No i właśnie to jest problem z całym tym samoobserwowaniem — nie wiesz nigdy czy to twoja praktyka coś zmieniła, czy po prostu zrobiłeś to po obiedzie a nie przed. Zmiennych jest za dużo żeby cokolwiek z tego wyciągnąć bez kontroli.
@Znachornik ale to samo możesz powiedzieć o każdej niemal interwencji życiowej, nie? Że nie wiesz czy schudłeś przez dietę czy dlatego że akurat więcej chodziłeś. I mimo tego ludzie coś obserwują i wyciągają wnioski. Kontrolowane warunki to standard naukowy, ale życie nim nie jest.
Mam wrażenie że ta dyskusja trochę zbiega do pytania czy w ogóle możemy cokolwiek sensownie obserwować o sobie bez aparatury naukowej. I chyba odpowiedź brzmi — możemy, tylko z innym poziomem pewności. To jest obserwacja, nie dowód.
@Damianek74 dokładnie. I może to jest właśnie właściwe ustawienie tej całej rozmowy o biofeedbacku przy rytuałach. Nie jako sposób na udowodnienie że rytuał działa, ale jako sposób na zwiększenie jakości własnej obserwacji. To nie jest to samo.
Tylko wróćmy na chwilę do tytułu wątku. 'Czy ciało mówi nam o działaniu.' Jeśli przez 'działanie' rozumiemy ten efekt wewnętrzny — to ciało jak najbardziej może coś sygnalizować. Ale jeśli pytamy o efekt zewnętrzny, że coś ruszyło się w relacji, w świecie — to żaden biofeedback ci tego nie powie. I właściwie cały wątek przez kilkadziesiąt postów krążył wokół tego nierozróżnienia.
Czytam od początku i właściwie dopiero teraz jest mi jasne że te dwa pytania to są zupełnie osobne sprawy. Przez długi czas myślałam że dyskutujecie o tym samym i miałam wrażenie że się kłócicie o słowa. A to były po prostu dwa równoległe wątki.