hmm, może to jest po prostu miejsce gdzie odczyt powinien się przerodzić w cos innego? tzn nie terapię, bo wiadomo że czytający nie jest terapeutą, ale jakieś... zatrzymanie? zapytanie o co naprawdę pytasz, co chcesz żeby się zmieniło, zanim w ogóle rzucisz runami?
@Tereska i na tym polega ta przestrzeń przed odczytem której nie doceniamy. sam przygotowuję sie do rzutów dosyć długo,bo uważam że jakość pytania zmienia jakość odczytu. ale jak kogoś czytasz to nie masz tyle czasu i kontroli. i tu jest ta różnica którą trudno zamknąć w etykietce "duchowny vs naukowiec".
Hmm, o, bo ja mialam kiedys odczyt gdzie czytajaca poswiecila chyba z pol godziny samemu pytaniu. i przez te pol godziny sama siebie bardziej zrozumialam niz przez wszystko co potem zostalo wylozzone na stole. czy to znaczy ze runy byly zbedne? 🙂
@Eweliniunia Nie znaczy że były zbędne. znacy że czasem sama struktura narzucona przez odczyt, samo "muszę sformułować pytanie", robi robotę. runy mogły potwierdzić albo dopełnić. ale to pytanie co jest metodą a co efektem ubocznym jest całkiem dobre i rzadko zadawane.
właśnie to co Czarek napisał o pytaniu jako metodzie to mi się kręci w głowie od jakiegoś czasu. bo jak sobie to układam, to widzę że w zasadzie każdy odczyt który miałam poczucie że "zadziałał" zaczął się od dobrego pytania. i to niezależnie od tego czy czytająca była bardziej od strony tradycji czy bardziej od strony takiej racjonalnej. więc może nie chodzi o to skąd ktoś pochodzi, tylko czy potrafi wyciągnąć prawdziwe pytanie zanim w ogóle dotknie run. :/
choć to sie troche kłóci z tym co tu mówiłyśmy wcześniej o ludziach którzy siebie nie lubią. bo taka osoba często nie wie co naprawde pyta. ona wie że boli ale nie wie skąd. i jak ją poprosisz o sformułowanie pytania to dostaniesz albo za szerokie "dlaczego jestem nieszczęśliwa" albo za wąskie "czy on do mnie wróci". a runy i tak muszą cos z tym zrobić.
@Metody68 to właśnie jest moment gdzie czytający musi zdecydować czy zadaje dodatkowe pytania, czy po prostu rzuca i idzie. ja zawsze wolę zatrzymać sie i zapytać, ale rozumiem że nie wszyscy tak działają. i zależy też od tego co osoba czytana jest gotowa powiedzieć, bo nie każdy chce się otwierać przed kimś z kim się ledwo zna.
hej, ale czy nie robimy tu z tego za duże filozofii? pytanie w tytule brzmi konkretnie - runy zrobione przez naukowca kontra duchownego. i chyba warto wrócić do tego. bo dotąd powiedzieliśmy że liczy sie kontakt, liczy sie pytanie, liczy się samoświadomość czytającego. ale czy ktokolwiek tu naprawdę uważa że samo wyznanie wiary albo jego brak wpływa na "jakość" run? bo ja nie. ^^
@Krokusik no i tu jest właśnie sedno. ja mialem kiedys odczyt u kogos kto byl bardzo religijny, modlil sie przed rzutem, cale te rytuały. i mialem odczyt u kogos kto powiedzial wprost ze nie wierzy w zadne duchy ani energie, po prostu zna symbole i ich historię. i drugi byl dokładniejszy. wiec co to mowi o tym ze wiara cokolwiek dodaje?
no ale to jest jeden przypadek. ja miałem odwrotnie i co, mamy teraz porównywać jednostkowe doświadczenia? to nie jest metoda. chyba że ktoś ma tu jakiś większy zbiór oserwacji a nie tylko swój odczyt i odczyt znajomego.
@Pranava a jak miałoby wyglądać cos więcej niż jednostkowe obserwacje w czymś takim? zapytam szczerze bo nie wiem, nie ma chyba badań nad tym który czytający jest skuteczniejszy.
@Szafirowa Są próby systematyzacji w środowiskach akademickich zajmujących sie religioznawstwem i folklorystyką. nie "badania nad skutecznością",ale nad tym jak zmienia sie interpretacja symboli w zależności od ramy kulturowej czytającego. i to jest dość ciekawe, bo te same runy są czytane radykalnie inaczej przez kogoś z tradycji germańskiej rekonstrukcjonistycznej, a inaczej przez kogoś kto przyszedł do run przez new age. wiec odpowiedź na pytanie z tytułu to: tak, są inne. ale nie dlatego że jedne "działają" a drugie nie.