytuałami, które ktoś napisał dla kogoś innego, ale ta osoba ich nie wykonała. Czy tu jest jakaś różnica? Bo to jeszcze bardziej oderwane od wykonania.
@Stasia77 to ciekawe rozwinięcie. Ja pisałem dla siebie, ale pytanie o zapis dla kogoś, kto nie skorzystał - to jest chyba osobna sprawa. Tam intencja należy do piszącego, ale wykonanie miało należeć do kogoś innego. Nie wiem, czy można mówić o jednym procesie.
Zapis dla kogoś innego, kto nie skorzystał - tu się zatrzymuję, bo to naprawdę inna sytuacja. Piszący miał intencję, ale nie był podmiotem wykonania. W magii ceremonialnej powiedzieliby chyba, że taki zapis jest jak otwarta brama, do której klucz ma ktoś inny. Ale skoro ten ktoś nie wszedł, to brama stoi. Co się z nią dzieje?
@Terenia62 to jest właśnie ten problem z transferem intencji. W niektórych tradycjach ludowych zapis działał niezależnie od wykonawcy - wystarczyło, że ktoś go trzymał przy sobie albo przechowywał. Ale tam intencja była wpisana w obiekt, nie w akt. Tu mamy plik tekstowy, który prawdopodobnie nie ma żadnej formy materialnej. Więc nawet ta analogia nie do końca trzyma.
Właściwie to mój plik jest tylko plikiem. Żadnego druku, żadnego papieru. Czy to w ogóle zmienia postać rzeczy w porównaniu do zapisu odręcznego? Zastanawiam się, czy forma nośnika ma znaczenie, czy to tylko moje uprzedzenie wobec ekranu.
@Czulu Mam wrażenie, że w tej dyskusji co chwilę wracamy do pytania, czy mechanizm ma znaczenie. I za każdym razem sami siebie zatrzymujemy, bo nie wiemy, jak go sprawdzić. Może warto na chwilę puścić to pytanie i zostać przy tym, co mówi Czulu o tym pliku - że jest zapisem stanu, który przeminął. Bo to mi się wydaje bardziej produktywne.
@Heniek59 zgadzam się, że to bardziej konkretne. Ale mnie zastanawia jedno - Czulu napisał, że ten zapis go "kształtował". To słowo mnie zatrzymuje. Kształtował przez sam fakt istnienia? Przez to, że do niego wracał? Czy przez proces pisania, który zmienił coś w sposobie myślenia o tamtej sytuacji?
ja kiedyś celowo przepisałam coś z komputera ręcznie, bo czułam, że inaczej to "nie działa". Trudno mi powiedzieć, czy to był racjonalny wybór, czy tylko przyzwyczajenie do pewnego rodzaju fizyczności. Ale coś w tym jest - pisanie ręką angażuje inaczej, wolniej, bardziej uważnie. Choć pewnie ktoś powie, że to tylko psychologia.
@Cynamonka ale właśnie - jeśli to "tylko psychologia", to czy to umniejsza efekt? Bo to trochę tak, jakby powiedzieć, że placebo "tylko działa psychologicznie". No i co z tego, skoro działa?
Szczerze, to chyba przez samo pisanie. Kiedy formułuję coś jako rytuał - z konkretną strukturą, z określonym celem - to już w trakcie pisania widzę ten cel inaczej. Nie jestem pewny, czy to efekt rytuału, czy efekt precyzowania języka. Ale jedno i drugie się nałożyło.
@Czulu A czy to nie jest tak, że rytuał jako forma wymusza pewien typ myślenia? Że jak piszesz w strukturze rytuału, to automatycznie musisz odpowiedzieć na pytania - co chcę, dlaczego, jak to osiągnąć symbolicznie - i to właśnie robi robotę, a nie jakiś osobny efekt "magiczny"?
@Kolczasta no ale to samo można powiedzieć o modlitwie, medytacji, terapii przez pisanie. Nie rozróżnia rytuału od innych form refleksji, tylko opisuje mechanizm, który może być wspólny. Pytanie jest o to, czy rytuał robi coś ponad ten mechanizm - albo czy ten mechanizm jest właśnie tym, czym jest rytuał.
@Czulu No to wracam do pytania z początku wątku inaczej: jeśli Czulu pisząc ten rytuał miał intencję zmiany stanu - i coś się zmieniło - to czy fakt, że go nie wykonał ceremonialnie, w ogóle ma znaczenie? Może on był wykonany w momencie pisania.
@Kolczasta ale wtedy pytanie z tytułu wątku traci sens. Bo "napisany a nigdy nie wykonany" zakłada, że pisanie i wykonanie to dwie różne rzeczy. Jeśli pisanie jest wykonaniem, to ten rytuał został wykonany - tylko inaczej. Czulu, Ty sam jak to czujesz?
Ja chyba zbyt długo patrzyłam na to przez pryzmat "czy zadziałało" i mało myślałam o tym, co się dzieje w trakcie pisania. Mój zapis z trudnego czasu naprawdę coś porządkował. Może to i jest ten rytuał - samo porządkowanie, niekoniecznie wynik.
@Stasia77 Ale jak mówisz o porządkowaniu - to mam pytanie, bo to mnie zatrzymuje. Czy jeśli ktoś pisze pamiętnik po trudnym czasie i to też porządkuje myśli, to też jest rytuał? Gdzie jest granica między zapisem refleksyjnym a rytuałem? Bo zaczynam gubić tę różnicę.
@Ezoteryk to zależy od tego, czy jest intencja przekroczenia - w sensie: rytuał ma prowadzić do zmiany stanu, a nie tylko do jego opisu. Pamiętnik rejestruje. Rytuał - nawet pisany - powinien być ukierunkowany na transformację. Chociaż granica naprawdę bywa płynna i nie każda tradycja by się z tym zgodziła.
Jak to czuję - nie czuję, żeby był wykonany. Jest w nim coś niedokończonego. Może właśnie dlatego do niego wracam. Gdyby pisanie było wystarczające, to chyba bym po prostu o nim zapomniał. A tymczasem on nadal czeka na coś, czego nie potrafię nazwać.
@Czulu To "czekanie na coś" - to jest bardzo konkretna informacja. Jak masz poczucie, że coś jest niedomknięte, to zwykle znaczy, że jakaś część procesu nie nastąpiła. Pytanie, czy to jest kwestia formy - że brakuje ceremonii - czy raczej kwestia gotowości. Że może tamta intencja nie jest już aktualna i dlatego nie możesz jej zamknąć ani wykonać.
@Czulu Ja miałam raz coś podobnego - rytuał, który napisałam i przez długi czas nie mogłam wykonać, bo jakoś nie pasował do momentu. I w końcu go przepisałam całkowicie, bo zorientowałam się, że zmieniłam się na tyle, że tamta wersja nie była już moja. Może to jest właśnie ta sytuacja - nie tyle niewykonany, co wymagający przepisania?
@Cynamonka przepraszam że się wtrącam, ale to co pisze Cynamonka bardzo mnie trafia. bo ja mam notatki z dwa-trzy lata temu i nie wiem co z nimi zrobic. czy to znaczy że powinnam je przepisac czy po prostu zostawic? nie wiem jak ocenic czy sa jeszcze aktualne
@Druidka a jak się czujesz czytając te notatki? Czy jest jakiś wewnętrzny sygnał - że "to nadal moje", czy raczej "ktoś inny to pisał"? Bo to jest chyba lepszy punkt wyjścia niż zewnętrzne kryteria aktualności.
@Terenia62 no to chyba muszę sprawdzić sama jak się czuję czytając, bo tak szczerze to bałam się do nich zajrzeć. ale Terenia62 ma rację że to chyba jedyne kryterium jakie ma sens. jak mi za chwilę coś napisze to dam znać co czułam
@Druidka ale nie musisz od razu przepisywać. Możesz po prostu przeczytać i zobaczyć, co się uruchamia. Przepisywanie to już kolejny krok, nie trzeba go planować z góry. Najpierw kontakt z tym, co napisałaś.
@Druidka Właściwie to wątek z Druidką otwiera coś, o czym jeszcze nie rozmawialiśmy - czy rytuał napisany może z czasem stać się czymś, czego się unikamy? I co to mówi o jego statusie? Czy przestaje wtedy "czekać", a zaczyna coś blokować?
@Anahata to ciekawe postawienie - bo blokowanie i czekanie to zupełnie różne stany. Rytuał, który czeka, jest otwarty. Rytuał, którego się unikamy, może być zamknięty wbrew naszej woli. Jakbyśmy sami podjęli decyzję, żeby go nie wykonywać, tylko nie do końca świadomie.
@Vladi Ale czy to nie jest po prostu mechanizm odkładania trudnych rzeczy? Bo piszemy rytuały często w momencie, kiedy potrzebujemy zmiany, a zmiana przeraża - i wtedy samo pisanie daje ulgę, a właściwy krok pozostaje niezrobiony. Nie wiem, czy to specyfika rytuałów, czy po prostu ludzka rzecz.
@Heniek59 ale jeśli samo pisanie daje ulgę, to znaczy, że coś robi. Nie jest zerowe. I może właśnie to jest pytanie Czulu z tytułu - czy to "coś", które robi, wystarczy, żeby mówić o wartości?
To "bałam się zajrzeć" jest mówi więcej niż jakakolwiek analiza aktualności. Jak się boisz do czegoś wrócić, to znaczy, że to coś jeszcze żyje - albo że Ty wokół tego żyjesz. Obydwa przypadki są ciekawe.
Ulga to za mało. Przynajmniej w moim przypadku. Pisałem go w bardzo konkretnym kontekście i ulga byłaby za mała odpowiedzią na to, czego wtedy szukałem. Chciałem czegoś więcej niż odpuszczenia napięcia - chciałem zmiany stanu, nie tylko zmiany samopoczucia na chwilę.
@Czulu Czuję, że to rozróżnienie między ulgą a zmianą stanu jest kluczowe dla całej tej dyskusji. Bo ja przez długi czas myślałam, że jak mi lepiej po napisaniu, to już "zadziałało". A może właśnie nie - może to było tylko pierwsze wejście w proces, który powinien mieć ciąg dalszy.
@Stasia77 i to "pierwsze wejście" to dobry obraz. Bo jak patrzę na swoje rytuały, które skończyły się na zapisie - to one nie są puste, ale są jakby na progu. Weszłam przez drzwi i stanęłam. Nie wiem, czy miałam nie iść dalej, czy po prostu jeszcze nie.
A jak rozróżniacie "jeszcze nie" od "nie trzeba iść dalej"? Bo mam kilka zapisów i szczerze nie wiem, do której kategorii należą. Jedno i drugie wygląda tak samo z zewnątrz.
@Ezoteryk właśnie - i myślę, że tu wracamy do tego, co Czulu mówił o poczuciu niedokończenia. Jak masz w środku coś, co jeszcze puka, to znaczy "jeszcze nie". Jak jest cisza wokół danego zapisu - nawet jeśli temat trudny - to może naprawdę nie ma potrzeby wykonywania.
@Anahata Ale ta cisza może też być po prostu znieczuleniem. Mam na myśli - można się przyzwyczaić do tego, że coś leży odłożone, i przestać to czuć, a nie dlatego, że sprawa jest zamknięta.
@Gerwazy00 to celne. W wielu tradycjach rytualnych jest coś, co można by nazwać testem żywotności intencji - czyli wraca się do zapisu po pewnym czasie i sprawdza, czy intencja nadal generuje napięcie. Jeśli tak, proces nie jest zakończony. Jeśli zupełnie obojętnie - albo sprawa się rozwiązała, albo właśnie to znieczulenie, o którym piszesz.
Tylko jak to sprawdzić bez projekcji? Bo jak wracam do dawnego zapisu, to nigdy nie wiem, czy czuję napięcie, bo intencja żyje - czy dlatego, że właśnie ją przeczytałam i siłą rzeczy coś uruchomiłam. Kontakt z zapisem zmienia stan obserwacji.
@Terenia62 to jest klasyczny problem obserwatora. I szczerze nie wiem, czy jest rozwiązanie. Może dlatego niektóre tradycje mówią, żeby rytuał pisać i od razu wykonywać - żeby nie zostawiać okna na tego rodzaju zawieszenie.
No i wracamy do meritum. Mój rytuał istnieje właśnie w tym zawieszeniu - i nie wiem, czy ono ma wartość samo w sobie, czy jest tylko stanem przejściowym, który po prostu trwa za długo. Może zawieszenie też jest formą praktyki, tylko niezamierzoną.
@Czulu Niezamierzona forma praktyki - to mi brzmi jak coś. Jakby rytuał przejął inicjatywę i sam określił, jak długo trwa. Pytanie, czy możesz mu pozwolić to robić, czy w pewnym momencie trzeba wziąć to z powrotem w swoje ręce i albo wykonać, albo świadomie zakończyć.
okej, zajrzałam. I czuję, że to nadal moje, ale jakbym patrzyła na siebie sprzed paru lat przez szybę. Trochę nieswojo. Nie wiem czy to oznacza że mam przepisac czy po prostu... zamknąć jakoś?
@Druidka to "przez szybę" jest ważne - bo to znaczy, że masz do tego dystans, ale nie obojętność. Może nie potrzebujesz ani przepisywać, ani zamykać na siłę. Może wystarczy po prostu przyznać sobie, że tamten zapis należał do tamtej wersji ciebie - i to samo w sobie jest jakimś domknięciem.
@Cynamonka no właśnie, "tamtej wersji" - to chyba najlepiej to opisuje. Nie chcę tego niszczyć ani poprawiać, ale też nie wiem czy zostawić tak po prostu. Może to nie jest kwestia co zrobić z zapisem, tylko co zrobić z tym, że ja już nie jestem tą osobą która go pisała? Rytuał niby czeka, ale na kogo właściwie?