To co pisze Sauwak jest ważne i chcę dodać jedną rzecz. Ta retrospektywna interpretacja - jak opiszesz sobie po czasie co się wydarzyło - naprawdę ma znaczenie dla tego jak psychika to zakoduje. Nie chodzi o zmyślanie sensu, ale o to żeby nie zostawić doświadczenia jako chaosu bez kontekstu.
@Nefrytka Ale co jeśli żaden sens nie przychodzi? Pytam serio, bo znam tę sytuację kiedy coś wyszło podczas rytuału, minęło sporo czasu i nadal nie wiem po co to wyszło i co mi to miało powiedzieć. Czy wtedy po prostu czekać dalej?
@Wahadelka.pl A czy to musi mieć sens w formie odpowiedzi na pytanie 'po co'? Zastanawiam się czy nie szukamy czasem narracji tam gdzie wystarczyłoby samo oswojenie z tym że coś jest. Nie każde wspomnienie które wychodzi musi przynosić ze sobą wyjaśnienie.
@Anahata To jest dla mnie trudne bo ja chyba działam przez rozumienie. Jeśli coś rozumiem - mogę z tym żyć. Jeśli nie rozumiem - siedzi jak drzazga. Więc może to jest kwestia tego jak kto jest zbudowany, nie jakaś ogólna zasada?
Właśnie to Wahadelka.pl porusza coś co mnie nurtuje w tej rozmowie od dłuższego czasu. Cały czas mówimy o tym co robić po, jak interpretować, jak zamknąć. Ale może pierwszym pytaniem powinno być jakim człowiekiem jesteś i jak ty konkretnie przetwarzasz trudne rzeczy - bo to chyba decyduje o tym jakie podejście w ogóle ma dla ciebie sens.
ale jak to sprawdzic u siebie? tzn jak wiedziec czy jestem 'typem który potrzebuje rozumienia' czy raczej 'typem który potrzebuje poczuć i puścić'? nie wiem nawet od czego zacząć żeby to u siebie ocenić
@Serafinka67 Jedno proste pytanie które sobie zadaję - kiedy coś złego się wydarzyło w codziennym życiu, co robiłaś najpierw: szukałaś wytłumaczenia czy dawałaś sobie czas na emocje? To dość wiarygodny marker.
Chcę wrócić do tego co powiedziała Hela o nieoczekiwanym wspomnieniu z dzieciństwa. W słowiańskich obrzędach oczyszczenia bardzo rzadko zakładano że wyjdzie konkretna rzecz. Raczej tworzono warunki i obserwowano co sama psychika albo duchowość wypchnęła. To co wychodziło nieoczekiwanie było często traktowane jako ważniejsze niż to z czym się przychodziło. Nie wiem czy to ma zastosowanie w innych systemach, ale może coś wnosić do dyskusji.
@Perun80 To podejście jest zresztą obecne w wielu tradycjach inicjacyjnych - ta logika że to co wychodzi niezaplanowane jest właśnie sygnałem. Ale mam pytanie do ciebie: czy w tych kontekstach słowiańskich był jakiś protocol na to co robić kiedy ktoś nie dawał rady z tym co wyszło? Czy to było raczej zostawiane własnemu biegowi?
@Arbogi Były osoby pełniące funkcję prowadzących którzy obserwowali i interweniowali jeśli widzieli że ktoś potrzebuje zakotwiczenia. Nie było to zostawiane samemu sobie. Sam rytuał miał zwykle strukturę zamknięcia - powrót do przestrzeni wspólnoty, jedzenie, rozmowa. To nie był przypadek. Powrót do codzienności był częścią procesu, nie czymś po procesie.
To jest bardzo ciekawe co mówi Perun80 bo chyba właśnie tego brakuje kiedy robi się rytuały samodzielnie. Nie ma tej drugiej osoby która patrzy i może zainterweniować.
Eliksiriaa, zgadzam się i myślę że to jest jeden z realnych problemów praktyki solowej. Można tworzyć różne substytuty - dziennik, kontakt z kimś zaufanym po - ale to nie jest to samo co obecność kogoś kto widzi ciebie w trakcie. Nie dlatego że praktyka solowa jest zła, ale że ma swoje ograniczenia których nie warto udawać że nie istnieją.
A czy ktoś tutaj faktycznie ma taką osobę - nie terapeutę, nie guru, ale kogoś kto jest z nim podczas trudnych rytuałów albo przynajmniej dostępny zaraz po? Bo mam wrażenie że większość z nas robi to jednak zupełnie sama.
Julitka94, ja nie miałam i chyba właśnie to sprawiło że te pierwsze trudne epizody były tak dezorientujące. Teraz mam jedną osobę z którą mogę porozmawiać po i to już zmienia dużo - nawet jeśli ta osoba nie jest z tradycji i po prostu słucha. Ale przez długi czas byłam z tym kompletnie sama i dopiero z perspektywy widzę jak bardzo to utrudniało przetwarzanie.
Hela, a jak znalazłaś tę osobę? Pytam bo sama mam dokładnie ten problem - nie mam nikogo kto by to rozumiał choćby trochę, a tłumaczenie od zera komuś z zewnątrz po trudnym rytuale brzmi jak przepis na nieporozumienie.
Sodalitka86, szczerze? Trochę przez przypadek. Nie szukałam kogoś kto 'rozumie ezoterykę' - szukałam kogoś kto potrafi słuchać bez oceniania i bez natychmiastowego dawania rad. Ta osoba wie o moich praktykach tyle co widzi, nie zna tradycji, nie wie co to rytuał oczyszczenia - ale kiedy mówię że coś wyszło i że to było trudne, po prostu siedzi i słucha. I to wystarczyło. Myślę że przeceniamy czasem potrzebę żeby druga osoba rozumiała kontekst. Czasem ważniejsze jest żeby po prostu była.
Hela, ale czy ta osoba nie pyta co to znaczy, dlaczego to robiłaś, i tak dalej? Bo ja próbowałem rozmawiać z kimś spoza tematu i to się zamieniało w tłumaczenie od podstaw, a po chwili już rozmawiałem o tym czy to w ogóle ma sens, nie o tym co przeżyłem.
@Kacperek98 Na początku pytała. Ale powiedziałam jej wprost - nie potrzebuję żebyś to rozumiała, potrzebuję żebyś była. I ona to przyjęła. Myślę że to też jest kwestia tego jak poprosisz. Większość ludzi domyślnie wchodzi w tryb rozwiązywania problemu, bo myślą że to jest pomocne. Trzeba ich z tego wyprowadzić.
To brzmi prosto ale wyobrażam sobie że wymaga dużo zaufania do tej osoby. Nie chodzi tylko o to że nie oceni, ale że w ogóle nie będzie z tym dziwnie - bo jednak mówisz jej o czymś co większość ludzi uzna za co najmniej niecodzienny. Czy ty miałaś już takie zaufanie do tej osoby wcześniej czy ono się zbudowało właśnie przez te rozmowy?
Wchodzę tutaj bo ta kwestia obecności kogoś to coś z czym się mocno identyfikuję. Przez długi czas myślałam że muszę mieć kogoś 'z branży' żeby w ogóle mówić o tym co się dzieje. Okazało się że wystarczyła jedna rozmowa z przyjaciółką która w ogóle nie interesuje się magią, a która po prostu zapytała 'i jak się z tym teraz czujesz?' zamiast 'co to znaczy wg tradycji'. To drugie pytanie mogłabym postawić sobie sama.
@Iwetka Ale to 'jak się z tym teraz czujesz' wymaga że sama wiesz co czujesz. A po trudnym rytuale ja często nie wiem. Jest jakaś mgła. Ktoś pyta jak się czuję i nie potrafię odpowiedzieć, bo dopiero próbuję to nazwać.
@Wahadelka.pl A co jeśli właśnie ta mgła jest odpowiedzią na to pytanie? Nie musisz mieć gotowej narracji żeby powiedzieć komuś 'nie wiem, jest mgła i chyba potrzebuję żebyś po prostu siedziała'. Myślę że czasem wymagamy od siebie pełnego raportu emocjonalnego w momencie gdy psychika jest jeszcze w środku sortowania.
a ja nie mam nikogo takiego i nie wiem jak to zbudować od zera. tzn jak powiedzieć komus kto nie wie nic o tych tematach że chce żeby był ze mną po rytuale? to brzmi dziwnie jak się mowi na głos. jak wy to komunikowałyscie bez brznienia jak wariaci?
@Serafinka67 To może być prostsze niż myślisz jeśli w ogóle nie używasz słowa 'rytuał'. Można powiedzieć że robisz pewną praktykę medytacyjną albo czas skupienia, i że po takich chwilach lubisz móc pogadać z kimś. Większość ludzi nie pyta o szczegóły jeśli nie zapraszasz do szczegółów. Ważniejsze jest czy ta osoba jest w stanie być z tobą bez naprawiania.
Słucham tej rozmowy i zastanawiam się czy nie robimy tutaj czegoś ważnego - czyli opisujemy na nowo to co w tradycyjnych kontekstach miała pełnić wspólnota. Ta 'jedna osoba która jest' to jest zubożona wersja czegoś co kiedyś było strukturalne. Nie mówię że to złe - mówię że to symptom braku.
@Perun80 To jest trafne i smutne jednocześnie. Większość z nas odtwarza na własną rękę coś co kiedyś miało formę i ludzi wokół. Przy czym zastanawiam się czy ta odtworzona wersja - jedna zaufana osoba, dziennik, własna struktura zamknięcia - jest gorsza czy po prostu inna. Bo może inaczej wystarczająca.
@Arbogi Ale czy 'wystarczająca' to nie jest trochę za niska poprzeczka? Tzn jeśli rytuał wywołał coś naprawdę trudnego - trauma, stare wspomnienia, silne emocje - to czy jedna osoba która nie rozumie kontekstu naprawdę wystarczy? Sama nie wiem, pytam.
Julitka94 porusza coś ważnego. Myślę że 'jedna osoba' może wystarczyć w wielu przypadkach, ale są sytuacje gdzie to po prostu nie jest wystarczające wsparcie - i mówię to bez oceniania praktyki samodzielnej. Jeśli coś co wychodzi dotyka głębokiej traumy, to ani dziennik ani przyjaciółka która słucha nie zastąpi kogoś z przygotowaniem do pracy z traumą. Nie dlatego że ezoteryka jest zła, ale dlatego że trauma to jest temat na tyle ciężki że zasługuje na poważne wsparcie.
@Hortensja65 No ale jak to odróżnić? Jak w środku rytuału albo zaraz po wiedzieć czy to jest 'trudne wspomnienie które samo minie' czy 'głęboka trauma wymagająca specjalisty'? Bo z zewnątrz oboje mogą wyglądać tak samo.
@Kacperek98 Jeden marker który stosuję - czy po kilku dniach to blaknie czy zostaje z tą samą ostrością? Zwykłe trudne wspomnienie traci intensywność, trauma zostaje tak samo wyraźna albo wraca falami. To nie jest pełna diagnostyka, ale daje jakiś sygnał.
Czytam tę rozmowę od dłuższego czasu i mam pytanie które może być naiwne, ale - czy ktoś z was celowo wraca do trudnego rytuału, czyli takiego który raz wywołał złe wspomnienia? I jeśli tak, to po co? Zastanawiam się czy to ma sens czy to jest raczej robienie sobie krzywdy.
@Pola To nie jest naiwne pytanie. Sam to robiłem - wracałem do rytuału który raz był trudny, ale świadomie zmieniałem jedno lub dwa elementy. Czas, miejsce, intencja. I raz wyszło zupełnie inaczej, spokojnie. Ale robiłem to po czasie, nie zaraz. I z wcześniej przygotowaną strukturą zamknięcia. Bez tego drugi raz mógłby być cięższy od pierwszego.
Mnie bardziej zastanawia co to mówi o samym rytuale - jeśli ten sam rytuał raz jest trudny a raz spokojny, to co właściwie decyduje? My sami w danym momencie, czy coś w samej strukturze rytuału?
@Eliksiriaa Pewnie i jedno i drugie, ale mam wrażenie że my jako zmienna jesteśmy znacznie ważniejsi niż nam się wydaje. Ten sam rytuał wykonany przez kogoś kto jest po trudnym tygodniu, kiedy jest zmęczony i nieuziemiony, otworzy inne rzeczy niż wykonany w spokojnym momencie. Rytuał to trochę jak lustro - pokazuje to co akurat jest blisko powierzchni.